Uitbreiden is de tijdgeest tarten

    1
    220

    Leestijd: 2 minuten.

    Je moet wat als de Britten de EU gaan verlaten, wat nu wel een zekerheid lijkt. De Europese Commissie weet raad, wat we verliezen aan de westkant sprokkelen we er bij aan de oostkant. Zes landen zouden er tegen 2025 wel bij kunnen, Servië, Montenegro, Bosnië, Macedonië, Albanië en Kosovo.

    Dat is sprokkelen in de altijd explosieve Balkan, veelal landen die in de huidige vorm pas zijn ontstaan toen Joegoslavië na Tito uit elkaar viel. Land(jes) met weinig democratische traditie, veel corruptie, geen goede scheiding der machten en ga zo maar door.

    Servië wil het afgescheiden Kosovo niet erkennen, in Bosnië suddert nog steeds een etnisch probleem, allemaal potentiële kruitvaatjes.

    Met Polen heeft de Commissie de handen al vol wat betreft het handhaven van democratische ijkpunten. Door de zuidelijke Balkan een worst voor te houden zou er meer stabiliteit in de regio komen, zo is de redenering van de Commissie. Ook leuk voor het tegenhouden van vluchtelingen, maar daarin is Oost-Europa toch al kampioen.

    De EU is niet de enige die vist in de Balkan-vijver. Rusland rammelt aan de poort, maar ook China wil zijn invloed in heel Europa uitbreiden met pakken geld en ook Turkije is niet vies van wat meer invloed in de regio.

    Dan kunnen wij maar beter het initiatief nemen, zo vindt de Commissie. Natuurlijk moeten de nieuwkomers eerst aan de strenge criteria van toelating voldoen, maar dat moesten Bulgarije en Roemenië ook. Ze waren echter al lid voordat alles echt voor elkaar was.

    Dat de Commissie weer uitbreidingsvergezichten heeft is één ding, om zoiets nu te ventileren in een tijdgeest waarin de EU-burgers uiterst sceptisch staan tegenover ‘Brussel’ en nog meer ‘Brussel’, is vragen om moeilijkheden.  Uitbreiding is een zaak van instemming van alle lidstaten en hier botsen de politici op een muur van kiezers die klaar staan om elke roep om meer Europa af te straffen met het rode potlood.

    Er zijn wel geluiden dat er nu in Duitsland een andere wind gaat waaien met de SPD-er Martin Schulz als minister van Buitenlandse Zaken. Hij is als ex-voorzitter van het Europarlement een Europeaan pur sang. Maar Schulz was na de verkiezingen in feite afgebrand, nog meer afgebrand nadat hij toch met de CDU/CSU in zee ging. Dat hij nu minister van Buitenlandse Zaken is geworden is een elegante uitweg. Hij kan het partijvoorzitterschap nu mooi overdragen aan Andrea Nahles, de rijzende ster van de SPD die ook jongeren trekt. Op haar wordt ook gerekend om de SPD-leden over te halen in te stemmen met het regeerakkoord.

    Kortom, Schulz is aan het afbouwen en bondskanselier Merkel is en blijft de baas. Ze krijgt nu een vierde termijn en de kans om mooi te eindigen in de geschiedenisboekjes. Daar hoort bij dat bij de volgende verkiezingen de populistische Alternative für Deutschland geen klinkende overwinning wordt gegund.

    In de overige Westeuropese landen is sprake van een grote roep om een ‘pas op de plaats’. De burgers zijn ‘uitbreidingsmoe’ en dat beperkt de handelingsvrijheid van de politici die tenminste herkozen willen worden.

    Als straks blijkt dat het de Britten goed gaat na de Brexit, wordt het bewijs geleverd dat de EU niet zaligmakend is, een verdere rem op ongebreideld uitbreidingsdenken.

    1 REACTIE

    1. Ik wordt ondertussen doodmoe van die ‘gekke’ Unie met al die ‘waanzinnige’ plannen. De trein dendert maar – blindelings (?) – door en opnieuw zijn het de Russen en – schijnbaar in haar ‘doldwaze’ uitbreidingsdrang – worden nu ook nog eens de Chinezen er bij gehaald.
      Het is om moedeloos van te worden….
      Meer, meer en onnoemelijk veel meer….
      Economie, financiën, fondsen, nepnieuwsburo’s, landen en federale macht…
      Ondertussen zitten we met een energie-transitie die amper te betalen is. Wat denken ze toch binnen te halen, daar in Brussel. Mensen dit kost handenvol, nee grote bakken met geld. En waar moet dat allemaal vandaan komen???
      Uit het ‘rijkere’ Nederland? Waar onze mensen al moeten doorwerken omdat de AOW anders ‘onbetaalbaar’ blijkt? De grens lijkt mij ondertussen wel bereikt. Wat Duitsland en Frankrijk willen moeten ze zelf willen. Wat mij betreft gaat de grens hier dicht.
      Economie en handel, het is best. Gaan die grootheden deze Unie betalen?
      Of blijft die bedrijvenwinst buiten schot en mag de ‘verarmende’ burger voor deze uitbreidingsplannen opdraaien? En moeten we straks werken tot we er bij neervallen…
      Genoeg is genoeg. Anders zijn ‘we’ zwaar de klos.
      Er is een grens aan alles…
      Hou toch eens op!

    Comments are closed.