De afgang van Emile Roemer

    10
    4416

    Leestijd: 4 minuten.

    SP-leider Emile Roemer is de meest deerniswekkende politicus van deze campagne. Zijn enige concurrent, ex-PvdA-leider Diederik Samsom, is na de verloren lijsttrekkersverkiezing tegen partijvrind Lodewijk Asscher van het toneel verdwenen en vraagt zich nu ongetwijfeld af hoe hij zich zo op diens tomeloze ambitie en machiavellisme heeft kunnen verkijken. Ook Roemer heeft kennis kunnen maken met de kritische zin die partijgenoten bevangt wanneer de peilingen tegenvallen. Een aantal fractiegenoten meldde, uiteraard anoniem, dat Roemer “niet eens de fractie, laat staan het land kan leiden”.  

    Zoals dat gaat werd Roemer onmiddellijk door prominente  partijgenoten in bescherming genomen. De “dissidenten” zouden teleurgesteld zijn dat ze waren afgedankt of afgescheept met een onverkiesbare plaats. Roemer zou er verstandig aan doen die loyaliteitsverklaring op waarde te schatten. Hij moet vooral niet denken dat er vertrouwen in hem wordt uitgesproken. Het getuigt voornamelijk van het inzicht dat het vervangen van de lijsttrekker in de laatste maanden van de campagne uitgelegd zou worden als “paniekvoetbal”. Na de verkiezingen zullen ongetwijfeld de messen worden geslepen.

    Hoe heeft het zover kunnen komen?

    Vier jaar geleden mocht de “goedmoedige Brabander” zelfs even dromen van het premierschap. In de campagne voor de verkiezingen van 2012, was de SP een paar weken de grootste partij. Er werd gefilosofeerd over een links kabinet. Er verschenen buitenlandse tv-ploegen op het Binnenhof die zich verbaasden over de plotselinge opkomst van het fenomeen. De polder als gidsland van het linkse populisme? Een oud-onderwijzer met nauwelijks politieke en verwaarloosbare bestuurlijke ervaring in het Torentje? Allemaal mogelijk in de schijnwereld van de polls.

    Enfin, het resultaat is bekend. Roemer werd in de tv-debatten weggeblazen door Samsom, Rutte en Wilders. Samsom verdreef Roemer van de linkse poll position. De SP werd niet de grootste maar een middelgrote partij. De PvdA ging regeren. Niet met links maar met de VVD. En Roemer belandde met zijn club in een depressie waar ze op zoek gingen naar herstel en thema’s voor een effectieve oppositie.

    Roemer wordt op 16 maart ongetwijfeld de Kop van Jut. Dat is deels terecht. Hij is als politiek leider door de mand gevallen. Hij beheerst de dossiers niet, legt het in het debat tegen iedereen af, straalt geen vertrouwen maar slecht verhulde radeloosheid uit. Het voorlopig dieptepunt waren de algemene beschouwingen van afgelopen najaar. Roemer had met plannen voor een nieuw zorgstelsel goud in zijn handen. Het verzet van de kiezers tegen de eigen bijdrage is een geweldig campagnethema. Open doel en scoren maar. Deed hij ook. In eigen doel. Met zijn gehakkel, slechte voorbereiding en gebrekkige feitenkennis (“ditjes en datjes” volgens hem). Wie nog twijfels had, wist na de beschouwingen beter. Roemer kan het niet en leert het nooit.

    Dat hebben de partijbonzen uiteraard ook gezien. De kiezers vinden hem nog steeds “betrouwbaar” maar hoe mooi dat ook is als menselijke eigenschap, in de politiek red je het niet zonder een stevige dosis gluiperigheid, achterbaksheid en doortraptheid, kwaliteiten die een 16de-eeuwse politicoloog uit Florence al als onmisbaar beschouwde voor succesvol leiderschap. Roemer hoefde niet eens zijn hoofd buiten de deur te steken om te zien hoe het moet. De SP heeft haar eigen Machiavelli in Jan Marijnissen, de nog altijd almachtige ex-leider.

