Lubbers’ polderpolitiek bleek tijdloos

    4
    202

    Leestijd: 2 minuten.

    Met het overlijden van oud-premier Ruud Lubbers (78) is de architect van alle ‘no nonsense’ en zakelijke politiek overleden. Het recept van hem en minister Onno Ruding van Financiën van bezuinigingen, lastenverlichting en loonmatiging is tot op de dag van vandaag de eerste pagina gebleven in het kookboek van politici, van welke kleur dan ook.

    Er is zelfs een woord voor uitgevonden, ‘polderpolitiek’.  Dit omdat werkgevers en vakbeweging werden meegenomen in de reeks maatregelen die de Nederlandse economie er weer bovenop zou brengen.

    Lubbers kwam uit een zeer gegoede Rotterdamse industriële familie en was als jonge ondernemer actief in tal van organisaties. Het duurde dan ook niet lang of de toenmalige KVP-leiding zag in hem een geschikte kandidaat om in 1973 minister van Economische Zaken te worden in het kabinet Den Uyl. Daar moest hij vechten tegen Den Uyl die eindeloos geld bij het bedrijfsleven dacht te kunnen weghalen voor ‘leuke dingen voor de mensen’.

    In 1978 volgde hij Wim Aantjes op als CDA-fractievoorzitter, Aantjes moest weg vanwege zijn oorlogsverleden. Toen Dries van Agt geen nieuw premierschap ambieerde, rolde Lubbers in het Torentje.

    Hij zou de langstzittende premier blijven met een regeerperiode van twaalf jaar. Tijdens zijn eerste kabinet werden de wissels omgezet, zoals gezegd met een combinatie van bezuinigingen en lastenverlichting voor bedrijven ontstond het poldermodel en daalde de werkloosheid. Het was een snel veranderende wereld met de intrede van het computertijdperk.

    Lubbers behield een eigen stijl en zijn wollig taalgebruik werd zijn handelsmerk. Journalisten in het opkamertje van het oude Nieuwspoort moesten tijdens de wekelijkse persconferentie goed opletten wat er uiteindelijk in de woordenstroom zat verpakt. Maar het was altijd authentiek.

    Met de toenmalige koningin Beatrix had hij een goede band. Dat hij als informateur van het kabinet Rutte/Verhagen vertelde uit die gesprekken met Beatrix waaruit zou blijken dat Mark Rutte als informateur een waagstuk zou zijn, werd hem aangerekend. Soms leek het of Lubbers het even niet belangrijk vond wie er allemaal meekeken als hij zijn schaakstukken speelde.

    Hij kreeg ook te maken met de Amerikaanse wens om 48 kruisraketten met nucleaire lading te plaatsen, wat leidde tot felle protesten. Uiteindelijk was de plaatsing niet nodig door ontspanning tussen de VS en de Sovjet-Unie en de ontwikkeling van nieuwe wapens.

    Het tweede kabinet Lubbers viel over het reiskostenforfait, het belastingvoordeel voor forensen. VVD- fractieleider Joris Voorhoeve, moe van de dominantie van het CDA, weigerde akkoord te gaan met inperking.

    In het derde kabinet werd bezuinigd op de WAO tijdens het beroemde ‘Bami-akkoord’ bij CDA-minister van Sociale Zaken Bert de Vries.  Daarna ging het mis. Lubbers kon het niet vinden met zijn beoogde opvolger Elco Brinkman en vertelde op een spreekbeurt dat hij op nummer drie, Ernst Hirsch Ballin ging stemmen.  Dat was de inleiding voor een verkiezingsnederlaag die ruim baan maakte voor ‘paars’ met VVD, PvdA en D66 onder Wim Kok.

    Lubbers’ rol in de vaderlandse politiek was uitgespeeld, in 2001 werd hij Hoge Commissaris van de Vluchtelingen van de VN, nadat het voorzitterschap van de Europese Commissie en de NAVO aan hem voorbij gingen. Een beschuldiging van sexuele intimidatie kostte hem uiteindelijk die baan. Hij had al de reputatie van ‘womanizer’. De leeftijd sloopte daarna zijn scherpe brein waardoor hij de openbaarheid moest mijden.

    In de geschiedenisboekjes kunnen we toch optekenen dat alle kabinetten na hem zijn economische beleid gewoon hebben voortgezet. Hij staat zonder meer in het rijtje van één van de beste politici die ons land ooit heeft gehad.

     

