Van luchtkasteelheer tot kamikazepiloot

    9
    427

    Leestijd: 2 minuten.

    Madrid heeft de druk verhoogd op de Catalaanse deelregering door te dreigen met een proces. Daarop nam de afgezette Catalaanse premier Carles Puigdemont opeens de wijk naar Brussel, samen met vijf van zijn ministers. Alleen als hij garanties voor een ‘eerlijk proces’ krijgt, is hij bereid terug te keren en de consequenties van zijn daden te ondergaan.

    Maar hij vindt natuurlijk nooit dat hij een eerlijk proces zal krijgen en aldus heeft de federale regering in Madrid hem precies waar die hem hebben wil. De Catalanen zullen het toch als een vlucht zien, terwijl zij met de gebakken peren blijven zitten. Het was toch al uiterst twijfelachtig of een meerderheid van de Catalanen wel zelfstandigheid wil. Madrid zal de komende regionale verkiezingen nu dan ook met vertrouwen tegemoet zien. En daarmee is de geest weer terug in de fles gestopt.

    Ondertussen is Puigdemont wel als een kamikazepiloot te keer gegaan. België kan hem niet weigeren, maar de Belgische premier Charles Michel haastte zich te verklaren dat België hier niets mee te maken heeft. “De Belgische regering heeft geen enkele stap ondernomen om de heer Puigdemont aan te moedigen om naar België te komen.” Het zou ook wat zijn als een bevriende EU-lidstaat een afvallige van een andere gaat faciliteren, dat kan Michel niet maken zonder problemen in de Europese Raad met de anderen en Spanje in het bijzonder.

    Puigdemont zal volgens Michel ‘dezelfde behandeling krijgen als elke andere EU-burger, niet meer en niet minder’. Volgens Puigdemont wil hij ook geen asiel en is hij naar Brussel gekomen omdat daar nu eenmaal het centrum van de macht ligt in Europa. Hij sprak niet van een ‘regering in ballingschap’, maar hij en zijn vijf ministers zullen hun werk nu vanuit Brussel voortzetten.

    In een gevangenisstraf van dertig jaar wegens rebellie tegen het wettige gezag in Madrid heeft hij blijkbaar geen zin. De uitkomst van de verkiezingen in december kunnen we nu al uittekenen en dat is het dan wel. Madrid zal niet zitten te wachten op alle publicitaire ellende rond een proces, als de rust is weergekeerd na de verkiezingen en Puigdemont zoekt ergens buiten Spanje een kuil op om zich in te verbergen is Madrid tevreden.

    Alles bij elkaar is er sprake van een uiterst knullig opgezette poging om onafhankelijkheid te verwerven, met als grootste fout dat men zich qua achterban rijker rekende dan men was. Als er sprake was van onderdrukking en alle Catalanen zouden in opstand komen met de internationale publieke opinie achter zich, was het een ander verhaal. Nu werd gepoogd een luchtkasteel aan alle Catalanen op te leggen met niets dan economische schade.

    Puigdemont heeft het spel verloren, over een paar maanden draait de toeristenindustrie rond Barcelona weer op volle toeren en andere Europese regio’s die dromen van onafhankelijkheid kunnen lering trekken uit het gebeuren. Basta.

    9 REACTIES

    1. In een historisch perspectief bekeken zie je heel soms op het wereldtoneel een leider verschijnen die voor de vrijheid van zijn volk opkomt in een vreedzame manier. Zeldzaam humaan, want bijna elke vrijheidstrijd wordt met wapengekletter gestreden. Het is de anomalie in de politiek.
      Deze zeldzamen worden in hun tijd door de heersers verguisd en in de gevangenis gesmeten. Hun ‘legitime’ verlangen – want is verlangen verboden? – naar vrijheid van hun volk, gaat altijd tegen de wetten van de heersers in. Pas nadat ze gewonnen hebben worden er standbeelden opgericht voor hun – in de ogen van latere generaties, ook hun politici – rechtvaardige strijd.
      Een zo’n vreedzame anomalie in onze geschiedenis was bij voorbeeld Ghandi. Ik snap dat veel mensen in het nu – zeker en masse onze ‘verheven’ Europese regeringsleiders, dat zo niet zien.
      Maar vergeet in dit perspectief dat ze toen waarschijnlijk ook het machtige Britse Rijk ‘rechtens’ haar wettelijke gelijk steunden.
      In die zin heeft Europa zijn moderne Ghandi gevonden.

