Het gevecht om de Britse erfenis

    4
    313

    Leestijd: 2 minuten.

    Het zat er al aan te komen: het vertrek van de Britten uit de EU is één ding, het oppakken van de rekening van hun vertrek is een ander. De Britten beloven over een reeks van jaren 50 miljard na te betalen. Nu dragen ze per jaar 12 miljard bij, een bedrag dat vanaf 2020 minstens voor de helft door de anderen moet worden opgevangen en oplopend.

    Premier Mark Rutte was er al duidelijk over, een kleinere EU kan volgens hem met minder geld toe, lees: een kleinere begroting. De Europese Commissie ziet dat allemaal anders. De komende jaren is er volgens de Commissie vanaf 2020 zo’n tien miljard per jaar extra nodig voor het bewaken van de EU-buitengrenzen, veiligheid en de opvang van migranten.

    In maart 2019 stappen de Britten uit de EU-boot, in mei 2019 zijn er weer Europese verkiezingen. Geen wonder dat de messen nu al worden geslepen. Immers, geen enkele politicus wil die verkiezingen in met een blanco cheque voor het toch al door de kiezer gewantrouwde ‘Brussel’.

    Volgens eurocommissaris Oettinger (Begroting) kan het wegvallen van de Britse bijdrage deels worden opgevangen door nieuwe milieubelastingen direct in de Europese kas te laten vallen. Te denken is dan aan heffingen op plastic om tegelijk dit mega-milieuprobleem aan te pakken. Maar zeker is dat allerminst.

    Waar de klappen moeten vallen, is nu al duidelijk, de rijke lidstaten. Margaret Thatcher bedong als Britse premier in 1984 al een ‘rebate’ een korting op de bijdrage, anders zou het VK niet toetreden.  Inmiddels hebben andere grote netto-betalers als Duitsland, Nederland en Oostenrijk ook zo’n korting. Voor ons land bedraagt die rebate bijna een miljard.

    De netto-betalers zien de bui al hangen, de Commissie wil sleutelen aan die korting. Duidelijk is nu al dat Nederland nooit akkoord zal gaan met een regeling waarbij wij meer geplukt worden dan de overige netto-betalers.

    Verder zijn de mogelijkheden niet zo erg groot, de ontwikkelingsfondsen (cohesie) en landbouwsubsidies vormen tweederde van de EU-begroting, maar hier korten treft vooral de armere lidstaten. Het lijkt er dus op dat de pijn van het Britse vertrek verdeeld gaat worden tussen de arme en rijke lidstaten.

    De Britten zullen het gevecht over de volgende Europese meerjarenbegroting ‘amused’ volgen. Zij weten immers waar ze maximaal op uitkomen. Maar de Britten moeten maar afwachten hoe hun economie zich ontwikkelt als ze op eigen benen staan.

    Kortom, er zijn veel ballen in het spel en het zal nog jaren duren om de rekening op te kunnen maken wie er uiteindelijk het best uitspringt.  Gaandeweg dit proces is de kans op nieuwe EU-lidstaten of zelfs een nieuw euroland klein.

    4 REACTIES

    1. Tusk is bang dat Polen uit de Unie stapt als het een netto-betaler zou worden (zie link). Dit in verband met het dreigement dat Polen voor straf (Timmermans) door de EC gekort zou kunnen worden op fondsen omdat het de rechtelijke macht hervormd tegen de zin van de EC in.
      Polen is de grootste subsidieontvanger van de Unie.
      Voila, een financiële oplossing dient zich dus aan…
      Polen eruit dat compenseert de Brexit in geld.
      Maar ja… Dat is nu net (politiek) niet de bedoeling.
      Overigens, EU-voorzitter Bulgarije wil helemaal niet dat in haar voorzitterschap Polen beoordeeld gaat worden m.b.t. strafmaatregelen die dhr. Timmermans voor staat. Dat kan dus nog ‘leuk’ worden. Zo te bezien wordt het Polen ‘gevecht’ een verloren zaak voor de EC.
      En.. Het gevecht om de begrotingscenten is weer begonnen.
      Overigens: die grensbewaking is toch niet nieuw? Dat was toch lang geleden met het verdrag van Schengen al afgesproken? Nalatigheid ten top… Door de top.. En achteraf er nu geld voor vragen? Ach EU, houdt toch eens op. Op de schop, die handel. Vandaar al die ‘kosten’ vanwege migratie…
      Als je nu eens gedaan had waarvoor je betaald werd was die Brexit er waarschijnlijk niet gekomen en was de migratie ook geen splijtzwam geweest. Dan hadden de ‘harde’ buitengrenzen dit allemaal voorkomen… Dat krijg je van halfbakken uitvoering van het beleid.
      https://www.elsevierweekblad.nl/buitenland/achtergrond/2018/01/tusk-poolse-regering-wil-het-land-uit-brusselse-klauwen-redden-575224/

    2. Als het om het bedrijfsleven gaat, worden altijd de volgende oplossingen doorgevoerd:

      – verlagen salarissen (extreem hoog, kan best lager)
      – krimpen van personeelsbestand (EU-leden houden er vaak andere baan op na – dus eigenlijk zijn het parttime banen die fulltime worden betaald!)
      – onnodige kosten schrappen (honderden miljoenen kostende verhuiscircus; peperdure lunches op kosten van belastingbetalers etc.)
      – tegen het licht houden van geldstromen (subsidies worden niet gecontroleerd waardoor bijv. een geluidsscherm werd aangelegd in onbewoond gebied; een brug midden in een weiland etc.)

      • Maar Petra – jouw reactie beschrijft verspilling door overheid en EU – niet het bedrijfsleven (?)

        • Ik bedoel inderdaad dat de (rechts georiënteerde) overheid het volkomen normaal vindt als het bedrijfsleven bezuinigd op het personeel en hun rechten terwijl binnen de EU de Europarlementariërs en Eurocommissarissen de onnodig hoge kosten, salarissen, fraudes niet aanpakken maar willen dat de burgers meer belastingen gaan betalen.
          Kortom: niet méér geld naar de EU maar pak de verspilling aan.

    Comments are closed.