    4 REACTIES

    1. Natuurlijk gegeven: bij crisismanagement wordt ontnomen van de bevolking en nooit meer terug ‘geschonken’ wanneer de crisis voorbij is…
      Dan zijn de in die tijd genomen ‘noodzakelijke’ beslissingen belastingtechnisch bezit verworden in de begroting. Zo ging het met het ‘kwartje’ van Kok en zo gaat het met de miljarden in de pensioenfondsen.
      Laat u niet van de wijs brengen door mensen die beweren dat het slechts ‘onderbuik’ is. Je hoeft niet intelligent zijn om te leren dat wat ontnomen is, nimmer door de regering wordt terug gegeven ook al is de crisis voorbij en spurt de economie naar torenhoogten…
      De bejaarden weten het wel…
      Lubberiaans gedoe gaat immer voort. Indexering kan je nog steeds vergeten, je inkomen wordt door inflatie uitgehold. Belastingen stapelen, direct, indirect ga maar door. En zelfs nu beweren in super goede tijden – heel Lubberiaans – de regeringsleden we moeten ons voorbereiden op de volgende crisis. Hervormen dus dat pensioen…
      Ondertussen nadert de economie haar kookpunt.
      Komen ze mensenhanden te kort. Toch maar nog langer doorwerken?
      Waarneer o intelligenten onder ons die zo slim besturen is het dan zo goed economisch gesteld, dat de bejaarden die blijven dokken eens weer wat bij de gelduitdeling worden betrokken?
      Net als al die buitenlanders, die hier komen en toch ‘in eerste instantie (?)’ gratis mogen wonen…
      Na 2060 wellicht? Als ze dood zijn en de vergrijzing voorbij is?
      Tja, dat kan zelfs mijn ‘onderbuik’ bedenken….
      Intelligentie is niet altijd nodig…
      Wel voor de rekenrente..
      Heel intelligent..
      Lubberiaans gedoe. Bobo-beleid…

    2. Je hoort de afgelopen dagen lovende woorden, maar ook veel kritiek op Lubbers. Die kritiek is lang niet altijd intelligent onderbouwd, maar vooral gevoed door bewegingen vanuit de onderbuik.
      De meeste critici realiseren zich niet, dat Lubbers 12 jaar lang MP was, gesteund door een groot deel van parlement en bevolking.

      Met de wijsheid van nu is er altijd wel kritiek te vinden. Bovendien moet men bedenken, dat in crisissituaties altijd moeilijke maatregelen genomen moeten worden. En bovenal, als die geld kosten worden die uiteindelijk toch altijd door de burgers opgebracht, zelfs als in eerste instantie bedrijven die kosten moeten opbrengen..

    3. Lubbers, was dat niet die premier die ‘graaide’ in de pensioenpotten?
      “In de geschiedenisboekjes kunnen we toch optekenen dat alle kabinetten na hem zijn economisch beleid gewoon hebben doorgezet,” beweerd de auteur?
      Oei….
      Vandaar die noodzaak tot pensioenhervormingen….
      https://www.trouw.nl/home/lubbers-terugstorten-geld-van-pensioenfondsen-naar-werkgevers-was-fout-~ac214a68/
      https://marketupdate.nl/dossiers/pensioenen-dossiers/het-abp-en-de-verdwenen-miljarden/

      • Dat de Lubberiaanse beleidsmethode nog steeds gehanteerd wordt bewijst het volgende artikel dat ik voor u gevonden heb op internet. Helder en simpel vertaald, volks zelfs in tegenstelling met de warrige spraak van ‘t Lubberiaans…
        En van de taal van pensioenspecialisten c.q. fiscalisten…
        Ik verwijs specifiek naar de vragen en antwoorden van nummer 5 en 9.
        https://www.telegraaf.nl/nieuws/1094417/10-vragen-over-mijn-pensioenopbouw

        Lubbers ‘diefstal’ ten spijt – hij erkende, bekende en bood verontschuldiging aan bij ‘t leven – vertaald door mij eerder als graaien uit ‘de pot’ , was veel subtieler voor ‘t publiek toentertijd weggemoffeld dan ik in ‘beeldtaal’ in ’t nu laat herleven.
        Hij – in de hoedanigheid van ambtelijk werkgever – graaide niet, nee, veel subtieler, hij betaalde niet. Althans, minder… dekkende premie. Het lijkt weinig in taal (de subtiliteit) maar in tijd ging het wel om tientallen miljarden. Wat nog steeds – als zijn erfenis aan generatiegenoten – effect heeft op de hedendaagse dekkingsgraad en dus indexering…
        Er is immers minder gespaard en dus een ‘kleinere’ pot c.q. dekkingsgraad.
        Het Lubberiaanse beleid, betoogt de auteur, gaat in de politiek nog immer verder.
        Daarmee komen we bij het ‘Lubberiaanse’ gemanipuleer van de premie als beleid en methodiek…

        Vraag 5 en het antwoord (zie link telegraafartikel) laat zien hoe actief de regering daar nog mee speelt. Het gevolg – verder op in tijd – voor de jongere generatie van nu – een lager pensioen.
        Het gevolg voor de staatskas – in het heden – vindt u in het antwoord van vraag 10.
        Hogere belastingopbrengsten…
        En daarmee ziet u vrij simpel de reden van ‘hervormingen’ voor de regering…
        Natuurlijk, nu zegt ze: de jongeren hebben – door ‘oneerlijkheid’ in de premie – in de toekomst minder pensioen, daaraan moeten ‘we’ wat doen…
        Het pensioensysteem bij voorbeeld hervormen. ‘T is volgens mij gewoon weer Lubberiaans gedoe.
        Ze zullen het niet bekennen, zoals Lubbers deed. Dat doe je immers aan ’t einde van je leven…
        In ieder geval na je pensioen… Een Lubberiaans pensioen. Verlaagd door de daden van een regering.

    LAAT EEN REACTIE ACHTER

    Please enter your comment!
    Please enter your name here