      • Ik kan geen enkel verband zien tussen de onderdrukking en uitbuiting van India door de Engelsen ten tijde van Gandhi en de positie die de Catalanen vandaag in Spanje genieten. Puigdemont op het niveau van Gandhi positioneren lijkt me dan ook teveel eer voor de man die met zijn onhandige optreden heel Spanje schade heeft toegebracht. En voordeel op de korte of voor mijn paart iets langere termijn zie ik ook niet.

        • Beste Piet,
          Het betoog luidt: in die zin… Geweldloosheid Piet. De man roept op tot geweldloos verzet. Dat is zeldzaam en in de politiek vrij uniek. Dat is het onderwerp – het verband.
          Het Britse Rijk reageerde hetzelfde als nu Spanje doet. Verbod en geweld tegen een weerloze, geweldloze, bevolking en met gevangenisstraf voor haar leider(s).
          Natuurlijk Puigdemont is Gandhi niet.
          Maar er is een overeenkomst en zijn oproep aan zijn volk om vooral geen geweld te gebruiken siert de man en lijkt op de houding van Gandhi. Die eer wil ik hem beslist wel geven. De man reageert humaan.
          Vandaar dat ik zeg: in die zin heeft Europa zijn moderne Gandhi gevonden…
          Overigens: ook Gandhi veroorzaakte grote economische schade (hij gebruikte het zelfs als wapen) hij riep het volk op geen Britse producten meer te kopen. Het verlies van de macht over India leverde ook grote schade op.
          Nog een opmerking: het buiten proportionel gebruik van geweld en de inquisitie-achtige vervolgingseisen van Spanje zou weleens veel meer schade aan Spanje toe kunnen brengen dan de ‘eerzame, humane en diplomatieke’ manier waarmee Puigdemont omgaat met deze situatie.

          • Ik geloof, dat ik het op de meeste punten van je betoog met je eens ben. Alleen kan ik nog niet erg veel respect opbrengen voor de benadering van deze kwestie door Puigdemont.

    2. Als de Spaanse regering de mensen in Catalonië het referendum had ‘gegund’, zoals de Britse regering dit bij de Schotten ook deed – dan had er hoogstwaarschijnlijk uit naar voren gekomen dat er geen meerderheid was voor afscheiding.
      De meeste Catalanen voelen er namelijk niets voor om ineens niet meer bij de EU te horen en voorzien grote problemen bij een afscheiding.
      Echter, de Spaanse regering pakte uit met grof geweld en dwong de Catalaanse regering tot stappen die anders niet nodig waren geweest.
      Al met al was de weg van Puigdemont om er vooral over te praten terwijl de Spaanse regering arrogant en woest reageerde. De EU stelde zich op als lafbekken. Hier geen ruimte voor een beschaafd overleg – niemand wilde praten met Puigdemont. Angst voor een boze lidstaat? Praten kan toch nooit kwaad?
      En natuurlijk gaat Puigdemont niet rustig afwachten totdat hij 30 jaar vast wordt gezet en de miljoenenrekening voor het referendum persoonlijk moet betalen.
      Al met al zie ik de democratie als de grote verliezer – zoals we helaas steeds vaker zien binnen de EU!

