Wordt Kim nu toch gevaarlijk?     

    8
    262

    Leestijd: 4 minuten.

    Of het nu een waterstofbom was, die de Noord-Koreaanse dictator Kim Jong un zaterdag tot ontploffing liet brengen, is nog steeds niet duidelijk. Ze was in elk geval vele malen krachtiger dan de vorige vijf kernproeven en de politieke schokgolven zijn navenant groter. Kim zou op de drempel staan om een serieuze bedreiging te worden, helemaal als zijn regime er in zou slagen de bom op een intercontinentale raket te installeren. De westkust van de VS zou dan onder vuur kunnen worden genomen en met de  impulsieve twitteraar in het Witte Huis is dat een verontrustend vooruitzicht.

    Er moet dus iets gedaan worden. De vraag is alleen: wat? En is dat mogelijk?

    Militair ingrijpen is geen optie. De familie Kim is tot de aanschaf van kernwapens overgegaan juist omdat deze een aanval op hen zouden voorkomen. Het is hun levensverzekering. Kernwapens zijn geen wapens voor het slagveld. Ze dienen ter afschrikking. De vijand moet er bij een confrontatie of conflict rekening mee houden dat zijn grondgebied bestookt kan worden met nucleaire wapens. Dat heeft tot nu toe een ontnuchterend en dempend effect gehad. Geen staatsman die enigszins bij zijn hoofd is, neemt het risico, hoe klein ook, dat zijn steden verwoest worden, honderdduizenden, zelfs miljoenen burgers omkomen en het klimaat vergiftigd wordt. Er zijn strategen die het feit dat de Koude Oorlog nooit ontbrandde voornamelijk toeschrijven aan de nucleaire afschrikking. De VS en de Sovjet Unie bonden tijdens de Cubacrisis van 1962, de eerste grote nucleaire crisis,  in omdat beiden uiteindelijk  terugdeinsden voor de gevolgen van een kernoorlog.

    Er is nog een extra complicerende factor. De Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoul ligt ongeveer 50 kilometer van de grens met Noord-Korea en daarmee onder het bereik van Kims conventionele artillerie. Rond de 20 miljoen Koreanen zijn zo blootgesteld aan de verschrikkingen van chemische en biologische wapens. Ook een reden om af te zien van militaire avonturen.

    In dat geval blijven nog twee opties over: economische sancties eventueel gekoppeld aan  onderhandelen over bevriezing van Kims nucleaire programma in ruil voor een veiligheidsgarantie voor zijn regime, en, in het uiterste geval, het uit de weg ruimen van Kim en co.

    Sancties werken alleen als ze een economie lam leggen. De partijen die het wurgkoord aantrekken moeten dat ook met volle kracht doen. Een paar kleine rukjes werken niet. China is het enige land dat Kim op de knieën zou kunnen dwingen. Als Beijing de oliekraan dicht draait, is het gebeurd met de dictator van Pyongyang, zeggen deskundigen.

    De Chinese president Xi Jinping is niet gecharmeerd van wat de kleine broer uitspookt maar schijnt er nog steeds weinig voor te voelen om Kim hard aan te pakken.

    De redenen zijn bekend. Als Kim van het toneel verdwijnt, is het risico van een totale ineenstorting van zijn regime te groot. Dat zou chaos, een vluchtelingentsunami en vrijwel zeker de hereniging van beide Korea’s onder bescherming van de VS betekenen. Dat is van oudsher een schrikbeeld in Beijing: de grote tegenstander direct aan de voordeur.

    Als de sancties niet met volle overtuiging worden ingezet, zijn onderhandelingen vrijwel zeker tot mislukken gedoemd. Een vorige ronde, het zes partijenoverleg waaraan behalve China, de VS, de Korea’s, ook Rusland en Japan deelnamen, bleef zonder resultaat. Een herhaling zou alleen een adempauze worden waarin Kim de tijd krijgt om zijn arsenaal verder uit te breiden. Schieten we dus niks mee op.

    Zit er dan niets anders op dan het uitschakelen van Kim? Door een aanslag of een van buiten – Seoul, Washington – aangestuurde coup?

    Het vermoorden van gevaarlijke despoten is vaker geprobeerd, meestal zonder succes. De Amerikanen hebben jaren geprobeerd de Cubaanse president Fidel Castro uit de weg te ruimen en el comandante is ten slotte in gezegende ouderdom (90) overleden.

    De Noord-Koreaanse staatsmedia meldden dit voorjaar dat de CIA met hulp van de Zuid-Koreaanse collega’s een aanslag op de Grote Leider hadden beraamd. Een Kim, geen familie, zou $20.000 of $40.000 hebben gekregen om hem te vermoorden. Washington en Seoul hullen zich uiteraard in stilzwijgen maar het zou een motief kunnen zijn voor Kims verhoogde nucleaire dadendrang.