    Maar er spelen ook “structurele factoren”. Links staat er overal, niet alleen in de polder, beroerd voor. Over de oorzaken bestaat wel overeenstemming. Ze heeft geen antwoord weten te vinden op de grootste crisis van het kapitalisme van de afgelopen 85 jaar. Dat is een debacle dat ze aan zichzelf te wijten hebben. In Frankrijk wordt nu openlijk gesproken over de opheffing van de Parti Socialiste van de falende president Hollande. Labour in Engeland is in handen gevallen van radikalinski’s die niet willen weten dat de jaren 70 van de vorige eeuw voorbij zijn. In Duitsland is de SPD als bijrijder in een coalitie met Merkels CDU medeplichtig aan het uithollen van de verzorgingsstaat om te voldoen aan het begrotingsdictaat van Brussel (tekort niet hoger dan 3 procent van het bruto binnenlands product (bbp)), juist op het moment dat de “zwakste schouders” opgezadeld werden met “de zwaarste lasten”. Ze zagen niet of te laat dat de multiculturele samenleving van een hooggestemd ideaal een soms zinderende conflicthaard was geworden. En dan stonden ze hier ook nog toe dat Zwarte Piet, held van echte vaderlanders, afgeschminkt zou worden om “politiek-correcte praatjesmakers” te paaien.

    Dat is extra zuur voor een actiepartij als de SP die haar wortels in de oude wijken en andere probleemgebieden heeft. De socialisten hadden de antenne voor wat er aan de onderkant van de samenleving leefde die de regenten van de PvdA allang hadden ingeruild voor de auto met chauffeur. Ze dankten hun opkomst aan het signaleren en aanpakken van misstanden die met name de PvdA links liet liggen. Ze zijn uitstekend georganiseerd, met bevlogen vrijwilligers en goed geschoolde kaders. Dat er op de interne democratie het een en ander viel aan te merken, was vooral een probleem voor de buitenwacht. De SP leek een redelijk net alternatief voor de PVV.

    Het kantelmoment voor een actiepartij komt wanneer ze op de golven van het succes gaat besturen. De SP levert nu in diverse grote steden en provincies wethouders en gedeputeerden. Dat gaat over het algemeen behoorlijk tot goed. Maar met het besturen komen ook de verantwoordelijkheid, het compromis, de vuile handen. Het wethouderschap is een leerschool in het haalbare als het maximale en dat gaat gauw ten koste van de idealen en de zuiverheid in de leer.

    Dat vergt een breed gedragen omslag in de partijcultuur en het ziet er niet naar uit dat de SP die omslag heeft kunnen maken. Dat is waarschijnlijk alleen mogelijk onder een sterke, algemeen gerespecteerde leider die resoluut de koers uitzet en voorkomt dat de partij in elkaar bestrijdende vleugels, een activistische en een bestuurlijke, uiteenvalt. Die leider heet niet Emile Roemer en het is zeer de vraag of zijn opvolger, vermoedelijk Marijnissen-pupil Ron Meyer, dat kan worden.

    10 REACTIES

    1. Ben het wel met F Jacobs eens. Dit is pure karaktermoord. Roemer is vaak sterk in het debat en heeft pakkend one-liners. Zijn “ik mis alleen het banenplan van 2013” is comedy-gold, daarom wordt het zovaak herhaald.
      Roemers probleem is puur inhoudelijk: de SP is te links mbt de EU, dat is de stok waarmee rechts haar slaat en de reden dat GL en PvdA de SP niet echt serieus nemen/of voorlopig afschrijven als dealbreaker.
      Het ligt niet aan Roemers persoonlijkheid en stijl. Dat de schrijver hier zo op de man speelt dient te verhullen dat Asscher ook al geen sprankelende indruk maakt.

      Enne…….links verwijten dat ze het fatsoen hebben om niet af te dalen in nutteloos en CONTRAPRODUCTIEF racisme, is juist een pluspunt voor links.
      Fatsoen, dat moet je doen. Mainstream media vergeet dat graag, ten einde zich te vergapen aan het electorale succes van racisten wereldwijd.

    2. Is deze correspondent dezelfde Peter van Nuijsenburg die werkte voor Elsevier en de Telegraaf – want dan weten we genoeg. Die onbehoorlijke afbeelding van Emile Roemer met een kettingzaag ontbeerde ieder niveau. Zelfs een rechts blad als Elsevier onwaardig. Elsevier, het blad dat veel van de werkzaamheden naar India overbracht ondanks de mooie winstcijfers…

    3. Emile Roemer is de enige minister-president die je kan vertrouwen en die doet wat hij zegt. Het stukje van deze meneer is erg gekleurd door zijn eigen voorkeur. Slecht voor een correspondent, als we als Nederland ergens willen komen is de enig juiste keuze EMILE ROEMER

    4. Er is weinig mis met Roemer. In debatten vind ik hem juist sterk. Je ziet dat hij zich echt boos maakt over bepaalde dingen. Roemer toont emoties. Klaver is nep. Zijlstra arrogant. Asscher is een acteur. Ik zou het verfrissend vinden om Roemer als premier te krijgen. De SP heeft gewoon pech dat het kabinet de rit heeft uitgezeten en dat het best wel goed gaat met Nederland. Jammer dat ze dan maar 10 zetels gaan halen en waarschijnlijk weer worden buitengesloten door de PvdA en GL die de SP alleen maar als een EU-kritische concurrent zien. De SP is een ezel die elke verkiezing toenadering zoekt bij links, maar zich altijd stoot aan dezelfde steen.

