Duitsland vertrouwt weer op Mutti Merkel

    5
    246

    Leestijd: 4 minuten.

    Eén ding worden de Bondsdagverkiezingen van 24 september vrijwel zeker niet: de finale van de strijd tussen het populisme en de gevestigde orde. Toen Mark Rutte een half jaar geleden deze prognose de wereld inzond, was Donald Trump net president, dreunde de de Brexit nog na en stonden Geert Wilders en Marine Le Pen voor een mogelijke doorbraak. De Kamerverkiezingen werden derhalve de kwartfinale,  de Franse presidentsverkiezingen de halve en de Duitse verkiezingen de finale. Dat was toen. Het populisme zit nu voorlopig grommend in zijn hok en zal er in Duitsland misschien wel keffend, maar zeker niet bijtend uitkomen.

    In de campagne die zondag echt van start gaat met het tv-debat tussen Angela Merkel (CDU/CSU) en Martin Schulz (SPD) speelt de vluchtelingenproblematiek hooguit een bescheiden rol. Twee jaar na de grote invasie en Merkels open armen politiek (‘Wir schaffen das’) en de daaropvolgende chaos en rellen is de situatie vrijwel genormaliseerd. De Wutbürger gaat niet meer schuimbekkend de straat op en zit nu meestal mokkend thuis. Hij zal misschien nog wel op de Alternative für Deutschland (AfD) stemmen, maar het tot voor kort reële risico dat de AfD als een van de grootste partijen in de Bondsdag zou komen, is klein. De populisten staan in de peilingen op acht procent en zijn daarmee net zo groot als de Groenen en kleiner dan de links-populistische Linke (9) en de liberale FDP (10). Alleen bij een aanslag zou de AfD weer een boost kunnen krijgen en ook dat is zeer de vraag. De populisten zijn verdeeld, tussen extreem, rabiaat en neonazistisch rechts en maken onderling permanent heibel. Dat schrikt potentiële, iets gematigder kiezers vermoedelijk toch af.

    De inzet van de verkiezingen is nu weer wat ze bij de vorige verkiezingen geleden ook was: wilt u nog eens vier jaar Merkel? En als er geen hele rare dingen gebeuren, schandalen, aanslagen, natuurrampen, invasie van Marsmannetjes, is het antwoord volmondig ja.

    De leider van de sociaaldemocratische SPD, Martin Schulz, geldt niet als een serieus alternatief. Hij begon dit jaar sterk, althans in de peilingen, en stond op een bepaald moment gelijk met Merkel. Daarna ging het in recordtempo bergaf. De SPD verloor drie deelstaatverkiezingen achter elkaar, onder andere in het belangrijke Noordrijn-Westfalen waar de sociaaldemocraten op vier jaar na sinds de oorlog de lakens uitdeelden. Sindsdien gaat het eigenlijk alleen om de omvang van de nederlaag. In de peilingen staat de SPD nu 17 procent achter de CDU/CSU. De vergelijking tussen Merkel en Schulz valt nog beroerder uit voor de sociaaldemocraat: 57 tegen 28 procent.

    Dat heeft veel weg van een mission impossible.

    Schulz moet opboksen tegen de vrouw die steeds meer gezien wordt als de leider van het Westen en zijn geloofsbrieven zijn niet erg overtuigend. Hij was burgemeester van een provinciestad, Würselen (40.000 inwoners), en een verdienstelijke voorzitter van het Europese Parlement, de vergaarbak voor politici van het tweede garnituur.

    Met het profileren lukte het ook niet erg. De SPD zit samen met de CDU/CSU in de regering en je afzetten tegen vier jaar redelijk succesvol en deels eigen beleid is niet geloofwaardig. Schulz heeft zich nu opgeworpen als de grote Anti-Trump, inspelend op de diepgewortelde afkeer van de Amerikaanse president en dat is een uit wanhoop geboren zwaktebod. De meeste Duitsers beseffen dat er toch zaken gedaan moeten worden met de nog altijd belangrijkste bondgenoot en laten dat liever aan Merkel over. Mutti heeft zich de afgelopen jaren in de diverse crises, euro, Krim, Griekenland, bewezen als een manager die niet van de kook raakt. Boodschap: het land is bij haar in veilige handen.

    Merkel volgt ook in deze campagne een beproefd recept. Elke opwinding wordt uitgebannen, eventueel aansprekende thema’s van de concurrentie worden met een minimale wijziging overgenomen en verder is zij en zij alleen het programma. Duitsland staat er economisch beter voor dan ooit sinds de hereniging van 1991, het aanzien in het buitenland is nog nooit zo goed geweest, Merkels prestige ongeëvenaard. Waarom dat in de waagschaal stellen? De eerste naoorlogse Bondskanselier, Konrad Adenauer, kende zijn pappenheimers en verordonneerde: ‘Keine Experimente’. Dat zou ook Merkels campagneslogan kunnen zijn.

    Is er dan helemaal niets waar Schulz zich aan kan vastklampen? In de Duitse pers die het ook graag spannender wil zien, wordt de laatste dagen gewezen op Merkels matig ontwikkelde debatteertalent. Toen ze in 2005 voor het eerst opging voor het kanselierschap verspeelde ze in het debat met de zittende kanselier Gerhard Schröder bijna een als onaantastbaar beschouwde voorsprongen. Ook in latere duels met de andere SPD-kandidaten blonk ze zelden uit. Schulz heeft daarom een speciale coach in de arm genomen om van het debat een knalharde confrontatie te maken.