    Couppogingen zullen er vermoedelijk ook zijn geweest, maar op bevestiging zullen we lang moeten wachten. Bij Kim schijnt de paranoia een ongekende hoogte te hebben bereikt. Hij heeft een aantal naaste familieleden laten vermoorden, ongetwijfeld ook als afschrikwekkend voorbeeld. We kunnen er dus beter van uitgaan dat een succesvolle staatsgreep er voorlopig niet inzit.

    Zolang China het voordeliger vindt Kim in het zadel te houden, zit er niets anders op dan te berusten in de huidige impasse. Washington kan voor alle duidelijkheid een rode lijn trekken (geen fratsen richting Amerikaans grondgebied en dat van bondgenoten) en de raketafweer, ook in Zuid-Korea en Japan, versterken en daar houdt het wel mee op.

    Het klinkt ongetwijfeld paradoxaal, maar er zijn crises waarin  je soms beter niks kan doen. Zeker met een ongeleid projectiel in het Witte Huis.

    8 REACTIES

    1. Kim is vast een dictator die voor binnenlands gebruik een vijandbeeld nodig heeft. Een afleiding van alle economische problemen. Door te laten zien dat hij de VS, Japan, Zuid-Korea durft te bedreigen, benadrukt hij zijn krachtige leiderschap en geeft hij het volk iets om trots op te zijn; een oud beproefd recept. Verder is hij een soort pitbull, door Rusland (oude Sovjetunie leidde Noord-Koreaanse wetenschappers op voor nucleaire kennis) en China (geeft economische steun en heeft een soort NAVO-verdrag met NK) om de VS te treiteren. Door het een atoommacht te laten zijn kon de VS niet (moeilijk) aanvallen.
      Nu zijn de Kims, er zijn drie generaties, een familie met erfopvolging. Bij de Romeinse keizers was dat ook zo. Niet elk kind is even stabiel. De laatste Kim is waarschijnlijk een heel verwend jochie geweest en ziet het nucleaire potentieel dat zijn voorouders opgebouwd hebben wellicht als een leuk speeltje. Hij is waarschijnlijk een soort moderne Nero of Caligula (beruchte labiele keizers).
      Deze nieuwe pitbull is wellicht zo vals dat hij niet, zoals zijn voorouders, naar zijn baasjes Rusland en China wil luisteren. Iemand die in totale macht opgegroeid is en niet anders weet dat hij altijd zijn zin krijgt. En dat kan weleens het probleem zijn.
      China heeft hier dus een grote verantwoordelijkheid in.
      Zoals de VS dat hebben in Zuid-Korea.
      Noord-Korea is met zijn uitvoer en invoer bijna volledig afhankelijk China. Vandaar dat de VS China onderdruk zetten eens echt de VN-sancties uit te voeren voordat het te laat is.
      Voorlopig (voordat de VS daadwerkelijk aanvallen) is het plaatsen van anti-raketsystemen het beste antwoord. Als die de testraketten uit de lucht kunnen schieten koop je even tijd en kan Trump zijn ‘gezicht’ redden…
      Maar de sleutel van vrede ligt bij China. Die moet haar macht aanwenden en haar pitbull op zijn plaats zetten, anders wordt het bal denk ik…
      Een gevaarlijk spel.. Dat wel..

    2. Tot nu wordt er over Noord-Korea gesproken alsof het een min of meer normaal functionerend land is, met een weliswaar heel lastige en onberekenbare leider, maar wel met een leider die met de gebruikelijke middelen te beïnvloeden is. Je kunt dan denken aan diplomatie, economische sancties, oorlog, etc.
      Men probeert te ontdekken wat de reden van zijn gedrag is en zoekt dan vooral naar rationele drijfveren. Maar wat als die er niet zijn? Ik hoor nauwelijks commentaren die ervan uitgaan, dat Kim ook gewoon een psychopaat zou kunnen zijn. En dan psychopaat niet in de afkeurende negatieve betekenis, maar als heel ernstig ziektebeeld. Zo iemand is niet gevoelig voor “normale” argumentatie en beïnvloedingstechnieken. En als de term psychopathie niet juist is, misschien een ander ernstig(-er) ziektebeeld? Maar in al dergelijke situaties zullen de gebruikelijke maatregelen die landen tegen elkaar kunnen nemen, niet werken, of zelfs het tegendeel kunnen bewerkstelligen van wat men beoogt.

      • Ben bang dat je je daarin weleens gelijk zou kunnen hebben, Piet.
        Ze zullen in dat geval (China, Ruland, VS) als het kan gezamenlijk een plannetje moeten maken om hem uit te schakelen.
        Een flinke bom op de juiste plaats en moment en Kim is weg.
        Dan zijn ze verlopig zoet met de opvolging..
        Wellicht dat er dan een normaler persoon aan de macht komt, eentje die samen wil werken met de wereld, zodat het volk uit de armoede kan komen.

