Dag 169

    1
    217

    Leestijd: 1 minuten.

    Hoe kan het toch, zo wil een lezer van deze rubriek weten, dat partijen die in een kabinet stappen daarvoor vaak gestraft worden bij de volgende verkiezingen? Het antwoord op die vraag is niet zo moeilijk. Als je gaat regeren moet je compromissen sluiten met je coalitiegenoten. En compromissen sluiten betekent onvermijdelijk: je verkiezingsbeloftes afzwakken, of zelfs vaarwel zeggen. Dan heb je dus ‘kiezersbedrog’ gepleegd en dat neemt het electoraat je niet bepaald in dank af.

    Veel beter is het buiten het kabinet te blijven. Ook in dat geval kom je weliswaar je verkiezingsbeloftes (miljarden voor zorg, miljarden voor ouderen, AOW omhoog, geen geld meer naar de Grieken) niet na, maar dat is dan niet jouw schuld. Je bent immers niet aan de macht. Het ligt allemaal aan die verraderlijke plucheklevers in de Trêveszaal!

    Toch biedt ook oppositievoeren geen garantie voor zetelwinst. Kijk maar naar de SP. Die partij belooft al decennia vanaf de zijlijn gouden bergen. Aanvankelijk met succes, want bij verkiezingen werd er steeds vooruitgang geboekt. Maar als het te lang duurt voor je je programmapunten waarmaakt, blijken de kiezers toch teleurgesteld te raken. In 2006 haalde de SP nog 25 Kamerzetels, in 2010 werden het 15, twee jaar later weer 15 en bij de laatste stembusgang 14. Virtueel zijn het er inmiddels nog minder.

    Nee, de oppositie is ook niet alles. Daar schijnt inmiddels ook PvdA-leider Lodewijk Asscher achter te zijn gekomen. Op 15 maart leed zijn partij een enorme nederlaag. Asscher besloot voor de oppositie te kiezen, maar omdat de kabinetsformatie zo lang duurt is de PvdA nog steeds (zij het zwaar demissionair) regeringspartij. In juni dreigde Asscher op hoge oppositietoon het kabinet te verlaten als hij zijn zin niet kreeg met de lerarensalarissen. Hij kreeg zijn zin niet (althans nauwelijks), maar toch bleef de PvdA in het kabinet.

    Werd dit besluit ingegeven doordat de sociaaldemocraten het regeringspluche maar niet kunnen loslaten? Of heeft bij Asscher het denken niet stilgestaan in de afgelopen maanden?

    Sommige ingewijden in de politiek menen nog steeds dat de huidige formatie van ‘het kabinet dat niemand wil’ zal mislukken. En dat de PvdA dan alsnog de plaats zal innemen van de ChristenUnie. IJdele hoop?

    Eerder zei Asscher dat zijn partij alleen beschikbaar is voor regeringsdeelname in ernstige noodsituaties. Maar zei hij eerder niet ook dat hij de overheidsbegroting niet zou tekenen als daar niet een concreet bedrag voor verhoging van de lerarensalarissen in zou staan?

    1 REACTIE

    1. Beste redactie van Frontbencher,
      Dank voor jullie uitgebreide uitleg.
      Ik denk dat er nog wel meer zaken
      spelen, maar dat terzijde.
      Overigens, erg leuk dat jullie ook
      reageren op vragen van schrijvers
      in deze rubriek. Communicatie is
      fijn. Blijven doen, graag.
      Bert.

    Comments are closed.