Dag 173

    0
    135

    Leestijd: 1 minuten.

    De onderhandelende partijen in de kabinetsformatie hoeven de klus meestal niet in hun eentje te klaren. De ‘polder’ steekt op de achtergrond graag een helpende hand toe door sociale akkoorden te sluiten. Makkelijk voor de toekomstige coalitie, want als er later protesten komen tegen het beleid, kunnen ze altijd zeggen dat werkgevers en vakbonden het wilden.

    Voor VVD, CDA, D66 en ChristenUnie, die al maanden praten over een nieuw regeerakkoord, zit deze oplossing er helaas niet meer in. Het overleg tussen de sociale partners over een hervorming van de arbeidsmarkt is vandaag vastgelopen. Ze konden het niet eens worden over onder meer een versoepeling van het ontslagrecht.

    Pech, want nu gaat de formatie nog langer duren. Of toch niet?

    Dat het niet opschoot in de Stadhouderskamer en elders kwam voor een deel juist doordat bonden en werkgevers maar geen overeenstemming konden bereiken. Smachtend wachtten de vier formerende partijen op een polderakkoord waarachter ze zich straks zouden kunnen verschuilen. Het duurde maar en het duurde maar, en intussen gebeurde er niets.

    Nu duidelijk is dat het polderakkoord er nooit zal komen, moet het viertal zelf knopen gaan doorhakken. Een beetje eng misschien, maar soms moet je regeren zonder breed maatschappelijk draagvlak. Het nieuwe kabinet heeft straks tenslotte ook maar een heel smal politiek draagvlak, namelijk van één zeteltje. Als je geen verantwoordelijkheid durft te dragen, kun je beter niet de politiek ingaan.