    3. Beste Bert, Net als bij Duitsland was Korea na 1945 verdeeld onder een Sovjet-mandaat en US-mandaat. Ipv Oost en West, is het daar Noord en Zuid. Toen in 1950 het communistische Noord-Korea onverhoeds het democratische Zuid-Korea aanviel en onder de voet liep, grepen de toenmalige VN in en stuurden een leger, onder leiding van de Amerikaanse generaal MacArthur, die de ‘onderkoning’ van Japan werd genoemd, vanwege het feit dat ‘zijn’ leger – vanaf 1945 – Japan bezet hield. Het was de enige ‘warme’ oorlog in de ‘koude’ oorlogstoestand van die tijd. De VN-troepen dreven het Noord-Koreaanse leger tot aan de Chinese grens. Toen greep China met een 200.000 sterk leger in en dreef de VN troepen terug. Generaal MacArthur adviseerde de toenmalige president Truman om atoombommen tegen China te gebruiken (China had geen atoomwapens). Truman echter durfde dat niet aan, de Sovjet-Unie had ondertussen wel de atoombommen en het was de vraag of het dan het eveneens communistische China te hulp zou schieten door zijn atoomwapens in te zetten. MacArthur werd ontheven van zijn functie en er kwam een wapenstilstand zoals die ten heden dage nog bestaat.
      Japan werd op de knieën gedwongen door de eerste atoomwapens. China en daarbij Noord-Korea niet, maar MacArthur wilde ze wel inzetten. De dreiging van het beslechten van een oorlog met atoomwapens is in die regio heel sterk geweest.
      De Sovjet-Unie ging hierna Noord-Koraanse wetenschappers opleiden in nucleaire technologie. Een oorlog zonder bezit van atoomwapens was tegen de VS niet te winnen voor Noord-Korea. En Zuid-Korea werd beschermd door de VS. China vond dat – gezien de atoomdreiging – prima.
      En zo is het tot de dag van vandaag.
      Wat te doen?
      De wapenwedloop van Noord-Korea winnen. Een stevig anti-raketsysteem, rondom het land en… In de ruimte, boven het land (satellieten) en deze ruimte tot no-go area verklaren voor dat land. Schiet elke (proef)raket en sateliet uit de lucht. En torpedeer elke duikboot buiten haar terretoriale wateren. Er is een wapenstilstand met de toenmalige VN gesloten dus het land verkeerd juridisch nog steeds met die VN in oorlog.
      Dus: zorg er voor dat geen raket het land kan verlaten, wellicht dat de Chinezen en Russen deze anti-raket technologische (ruimte) wapenwetloop willen verhinderen (hun schrikbeeld want het tast hun atomaire afschrikkingskracht ook af) en daardoor bereidt zijn Noord-Korea echt aan te pakken.
      Naast een boycot natuurlijk… (een echte, waar Rusland en China wel volledig aan meewerken)!

    4. Kim Jong un, speelt met vuur. De vraag is waarom ?
      Zuid-Korea valt niemand aan, zogenaamd vijandig Amerika valt niet aan en China is dat ook niet van plan. De Japanners zijn verontrust maar willen vrede.
      Wat wil Kim bereiken? Economische steun voor zijn, zoals bekend is noodlijdende land? Buurland Zuid-Korea is welvarend en Noord-Korea is duidelijk problematisch. Is Kim op prestige uit?
      Op macht?
      Vernietiging van landen waar het economisch wel goed gaat?
      Tot nu toe zien we in de wereld alleen bezorgde reacties, geen oorlogstaal. De raketafweersystemen zijn een logisch gevolg van de dreigende taal en de raketten richting andere landen.
      Als leek vraag ik me af , zou het niet verstandig zijn om Kim en zijn regime volledig te negeren?
      Zijn raketten ? Die dingen kosten een vermogen, hoe lang kan een verarmd land zich dit permitteren ? Misschien komt er uiteindelijk toch het besef dat het zo niet kan doorgaan ?
      Stel dat het uit de hand loopt ? Zijn land zal ongetwijfeld worden vernietigd, wat heeft hij dan gewonnen ? Stel dat hij een eventuele oorlog in bunkers overleeft, dan rest hem levenslang de gevangenis.
      Waar alle anderen zullen overleven, zal de rol van Kim voorgoed zijn uitgespeeld. Je moet wel flink van het pad zijn om zo’n risico zelfs maar te overwegen.
      Laten we hopen dat ook hier het gezonde verstand zal zegevieren.

    5. Tsja lieve lezer.
      Met grote verontrusting lees ik het
      bovenstaande artikel. Maar ja, als
      Noord-Korea oorlog wil, zal dat ook
      wel gebeuren. De VS, Europa, China
      en Japan zullen zich verdedigen! En
      het gevolg is dat de vredelievende
      Noord-Koreaan straks moet zien te
      overleven in een volledig vernietigd
      Noord-Korea. En ook in Zuid-Korea
      zullen de slachtoffers van deze waan-
      zin er in groten getale zijn. Wat doen
      de machthebbers in N-Korea eigenlijk.
      Suïcidaal gedrag. Alles het gevolg van
      een schizofrene dictatuur. Of zie ik dat
      verkeerd. Ik snap het niet. Graag reactie.
      Bert.

    Comments are closed.