Wat het zwaarst is, moet het zwaarst wegen

    1
    292

    Leestijd: 2 minuten.

    Turkije en Nederland gaan de komende maanden de diplomatieke verhoudingen herstellen met de uitwisseling van ambassadeurs en een bezoek van minister Kaag aan Ankara. Het zat er in, premier Rutte zinspeelde voor Kerst al op herstel van de betrekkingen in een interview met De Telegraaf. Hij wilde dus duidelijk de weg bereiden en wist toen al meer dan wij.

    Ankara laat volgende week al aan Den Haag weten wie de nieuwe Turkse ambassadeur wordt, zo schrijft de Turkse krant Daily Sabah. Van Nederlandse zijde is nog niets officieel bevestigd. Het afgelopen jaar werd de relatie tussen beide landen behoorlijk belast nadat het toenmalige kabinet had verboden dat Turkse politici bijeenkomsten zouden toespreken met Turkse Nederlanders. Het ging toen allemaal om het zieltjes winnen voor president Erdogan, iets dat eigenlijk niet nodig was gezien de overweldigende aanhang thuis. In maart werd de Turkse minister van Buitenlandse Zaken Cavusoglu de toegang tot Nederland ontzegd en stuurde de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb de Turkse minister van Familiezaken (waarom hebben CDA en ChristenUnie deze boot gemist?) Kaya vanuit Rotterdam terug naar Duitsland.

    Beide bewindslieden wilden in Nederland lobbyen voor een grondwetswijziging die president Erdogan meer macht zou geven, elke stem van in de EU verblijvende Turken telde immers mee. In april werd over die kwestie in Turkije een referendum gehouden.

    De toon liep hoog op, Erdogan noemde de Nederlandse houding om geen bijeenkomsten toe te staan ‘fascistisch’ en  ‘een overblijfsel van het nazisme’.  Geen geringe woorden en normaal gezien zou je dan een streep trekken. Maar ja, Turkije herbergt drie miljoen vluchtelingen uit het Midden-Oosten die liever niet naar Europa komen en is als NAVO-partner gezien de strategische ligging van doorslaggevend belang voor de enige NAVO-partner die er echt toe doet, de VS.

    En Washington, in elk geval de adviseurs van president Trump en de strategen op het Pentagon, zitten niet te wachten op al te veel problemen tussen Turkije en de Europese partners. Het is dezelfde paraplu waaronder Polen schuilt.

    Bewijzen kun je natuurlijk niets, maar wellicht heeft de Amerikaanse diplomatieke machine toch wat losgemaakt, in Nederland staat de deur open. In het presidentiële vliegtuig op weg van Tsjaad naar Tunesië toonde Erdogan zich ook vergevingsgezind. “Wij hebben geen problemen  met Duitsland, Nederland of België. In tegendeel, degenen die in de regering zitten zijn oude vrienden.”

    En dan was er nog een akkefietje van de Amerikaanse president Trump dat opeens als meewerkend voorwerp kon worden ingezet. Immers, Berlijn, Den Haag en Brussel keerden zich tegen de beslissing van Trump om Jeruzalem als hoofdstad van Israël te erkennen. Dat zien de Turken immers ook niet zitten.

    Ankara moet nu snel duidelijk maken dat de Nederlandse ambassadeur weer welkom is, wat wel zal gebeuren.

    Ook tussen Turkije en de VS gaat het beter, beide  landen kregen het in oktober met elkaar aan de stok nadat een Turkse medewerker van het Amerikaanse consulaat in Istanboel werd gearresteerd wegens banden met de Gülenbeweging. Die wordt door de regering Erdogan verantwoordelijk gehouden voor de mislukte coup van zomer.  De VS besloten de visa-uitgifte te staken, maar inmiddels worden door het Amerikaanse consulaat in Ankara weer toeristenvisa aan Turkse staatsburgers uitgegeven en geven de Turken in de VS weer visa aan Amerikanen.

    En zo zijn de wegen van de diplomatie toch wel een beetje voorspelbaar, gezien het kruitvat Midden-Oosten wegen strategische belangen het zwaarst.

    1 REACTIE

    1. Lief zijn voor Turkije, gemeen tegen Polen, Hongarije (migranten). Moeilijk doen tegen Rusland (Krim). En de Catalanen laten stikken.
      Strategisch belang…

    Comments are closed.