De ster van Macron verbleekt al

    2
    373

    Leestijd: 3 minuten.

    Een vers gekozen president of premier heeft doorgaans 100 dagen waarin hij onder het welwillend oog van de natie zijn dadendrang en de signatuur van zijn regeringsprogramma kan etaleren.

    Het is een traditie die is overgewaaid uit de VS. In 1933 betrok Franklin Delano Roosevelt het Witte Huis en zette meteen een serie bijna revolutionaire maatregelen in werking om de Grote Depressie te bestrijden. Dat was de New Deal die in de eerste drie maanden van zijn presidentschap zijn contouren kreeg en waarmee hij de zwaar aangeslagen bevolking weer hoop voor de toekomst gaf.

    Het is natuurlijk unfair om een politicus te vergelijken met één van de grote staatslieden van de vorige eeuw. Wat toen gold, geldt nu niet meer, maar het is inmiddels een internationaal geaccepteerde graadmeter geworden: wat heeft president X of premier Y in zijn of haar eerste 100 dagen tot stand gebracht?

    Nu moet ook het wonderkind van de Franse politiek er aan geloven. Nog geen drie maanden na zijn verkiezing begint de ster van Emmanuel Macron al te verbleken. Zijn populariteit is sindsdien met 10 procent gedaald tot 54 procent. Alleen Jacques Chirac deed het in 1995 nog slechter, min 15 procent. Dat zou wel eens een verontrustend voorteken kunnen zijn: ook Chirac had grote plannen om Frankrijk weer op te stoten in de vaart der volkeren en haalde uiteindelijk bakzeil.

    Het buitenland kent Macron vooral van het wereldtoneel waar hij armpje drukte met Trump en Poetin en een innige vriendschap sloot met Angela Merkel. Dat leverde mooie plaatjes en een goede pers op. De piepjonge Franse president (39) werd op slag Europa’s hoop in populistisch bange dagen.

    Maar ook in een land dat nog altijd hunkert naar internationale grandeur, wordt een politicus afgerekend op zijn daden in de politiek van alledag. En wat je dan niet moet doen, is onnodig vijanden maken en het toonbeeld van de arrogantie van de macht worden. Jezelf uitroepen tot de oppergod, de ‘Jupiter’ van het Élysée is dan misschien toch niet zo’n goed idee.

    Om te beginnen maakte hij ruzie met generaal Pierre de Villiers. De generaal had zich beklaagd over bezuinigingen op defensie waardoor de strijdkrachten hun taken niet zouden kunnen uitvoeren. Ik ben de baas, zei de president en liet de generaal geen andere keus dan ontslag te nemen.

    Daarna liet hij forser dan verwacht het mes zetten in het budget voor de gemeenten en provincies waardoor een groot aantal voorzieningen in de knel dreigen te komen, gevolgd door onverwacht stevige bezuinigingen in het onderwijs. En als om zijn critici extra van munitie te voorzien, zullen de belastingvoordelen voor de topinkomens  worden opgerekt.

    Het doel is om de Franse begroting eindelijk op de door Brussel vereiste maat te snijden. Dat maakt een nette indruk in Berlijn waar Angela Merkel van haar nieuwe partner niet alleen mooie woorden wil horen maar ook doortastende daden wil zien. Pas dan kunnen ze samen de hervorming van de EU ter hand nemen.

    Op die voortvarendheid valt op zich niets af te dingen. Al zijn voorgangers sinds Chirac hebben jammerlijk gefaald in hun pogingen om Frankrijk uit haar economische, sociale en ook mentale impasse te halen. Dat Macron het anders wil aanpakken, valt te begrijpen en te prijzen.

    Zijn grote voorbeeld schijnt generaal Charles de Gaulle te zijn, de stichter en eerste president van de huidige Vijfde Republiek. De Gaulle trad 60 jaar geleden aan op het hoogtepunt van de crisis rond de onafhankelijkheid van Algerije toen rechts het land in een burgeroorlog dreigde te storten. Alleen de leider van de Vrije Fransen in WOII had de statuur om de orde te herstellen. Dat deed hij met een volledig op zijn persoon toegesneden grondwet die hem meer macht gaf dan elke andere democratisch gekozen regeringsleider, met uitzondering misschien van de Amerikaanse collega. En en passant tuigde hij het presidentschap ook op met zijn gezag en prestige.

    De bevoegdheden heeft Macron al dankzij het presidentschap maar het gezag en prestige zal hij nog moeten verwerven. Dat lukt niet alleen met pr-stunts. Je kunt het parlement toespreken in het paleis van de Zonnekoning, Lodewijk XIV, in Versailles, misschien goed voor je ego en imago, maar meer dan een spektakel was het niet. Schijn, geen werkelijkheid. Daar word je geen De Gaulle mee.

    Zijn eerste vuurproef komt in september als de oppositie de straat op gaat om te demonstreren tegen de centrale pijlers van zijn beleid, de hervorming van het ontslagrecht en de arbeidsmarkt. Alle stoer aangekondigde hervormingen zijn de afgelopen 20 jaar steeds gestrand op het verzet van de ‘straat’, de vaak gewelddadige coalitie van extreem links en rabiaat onwrikbare vakbonden. Als Macron dan net als zijn voorgangers capituleert, is zijn presidentschap voorbij voor het begonnen is.

    2 REACTIES

    1. Er is helemaal geen ster Macron. De opkomst bij de verkiezingen was bedroevend laag. De Fransen zijn het geloof in de politiek kwijt.
      Macron werd gekozen omdat mensen Le Pen buiten de politiek wilden houden zoals bij ons Rutte werd gekozen om te voorkomen dat Wilders’ partij de grootste werd.
      De politiek heeft hiermee een bizarre wending gekregen want het is een negatieve keuze terwijl de ‘winnaars’ de uitslag blijven uitleggen als een goedkeuring voor hun programma.

    2. Zeer goed artikel Peter. Met jouw gevolgtrekkingen
      en conclusie’s ben ik het eens. Het worden nog “hete”
      tijden in “la douche France”.
      Bert.

    Comments are closed.