Bedwingen wij de opgeheven vinger?

    0
    215

    Leestijd: 2 minuten.

    Vanaf 1 januari aanstaande is het dan zo ver, Nederland maakt als tijdelijk lid van de VN-Veiligheidsraad deel uit van dit selecte gezelschap van 15 leden. Dit gezelschap is wel de hoeder van de wereldvrede en aan (potentiële)  brandhaarden is er geen gebrek.

    Het begon allemaal in 2016 toen er een tijdelijke zetel aan Europa was te verdelen en de stemmen staakten tussen Italië en Nederland. De Italianen stelden een compromis voor, beide landen zouden één jaar van de 2-jarige periode voor hun rekening nemen. Dit jaar was Italië aan de beurt, in 2018 wij.

    Nederland mag dus met de groten aan tafel, waarvan vijf landen een veto hebben. Wij hebben van oudsher twee kwaliteiten, we kunnen bruggen bouwen (letterlijk ook, maar het poldercompromis is onderhand wereldberoemd) en we staan altijd klaar met het opgeheven vingertje om misstanden aan de kaak te stellen, die we zelf in het verleden ook hebben begaan en waaraan we zelf niets kunnen doen bij gebrek aan autoritair gewicht of militaire kracht.

    Vandaag werd de wereld weer opgeschrikt door een verwoestende bomaanslag in Kaboel, zeker niet de laatste. Wat betreft Noord-Korea is de lont zeker nog niet uit het kruitvat. En het feit dat de Russische president Poetin, die zich onderhand een machtsbasis heeft verworven waarvan de tsaren alleen maar konden dromen, zich permanent aan het vestigen is in Syrië, is ook zo wat. Om Poetin en de Amerikaanse president Donald Trump op één lijn te krijgen is een huzarenstukje nodig. Kortom, genoeg werk aan de winkel en het diplomatieke speelveld ligt vol mijnenvelden.

    En Nederland zou Nederland niet zijn om dat jaar dat we mee mogen draaien aan de knoppen niet ongemerkt voorbij te laten gaan. De ambities zijn duidelijk, Nederland wil zich richten op alle brede vraagstukken zoals het voorkomen en beëindigen van conflicten (de politierol), het oplossen van thema’s als migratie, terrorisme en de effecten van klimaatverandering.

    En dan hebben we nog de nucleaire deal met Iran, het stoppen van sancties in ruil voor de zekerheid dat Iran geen kernwapen bouwt. Trump wilde die deal opzeggen als Iran raketten blijft maken die kernkoppen kunnen dragen. De EU ziet de beperkingen aan het Iraanse kernprogramma in ruil voor het opheffen van de sancties juist als een diplomatiek succes.

    De VN-Veiligheidsraad wordt momenteel vooral gekenschetst door een patstelling tussen de VS en Rusland, terwijl China in de kwestie Noord-Korea ook aan de rem hangt, al begint PjongYang nu wel te piepen onder de steeds zwaarder wordende sancties.

    Ook op het gebied  van internationale gerechtigheid is er genoeg te doen,  wat Nederland betreft zeker de berechting van de daders die vlucht MH17 neerhaalden, al staat dit dossier weer haaks op elke poging om de Russen te bewegen een brug te slaan richting VS. Maar ook in de oorlog in Syrië is genoeg gebeurd, pas nu stonden de misdadigers van de Bosnisch-Servische oorlog voor het hekje.

    In de Nederlandse ambities zitten ook nog wat idealistische teksten over hoe een ideale en vreedzame wereld zou moeten functioneren. De werkelijkheid is helaas wat rauwer. Alles bij elkaar zijn er zeker kansen voor de oer-Hollandse kunst van het uitonderhandelen van compromissen, er zullen gelegenheden genoeg komen om die te demonstreren. Het gevaar schuilt in het eeuwige vingertje, daarvoor is Nederland in dit gezelschap echt een te kleine speler.