Eén grote, wervelende dikke-ik-show

Het knalde weer ouderwets tijdens het debat waarmee het politieke jaar wordt geopend. Maar tegelijk, als je wat dieper kijkt, is die hele ‘politieke show’ gênant met het oog op wat er momenteel in Europa gebeurt én illustratief  voor de mate waarin de politiek is losgezongen van het eigen land.

woodleywonderworks via Compfight cc

woodleywonderworks via Compfight cc

De jaarlijkse rituele dans in de Tweede Kamer heeft weer plaatsgevonden en wat zaten ze te genieten van hun moment in de schijnwerpers. Wie overstemt en overtreft de ander? Wie heeft de beste beeldspraak, de mooiste climax? De afweging wie aan te vallen of met rust te laten puur calculerend op electorale overwegingen…

Waren dat onze volksvertegenwoordigers? Zij die een enorme stelligheid veinzen maar tegelijkertijd grote vragen onbeantwoord laten? Met op de achtergrond een naderende humanitaire en mogelijk maatschappelijke crisis was het ronduit gênant om de heren politici politieke idols te zien spelen.

De VVD roept als een bezwerende mantra: opvang in de regio. Hebben ze al een kijkje genomen in die regio? Libanon heeft er meer dan een miljoen opgenomen en daar dreigt een burgeroorlog. Jordanië heeft er vele honderdduizenden opgevangen en zegt de stroom niet meer aan te kunnen.

De PVV roept: alle grenzen dicht. Maar als je die grenzen sluit, dan komen ze wel via weilanden of bospaadjes de grens over. Dat is geen oplossing. De CDA zegt dat grondtroepen overwogen moeten worden. Sturen wij onze zonen en dochters naar dat IS-kruitvat dan?

De PvdA zegt: herverdelen. Maar moet je de vluchtelingen dan allemaal maar opnemen zonder kritisch te kijken naar hun achtergrond? En hoe zit het eigenlijk met mogelijke terroristen onder de vluchtelingen? Hoe groot is die dreiging eigenlijk? Hoe in hemelsnaam houdt de AIVD vandaag de dag nog in de gaten of er fundamentalisten de grens over komen?

Over al dit soort zaken hoor je de politici niet, omdat ze simpelweg geen antwoord hebben op de naderende crisis. Zij wentelen zich liever nog in hun eigen realiteit. Ze strooien met de bekende onliners en soundbites in de hoop het achtuurjournaal te halen, en attaqueren de partij waarvan ze denken dat daar stemmen weg te kapen zijn. En nadien in de wandelgangen, dan kloppen ze elkaar weer collegiaal en vriendelijk op de schouder.

Wat ze niet weten, is dat ze alle stemmers op deze manier juist van zich afduwen. Ze breken het toch al gehavende imago dat de politiek heeft, verder af. De bestuurders en volksvertegenwoordigers vervreemden zich van hun reden van bestaan: de burger. En omdat het met politici versmolten circus van verslaggevers en duiders (‘Zijlstra heeft de meeste woorden gesproken, Wilders heeft het debat gewonnen’) er feitelijk – nogal hysterisch – verslag van doen, geloven ze dat dít ertoe doet.

De Hofnar had liever Algemeen Politiek Overleg (#APO15) gezien, waarbij naar elkaar geluisterd werd en gezocht werd naar een eerste aanzet tot een oplossing. En vervolgens met die aanzet tot een oplossing, tot een plan, naar Europa. Daarmee had Den Haag, en Nederland, er beter op gestaan. Want waar burgers geen antwoorden hebben, moeten gekozen politici opstaan. En bij grote, dreigende vraagstukken moet de rituele kift terzijde worden geschoven, omdat ie kolderiek is.

Het is al vaak gezegd, maar het wordt erger en erger. Politici durven geen eigen beslissingen meer te nemen. Zij laten hun oren hangen naar sentimenten en hopen op virtuele quick-wins, zich blindstarend in hun eigen politieke arena. In één grote wervelende dikke-ik-show.

De Hofnar zet graag zijn tanden in actuele politieke zaken. Zijn mening is niet per se de mening van de redactie van Frontbencher.nl 

Bekijk hier het volledige overzicht van alle peilingen

Volg Frontbencher op twitter

Like Frontbencher op Facebook

 

 

 

×

Reacties zijn gesloten.