Vechthuwelijk blijft in stand. Voorlopig

    2
    269

    Leestijd: 4 minuten.

    Bondskanselier Angela Merkel en haar minister van binnenlandse zaken Horst Seehofer hebben dus hun conflict over het asielbeleid bijgelegd. Ze vonden op de valreep een compromis over de opvang van migranten en de rust tussen Merkels CDU en haar Beierse zusterpartij, Seehofers CSU lijkt teruggkeerd. Met de nadruk op lijkt.

    Eerst het compromis. Er komen ‘transitiecentra’ voor asielzoekers aan de Beiers-Oostenrijkse grens. Daar worden hun gegevens gecontroleerd en als ze via Oostenrijk binnenkomen en al in een ander EU-land geregisteerd staan, worden ze teruggestuurd. Dat gebeurt dus niet onmiddellijk aan de grens, zoals Seehofer wilde. Maar het was iets dat hij al in 2015 voorstelde en waarbij hij toen bakzeil haalde. Dat Merkel hier nu mee akkoord ging, boekte hij triomfantelijk als zijn overwinning.

    Voor Merkel was belangrijk dat de grens openblijft. Dat is haar Europese weg. Het compromis spoort ook met de – vaak vage – toezeggingen van andere EU-staten bij hen geregisteerde migranten terug te nemen. Ze kon dus wel leven met Seehofers oplossing.

    We gaan maar even voorbij aan de vraag waarom ze niet niet eerder op deze oplossing zijn gekomen. Was de Duitsers een hoop theater bespaard gebleven. En of de Oostenrijkers ‘hun’ asielzoekers zonder slag of stoot zullen terugnemen, kun je je ook afvragen. Hoofdzaak is dat de grote coalitie, waar, je zou het bijna vergeten ook de sociaaldemocratische SPD deel van uitmaakt, verder kan strompelen. En nog belangrijker voor CDU en CSU, hun 70-jarige partnersschap heeft de Beierse orkaan doorstaan. Voorlopig.

    Daar zag het tot maandagavond niet naar uit. Voor het crisisberaad met Merkel had Seehofer nog eens flink uitgehaald. In een interview had hij gezegd dat hij zich niet zou laten ontslaan door een vrouw die haar kanseliersschap aan hem te danken had (met de stemmen uit zijn Beieren). Als je een verzoeningsgesprek wil sabotteren, moet je het zo doen.

    Maar goed, Merkel liet zich niet provoceren en hield het hoofd koel. Dat kon ze ook doen in de wetenschap dat Seehofers medestrijders, de Beierse premier Markus Söder en de fractievoorzitter van de CSU in de Bondsdag, Alexander Dobrindt, maandag tot inkeer leken te zijn gekomen. Hun Horst was met zijn verbitterde aanvallen op Merkel teveel een ongeleid projectiel geworden. Ze wilden nu een regeringscrisis en een uiteenvallen van het verbond van CDU en CSU hoe dan ook voorkomen.

    Dat was uiteraard vooral eigenbelang. Crisis en scheiding van de CDU zou wel eens slecht kunnen uitpakken voor hun partij en de eigen carrieres bij de deelstaatverkiezingen in oktober. Kiezers houden niet van ruzie en helemaal niet in de familie. En voor de CSU staat in oktober veel op het spel. De aartsconservatieve christendendemocraten hebben sinds mensenheugenis de alleenheerschappij in Beieren en dat dreigt nu in het gedrang te komen. De rechts-extremistische Alternative für Deutschland (AfD) is ook in Beieren in opmars en zou de CSU wel eens van haar eeuwige abonnement op de macht kunnen beroven.

    Rust in de biertent is derhalve geboden en met het asielcompromis dat als een grote CSU-triomf verkocht kan worden, hebben ze een kans de aanval van de AfD af te slaan. Daar draaide het conflict met Merkel dit keer om. Haar liberale asielbeleid bracht hun machtsmonopolie in gevaar.

    De vrede is nu getekend maar of het meer is dan een broze wapenstilstand zal nog moeten blijken. Op het persoonlijke vlak is de schade tussen Merkel en Seehofer zo groot dat die niet meer te repareren valt. De reputatie van zowel Seehofer als Merkel heeft door het gesodemieter een opdonder gekregen. Als een ding duidelijk is geworden is dat ze beide ver in hun nadagen zijn. Een nieuw conflict betekent onherroepelijk het einde.

