Kim gewoon laten barsten

    3
    274

    Leestijd: 4 minuten.

    De afgelopen dagen werden we gebombardeerd met analyses van en adviezen over de juiste aanpak van de Kim-Trump-crisis. Alles kwam langs: van psychologische profielen tot vergelijkingen met de oorzaken van de Eerste Wereldoorlog toen de toenmalige grootmachten onvoorzien de oorlog in struikelden.

    Daarnaast deed elke twitterstrateeg zijn duitje in het zakje en liet geen amateurpsycholoog deze buitenkans lopen. Donald Trump versus Kim Jong un, een wedstrijd wie de grootste heeft, helaas tussen twee alfamannetjes met kernwapens.

    De geestesgesteldheid van beide heren is inderdaad een complicerende factor en het speelgoed is erg gevaarlijk, en toch,  de crisis is nog steeds beheersbaar.

    Voor Trump was het ongetwijfeld nieuw maar in Pyongyang zijn ze verslingerd aan bloedstollende retoriek. Het ‘regent’ permanent ‘vuur’ op de hoofdsteden van landen wier leiders om welke reden dan ook de gramschap van de familie Kim hebben opgewekt. Seoul en Tokio kunnen erover meepraten en halen meestal de schouders op: grootheidswaan van een schurkenstaat.

    En hoe lastig het ook is het toe te geven, Kim heeft een punt. Nadat de VS onder leiding van George Bush jr. de as van het kwaad hadden ontdekt, bestaande uit Irak, Iran en Noord-Korea, werd het zaak een effectieve verdediging op te bouwen tegen een mogelijke Amerikaanse poging tot het installeren van een democratie. De toenmalige Kim, Jong il, had geen zin het lot van de Iraakse president Saddam Hoessein te delen. En kernwapens zijn nu eenmaal de beste afschrikking. Daarom werd de confrontatie tussen de VS en de Sovjet Unie nooit meer dan een Koude Oorlog. Het vooruitzicht van een alles vernietigende nucleaire catastrofe voorkwam bijvoorbeeld dat de Cubacrisis in 1962 uit de hand liep. Mede dankzij het openhouden van de diverse diplomatieke kanalen  En een jaar later werd een ‘hot line’ geïnstalleerd waardoor communicatie tussen Washington en Moskou bij hoog oplopende crises verzekerd bleef.

    Pyongyang en Washington hebben geen diplomatieke betrekkingen. Volgens sommige experts is dat wat Pyongyang graag zou willen. Zonder voorwaarden vooraf, op basis van gelijkwaardigheid. De VS willen dat niet. Het zou neerkomen op zwichten voor nucleaire chantage. Pyongyang zou eerst zijn kernwapens moeten ontmantelen. Om zijn standpunt kracht bij te zetten, stelde Washington sancties in, gekoppeld aan het vooruitzicht van onderhandelingen. Die onderhandelingen kwamen er uiteindelijk, met sessies waar ook China, de Sovjet Unie, Zuid-Korea en Japan deelnamen. Ze verliepen moeizaam en liepen op niets uit. Noord-Korea ging verder met het ontwikkelingen van kernwapens en het voorspellen van hel en verdoemenis als de VS het in zijn hoofd zou halen etc, enz…

    In deze patstelling is van geen van beide hoofdrolspelers een doorbraak te verwachten. Dat is ongeveer het enige waar iedereen het wel over eens is. En dan gaat de blik automatisch richting China. Beijing zou als communistisch broederland invloed hebben op Pyongyang en ook via zijn economische banden, – de Chinezen houden Noord-Korea praktisch in leven -, de duimschroeven aandraaien. De Chinese leiding zegt dat haar invloed vooral niet overschat moet worden. Kim loopt niet aan haar leiband. Niettemin, volgens sommige deskundigen heeft Beijing meer gezag dan ze doet voorkomen. Ze tikt Kim soms op de vingers als ze vindt dat hij het te bont maakt. Vandaar de instemming met de resolutie van de VN-Veiligheidsraad waarin meer sancties werden aangekondigd.