    Dat de SPD moet hopen op een fatale uitglijder van Merkel in een tv-debat, zegt alles over het tekortschieten van de eigen lijsttrekker en het eigen programma. Elke SPD-kandidaat eindigde tot nog toe als Merkels slippendrager. Het ziet er niet naar uit dat de rollen dit keer omgedraaid worden.

    5 REACTIES

    1. Bert, ik lees altijd met veel belangstelling je reacties. Maar met deze tekst sla je de plank wel heel erg mis. Suggereren dat Merkel te vergelijken zou zijn met Poetin, Erdogan, Trump en zelfs met Hitler is ongehoord en kun je op geen enkele manier aannemelijk maken. En in een andere zin suggereren dat Duitsers, Russen, Amerikanen, Turken domme volken zijn, waar haal je het vandaan?
      Merkel zal naar alle waarschijnlijkheid winnen, maar beweren dat er geen enkele oppositie is, is ver naast de werkelijkheid. Schulz is een heel aanwezige tegenstander, alleen iemand moet winnen en dat wordt waarschijnlijk Merkel. Kijk vooral vanavond naar het Duitse verkiezingsdebat, dan kun je je een onderbouwde mening vormen over de politieke situatie bij de buren.

      • Beste Piet,
        Het debat is net begonnen. Kijk jij ongetwijfeld
        ook naar op onze Nederlandse TV. Ik daag je uit
        morgen eens op Frontbencher te schrijven welke
        intelligentie hebt geconstateerd; maar ook welke
        onbenulligheden. Ik kijk uit naar jouw reactie.
        Tot morgen.
        Bert.

        • Beste Piet,
          Vanavond gekeken? Even mijn eerste
          reactie. Ongetwijfeld zie jij eea weer
          anders. Ik vond het debat van een zeer
          bedenkelijk nivo. Merkel die vond dat ze,
          gezien de omstandigheden, alles goed
          heeft gedaan. En dan Schulz, die daar
          “gaten in probeert te schieten”. Bah.
          Als dit het topniveau is van de Duitse
          politiek vind ik dit echt een tobniveau.
          Wat ik vanavond heb gezien onderschrijft
          zeer ernstig mijn eerste opmerkingen over
          Duitsland en de Duitsers. Jammer, helaas.
          Arm Europa als we de komende jaren ver-
          der moeten met Merkel en Macron, om de
          vrienden Juncker en Draghi even niet te
          vergeten. Mijn zorgen over onze toekomst
          met veiligheid en voorspoed worden steeds,
          steeds groter. Ik ben altijd een democraat
          geweest; het beste systeem in mijn ogen.
          Maar waar blijven de “wijze” leiders?
          Bert.

          • Bert, ik heb vanavond de Duitse ARD-uitzending gezien, inclusief de nabeschouwing. Mij viel het ook tegen, omdat er niet zoveel nieuws uit kwam. Ik vond het zeker geen Duell (zoals de Duitsers het aankondigden), eigenlijk ook geen debat, maar eerder een gesprek.

            Positief en kansen biedend vond ik wel de overeenstemming tussen beiden over heel wat onderwerpen, zoals migranten, Turkije in de EU. Ik zag niet twee kemphanen die elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Samenwerking zou dan toch ook mogelijk moeten zijn? Schulz probeerde niet zo heel veel “gaten te schieten”, of het moet me zijn ontgaan. En datzelfde gold voor Merkel.
            Je kwalificatie “Bah” kan ik niet plaatsen.

    2. Ach ja, lieve lezer,
      De kiezer is zeer kort van memorie. Onze
      minister-president werd vorig jaar nog voor
      de grootste leugenaar aller tijden uitgemaakt.
      Nu is hij weer razend populair en wordt een
      integere leider genoemd. Het kan verkeren.
      Zo ook in Duitsland. Merkel kreeg veel kritiek.
      Wir schaffen dass; het werd haar niet in dank
      afgenomen! Ook bij de vele aanslagen daarna
      in Duitsland en Europa daalde haar populariteit.
      En wat nu: weer ongekend populair. Zonder echt
      enige oppositie tegen haar rampzalige beleid.
      Wat mij in de wereld opvalt? Domme volken wil-
      len altijd een sterke leider; goed of slecht. Maakt
      eigenlijk niet uit. Niet vanuit democratische mo-
      tieven, maar het is zo makkelijk. Je hoeft zelf niet
      na te denken of initiatieven te ontplooien. Doe maar
      wat de grote leider zegt, en alles komt goed!!
      Kijk maar eens om je heen. Waarom zijn Poetin,
      Erdogan, Trump, enz. en nu ook weer Merkel aan de
      macht gekomen. In Duitsland werd ook in 1930
      deze fout gemaakt. Jammer dat de mensheid echt
      nooit wat leert uit de geschiedenis. Afsluitend: ik
      loop vaak te mopperen op Nederland, maar gelukkig
      zijn Nederlanders geen dom volk. Met onze verschei-
      denheid zullen wij nooit kiezen “for a big leader”. Niet
      altijd makkelijk, als je kijkt naar de moeizame formatie
      in dit jaar. Wij Nederlanders zullen altijd kritisch blijven.
      Bert.

    Comments are closed.