    Dat conflict is niet voorgeprogrammeerd maar wat gebeurt er als het compromis van maandag niet blijkt te werken en/of de Brusselse deal van vorige week, opvangscentra voor asielzoekers in Zuid-Europa en mogelijk Noord-Afrika, niet van de grond komt? Wie denkt dat de CSU zich dan gedeisd houdt, heeft wel een heel zonnige kijk op de inschikkelijkheid van de macho’s  in München.

    En dan broeit daaronder nog een veel fundamentelere kwestie. CDU en CSU zijn onder Merkel in toenemende mate van elkaar vervreemd. Merkel is te liberaal voor Seehofer en co. De CDU is tijdens Merkel te veel naar het midden opgeschoven en zou de conservatieve kiezer, ooit de kern van de CDU, hebben verwaarloosd. Dat zou de onstuitbaar lijkende opmars van de AfD mogelijk hebben gemaakt. Het is een analyse die ook binnen de CDU een groeiend aantal aanhangers kent.

    Omdat het pact tussen CDU en CSU sinds het herstel van de democratie in 1949 het fundament van de Duitse politiek en stabiliteit is, is het uit elkaar groeien van de zusterpartijen een zorgelijke ontwikkeling. En dat is meer dan een binnenlandse aangelegenheid. Duitsland is en blijft het belangrijkste land van Europa. De afstand tussen Berlijn en München moet niet zo groot worden dat ze er ook in Brussel, Parijs, Den Haag en andere regeringscentra last van krijgen.

     

     

    2 REACTIES

    1. Gerard Cox in de Volkskrant over Rotterdam:
      ‘Meer dan de helft is allochtoon. Dat woord is uit de mode, maar ik vind het wel een handige term. Ik loop door de stad en het kan ook Ankara zijn of Paramaribo. Als ze goed geïntegreerd zijn, maakt het geen zak uit. Met een Rotterdamse tongval, altijd leuk. Alleen weet ik niet of ze het Rotterdamse gevoel hebben.
      ‘Een jaar geleden stond de hele misjpooche hier op de Erasmusbrug omdat er iets was gebeurd in Turkije. Kinderen van 16 zeiden: Erdogan is onze leider. Ik weet niet of ze zich trots voelen een Rotterdammer te zijn. Wat krijgen ze te horen in de moskee, behalve dat wij christenhonden zijn? Die dubbele nationaliteit, daar begrijp ik ook niets van. Je bent dit of dat, je kunt niet allebei zijn.’

      En omdat hij dit zegt is Cox bedreigd door Linkse activisten; hij zou racist en fascist zijn.
      Nou heeft Cox wel voor de volle honderd procent gelijk maar onwelgevallige feiten noemen mag ook al niet meer van Links.
      Laat ik daar nou lak aan hebben en gelukkig steeds meer Nederlanders. Daarom stemmen die FvD en PVV. En omdat het kartel in zijn broek doet voor de Linkse anarchistische horden sluiten die vast bij voorbaat die partijen uit. Dialoog of een gezamenlijke oplossing zoeken is er allang niet meer bij.
      Daarom vind ik dat onze democratie morsdood is wat al die politieke hotemetoten ook beweren.

      Gisteren nog bedacht Kuzu (DENK) dat autochtone Nederlanders excuses moesten maken voor het slavernijverleden. Ook moesten we verplicht naar Suriname om te zien wat “onze voorouders” hadden aangericht.
      Nou waren al mijn voorouders in de afgelopen 500 jaar knechten van anderen als landarbeiders. Ik zie dus volstrekt niet in waarom ik excuses zou moeten maken en dat weiger ik ook pertinent. Ik keur slavernij ten zeerste af maar ik weiger enige verantwoording te nemen voor iets waar mijn voorouders part noch deel aan hadden; misschien zijn excuses aan ons voor het uitbuiten van mijn voorouders dan ook wel op hun plaats?

      Ik stel ook voor dat alle Nederlandse Turken verplicht hun excuses maken voor de Armeense genocide en daar naar toe gaan om te horen en zien wat hun voorouders daar hebben aangericht. Niet dat zoiets zal gebeuren maar de rooie anarchistische kritiek richt zich erg eenzijdig op elke blanke, ook degene die daar niets mee te maken had.

      • Nog even ter aanvulling: waar Kuzu met geen woord over rept is dat het overgrote deel van de slavenhandelaren in die tijd Turken of Noord-Afrikanen waren. Ik neem aan dat DENK hiervoor ook excuses gaat maken?

    Comments are closed.