      • Helemaal correct. Het is helaas erg verkrampt allemaal. Ook bij de EU en al de politieke leiders in de lidstaten. De beschuldigingen van fraude en de miljoeneneis geeft al aan dat ook de Spaanse rechtelijke macht – Spanje dus – er toch nog steeds zo hard (en ondiplomatiek) mogelijk in gaat.
        Met het gestrekte been. Volgens mij ruiken ze bloed…
        Geen goed teken. Ik zou mooi asiel aanvragen.
        Misschien dat Nederland hier zijn (politieke) humaniteit eens zou kunnen laten blijken? Een mens in nood? Een asielzoeker meer of minder maakt ondertussen ook niet uit.
        Zie het als menselijk gebaar naar de Catalanen.

    3. Het zal wel komen door mijn nuchtere Nederlandse kijk op de kwestie ,
      zoeken naar compromissen zit nu eenmaal in onze cultuur.
      Maar waarom meteen met de botte bijl ?
      Dat er onvrede heerste in Catalonie was bekend, ga dan om de tafel zitten en vraag hoe kunnen we dit oplossen.
      Ik durf hier te zeggen dat vrouwen dit beslist subtieler zouden hebben benaderd.
      Als de ene groep mensen voortdurend moet opdraaien voor de problemen van de ander, ontstaat er onvrede. Zo gaat dat overal, we zien het ook in de EU waar de westerse landen gedwongen worden om de schulden van andere landen te financieren/betalen.
      Ook hier wordt er niet geluisterd naar de vaak terechte klachten. De opstanden zijn al in de maak.
      De Catalanen pikken het niet langer, en in de EU groeien de anti partijen als kool.
      Het haantjes gedrag van veel politici zal het er ook niet beter op maken.
      Dus, kom uit de ivoren torens en neem de zorgen van de klagende partijen serieus. En spreek de mensen aan op hun eigen verantwoordelijkheid. Hulp is tijdelijk, en daarna moet je op eigen benen verder. Wie anderen als melkkoetjes gaat beschouwen, vraagt altijd om ellende.
      Misschien ligt hier een mooie taak voor de vrouwen . Geduld en gezond verstand zonder een teveel aan testosteron, dan komen we er samen wel uit.

    4. Beste Rob,
      Ik denk dat je volledig gelijk hebt bij
      jouw conclusies in bovenstaand artikel.
      Toch blijft er bij mij een wrang gevoel
      over. Met name over de opstelling van
      de regering in Madrid vanaf het begin al.
      Buitenproportioneel is het goede woord.
      Politie die mensen “in elkaar ramt” om-
      dat ze een stembureau willen bezoeken.
      Ik heb de beelden op tv gezien. Mens-
      onterend. Natuurlijk was het referendum
      niet wettelijk verklaard, misschien zelfs
      verboden. Maar zo ga je niet met je burgers
      om. Dom ook, want zo wordt de haat tegen
      Madrid bij de harde kern Cateloniërs alleen
      maar groter. Ook buitenproportioneel is de
      gevangenisstraf mogelijk voor Puigdemond
      wegens rebellie. Misschien verdient deze man
      wel straf, maar voor moord krijg je nog minder.
      Nog net niet de doodstraf omdat je Madrid een
      beetje dwarszit. En denken ze nu in Madrid echt
      werkelijk dat de problemen zijn opgelost. Maar
      dat interresseert ze ook niet, gesteund door de
      laffe houding van Brussel. Kortom, rationeel
      klopt jouw artikel wel. Alleen ik vraag me af of
      je hetzelfde had geschreven, als dit in Nederland
      was gebeurd met bijvoorbeeld de Friezen of onze
      Limburgers. Catalonië is ver weg; makkelijk praten.
      Bert.

      • Chapeau Bert, helemaal mee eens!
        Ik ben trouwens heel benieuwd wat er gaat gebeuren als hij wel politiek asiel in België aanvraagt.
        Dan heeft ‘Brussel’ en België een Catalaans Spaans ‘duiveltje’ op haar dilemma-bordje. ?
        En Spanje staat daarin ‘voorlopig’ buitenspel…
        Zal de EU niet echt leuk vinden. Het Europees Hof voor de mensenrechten is vlak bij…

    Comments are closed.