    Alleen, China heeft zo zijn eigen belangen. De status-quo is geheel naar zijn zin. Noord-Korea is zijn buffer tegen te grote invloed van de VS in zijn achtertuin. De ineenstorting van het Kim-regime, gevolgd door een onstuitbare vluchtelingengolf, eindigend in een herenigd Korea onder de paraplu van Washington is Beijings eeuwige nachtmerrie en moet ten koste van alles voorkomen worden. Voor Mao Tse Tung was dat al in 1950 reden om in te grijpen in de Koreaanse burgeroorlog (1950-’53). De afwegingen en strategie van toen gelden nog steeds, ook al betekent dit dat Kim in het zadel blijft. Hij moet het alleen niet te dol maken. De VS provoceren mag, een potentieel nucleair conflict uitlokken niet.

    Wat betekent dit voor Washington en zijn eigen Kim?

    De generaals in zijn entourage, minister van defensie Mattis, adviseur nationale veiligheid McMaster en de chef staf van het Witte Huis, Kelly, ‘de volwassenen in de kamer’,  moeten hem ervan overtuigen dat het conflict met Pyongyang alleen via samenwerking met China beheerst kan worden. Beijing heeft de sleutel.

    Dat vergt enige terughoudendheid van de twitteraar-in-chief. China niet op stang jagen met het dreigement van een handelsoorlog, geen onnodige provocaties in de Zuid-Chinese Zee en erkennen dat China in het Verre Oosten een gelijkwaardige mogendheid met legitieme aspiraties is. Kortom, diplomatie. Dat strookt niet met zijn temperament en de generaals zullen omzichtig te werk moeten gaan want de opperbevelhebber mag geen gezichtsverlies lijden. (Het is in dit verband misschien wel een geruststellende ontwikkeling dat Trump het vizier nu ook heeft gericht op president Maduro van Venezuela. Die heeft tenminste geen kernwapens).

    En intussen de Kim in Pyongyang in zijn megalomane sop laten gaar smoren. Hij weet dat hij geen raketten richting het Amerikaanse Guam moet afvuren. Daarmee zou hij het einde van zijn regime over zich afroepen en ten ondergaan in de apocalyps staat waarschijnlijk (nog) niet op zijn bucketlist.  Ooit zal de Kim-dynastie van het toneel verdwijnen. Het kan alleen nog even duren.

    Tot dat moment zal een Kim van tijd tot tijd retorische bommen laten ontploffen, dat is traditie, en de wereld zal daarmee moeten leren leven. Zelfs de Machtigste Twitteraar  ter Wereld.

    DELEN
    Vorig artikelDag 150
    Volgend artikelDag 151

    3 REACTIES

    1. @Petra 12 augustus 2017 at 16:50

      Je laatste zin roept de volgende reactie bij me op: “Oorlog kost geld, vrede levert geld op.” Dat zou iedereen eens moeten inzien en omzetten in acties.

    2. Een uitstekend stuk. Onpartijdig geschreven.
      Zo zijn er al heel wat ongewenste gevaarlijke situaties ontstaan in de wereld. Toen de Russen zich terugtrokken uit de Baltische Staten was dit onder de voorwaarde dat de NATO niet zouden uitbreiden met deze Baltische Staten. De Russen waren nog niet weg of de NATO brak deze belofte.
      Natuurlijk kunnen we zeggen dat de Baltische Staten het fijn vinden onder bescherming van de NATO te leven maar er staat tegenover dat de Russen een belofte van de NATO-landen niet meer serieus nemen. Vandaar dat het niet zo vreemd was dat de Russen de Krim annexeerde (belangrijk marinebolwerk van de Russen) en de invloed van de EU op de Oekraïne wantrouwde. Het doden van Russische burgers in het oosten van de Oekraïne leek wel de normaalste zaak van de wereld te zijn voor de EU-burgers. Geen kaarsjes branden of een stille tocht voor hen.
      Neemt niet weg dat Poetin natuurlijk ook bepaald geen fraaie staat van dienst heeft.

      Een eerlijke wereld lijkt nog heel ver weg te zijn. Ik wilde wel dat er eens net zoveel geld werd gestoken in het bereiken van vrede als in wapens.

      • Beste Petra,
        Ik ben heel erg bang, dat je heel erg
        gelijk hebt. Maar vrolijk word je hier
        zeker niet echt van. Groet,
        Bert.

    Comments are closed.