It’s all in the game

    0
    201

    Leestijd: 2 minuten.

    Deze week vindt in Brussel de derde ronde plaats van de Brexit-onderhandelingen. Er is veel tijd verknoeid, maar de klok tikt onverbiddelijk door. Eind maart 2019 moeten de Britten de EU verlaten, goedschiks of kwaadschiks. Oftewel, met een redelijke regeling of een hele slechte, voor de Britten dan.

    Dat besef lijkt nu langzaam door te dringen bij de regering van Theresa May. De oorlogstaal uit het verleden is ingeruild voor een aanzienlijk gematigder toon. De ‘soft Brexeteers’ voeren nu de boventoon, maar het is maar helemaal de vraag of dat voldoende is.

    ‘Brussel’  weet nog altijd niet hoeveel de Britten op tafel willen leggen om hun uittrede te financieren, het genoemde bedrag van 40 miljard euro zal het wel niet worden. En Brussel wil eerst boter bij de vis voordat over vers twee kan worden gepraat: de toekomstige handelsrelatie tussen het VK en de EU. De Britten beginnen daar liefst nu al over, daar ligt immers hun toekomstige belang.

    Tot op heden hebben de Britten weinig concrete onderhandelingsstof aangedragen en vermoedelijk houdt de regering May haar kruit in elk geval droog tot het partijcongres van de Britse Conservatieven begin oktober. In feite moet er in oktober 2018 een akkoord zijn om een ordelijk Brexit mogelijk te maken. De tijd wordt dus wel erg krap.

    Een verlengingsperiode en langdurige overgangsmaatregelen liggen dan nu ook al op de loer en zullen vermoedelijk werkelijkheid worden.

    Sommigen denken dat de onderhandelingen makkelijker worden als bondskanselier Angela Merkel eind september zal zijn herkozen, een nagenoeg zekere zaak. Merkel wordt dan weer eens bevestigd als absolute leidster van de EU. Haar wil is wet en waarom zou ze de Britten makkelijk weg laten komen zonder dat ze betalen. Eigen schuld dikke bult is dan het motto en Merkel zal er veel meer belang aan hechten hoe ze de toekomst van Europa gestalte kan geven zonder de Britten en natuurlijk met de hoofdrol voor Duitsland en een bijrolletje voor de Franse president Macron zo lang die het nog volhoudt gezien de opgelopen averij onder het Franse kiezersvolk.

    De Brexit, die de gemoederen eerst nog zo bezig hield, wordt langzamerhand minder bepalend in het Europese plaatje. De dwarsliggende Polen, vluchtelingen en de relatie met andere handelspartners dan de VS zijn ook belangrijke zaken die aandacht opeisen.

    Het onderhandelingsvoordeel zit bovendien geheel bij de EU. Naarmate de tijd verstrijkt en de Britten steeds dichter bij een wanordelijke Brexit komen, zullen ze moeten toegeven of hun economie ernstige schade berokkenen. Een overgangsregeling is dan de beste deal, maar die zal dicht bij de huidige situatie liggen. Maar ja, that’s all in the game.

    DELEN
    Vorig artikelDag 167
    Volgend artikelCrisis in blessuretijd