    5. Wat mij nog steeds verbaast is t volgende. Samson heeft tijden de verkiezingen gezegd dat hij in t landsbelang het verkiezingsprogramma zou loslaten. Hij heeft dat gedaan. En wordt er op afgerekend. Had hij meer aan zichzelf gedacht dan was hij een zakkenvuller geweest. Mijn vraag is, kan een politicus t ooit goed doen?

    6. De heer Roemer is gewogen en veel te licht bevonden voor de nationale politiek. Gelukkig ziet de kiezer dit en worden wij gevrijwaard van een onverlaat in het torentje.

    7. Kwalijk dat de pers zoveel aandacht besteedt aan een anonieme melding. Ondertussen blijkt het Nederlandse volk Emile Roemer uit te roepen tot de allerbetrouwbaarste politicus terwijl Rutte te kijk staat als onbetrouwbaarst. U kunt zeggen wat u wil maar ik vind betrouwbaarheid nogal belangrijk voor een politicus.
      Ik ben de leugens en het gedraai van politici zoals Van der Steur, Opstelten, Teeven, Rutte enz. (allemaal VVD) meer dan zat.
      Wat ik op straat hoor, is dat men geen SP stemt noch PvdA omdat men in het geheel het vertrouwen in links kwijt is. Dat heeft links aan de PvdA te danken die uit regeringsgeilheid haar complete gedachtegoed heeft laten vallen. De huren stegen; vaste banen werden vervangen door flexbanen tegen slechte condities; de verpleeghuiszorgmedewerksters gaan dagelijks huilend naar huis door overwerktheid; eerstehulpposten liggen overvol met bejaarden die volgens de regering ‘best thuis kunnen wonen; thuiszorgmedewerksters zitten werkeloos thuis; de studiefinanciering werd afgeschaft; sociale huurwoningen werden massaal verkocht aan o.a. buitenlandse investeerders…
      Jammer dat de mensen niet inzien dat strategisch stemmen fout uitpakt. Mensen hadden gewoon SP moeten stemmen in 2012; voorstanders van het Oekraïnedeal bleven strategisch thuis om het opkomstpercentage niet te halen en nu gaan naïeve D66, PvdA aanhangers VVD stemmen om de PVV buiten de poort te houden. Zeer slecht idee! De VVD is een PVV-look-a-like! Denken jullie nou heus dat Rutte de waarheid spreekt niet met de PVV te gaan samenwerken… Rutte is nou niet bepaald in zijn eerste leugentje gestikt.
      Mijn oproep aan de kiezers luidt: stem NIET strategisch. Wil je een betrouwbare man aan het roer, dan stem je Roemer. Wil je een oproerkraaier als Wilders aan het roer, stem dan PVV. Vind je de afbraak van de verzorgingsstaat uitstekend, stem dan VVD.

      • Helemaal mee eens!
        Roemer is de betrouwbaarste politicus van al die lijsttrekkers. Hij spreekt vanuit het hart en weet waar hij het over heeft.

    8. Dit is pure karaktermoord die door dit artikel pleegt.
      Het zegt meer over uw politieke achtergrond dan over de capaciteit Van Emile Roemer.
      Hij is nog steeds een eerlijk en oprecht politicus, die altijd doet wat hij zegt. Dat kun je van het overgrote deel
      van de politiek niet zeggen.

    9. In 2012 stelde Roemer vast, dat de VVD( volgens het VVD verkiezingsprogramma) meer eigen risico door de mensen wilde laten dan de destijds geldende van € 350.00. Rutte, in debat met Roemer, ontkende dat tenstelligste. Hij trok daarbij een gezicht of hij het in Keulen hoorde donderen. De hele rechtse pers viel Rutte bij. Alleen de man , die nu WNL op zondag presenteert, zei dat Roemer gelijk had. Onlangs in een uitzending van WNL heeft ook de hoofdredacteur van de Telegraaf,Jansen, gezegd, dat Roemer gelijk had. De presentator van de EO,de heer Knevel,zei destijds dat allebei gelijk hadden. Meneer de opsteller van dit artikel weet U dat er een campagne is tegen nepnieuws? Gaat U in het vervolg ook aan die campagne meedoen.

    Comments are closed.