Beter ten halve gekeerd ..

    8
    419

    Leestijd: 2 minuten.

    Het leek zo’n mooie uitweg voor de veelgeplaagde voorzitter van de Duitse SPD, Martin Schulz. De boekverkoper uit de buurt van Aken had een mooie carrière opgebouwd als voorzitter van het Europarlement.

    Vorig jaar zag hij zijn kans schoon, hij deed een gooi naar het bondskanselierschap. Merkel was verzwakt door alle commotie rond haar ruime toelatingsbeleid voor vreemdelingen, dit was het moment voor Schulz om een nieuwe wind te laten waaien en de SPD tot nieuwe hoogtes op te stuwen.

    En inderdaad, meteen steeg de SPD in de peilingen, maar dat feest duurde helaas niet lang. Schulz wist in het debat met Merkel niet te scoren. Hij kreeg een beetje het imago van de brave, goedwillende maar niet al te snuggere boekhouder en dat werd hem fataal.

    De verkiezingen liepen desastreus voor de SPD. Schulz gooide de kop in de wind, hij koos voor de oppositie. Maar helaas lukte het niet tussen Merkel, de liberalen en de Groenen. En de Duitse president Steinmeier (zelf SPD) vond dat het land toch geregeerd moest worden en dat Schulz maar over zijn bezwaren heen moest stappen. En jawohl, de SPD ging onderhandelen over een nieuwe regering met de CDU/CSU.

    Schulz brak zijn belofte in de oppositie te gaan en de weerstand in de partij tegen hem groeide. Wat doe je dan, de vlucht naar voren. Je wordt minister van Buitenlandse Zaken en op die manier kun je elegant afstand doen van het partijleiderschap waar Andrea Nahles, een zuivere socialiste die hoog scoort bij de jongeren, in feite al voor klaar stond.

    Je komt dan mooi weg. Tot zo ver de theorie. Helaas moeten de SPD-leden ook nog even stemmen over regeringsdeelname. En dat is geen gelopen race. Nieuwe leden konden zich aanmelden, louter om mee te stemmen. Daar werd massaal gebruik van gemaakt, en niet om braaf te tekenen bij het kruisje. Nee, de weerstand binnen de partij dreigde zo hoog op te lopen dat er een ‘njet’ uit de bus zou kunnen rollen en dan zouden Schulz en de SPD helemaal niets hebben. Nieuwe verkiezingen zijn riskant met de populistische AfD op de rechtervleugel.

    En dan komt vanmiddag opeens de verklaring van Schulz, die het risico niet aandurft. Hij wordt toch maar geen minister van Buitenlandse Zaken. Immers, de leden lusten hem niet. De SPD zou niet meeregeren en doet het toch, Schulz zou geen minister worden en doet het toch.

    Dat hij nu de pijp aan Maarten geeft, vergroot de kansen dat de SPD-leden alsnog instemmen. Ze weten nu wat ze hebben en de toekomst is ongewis. En de zondebok heeft zelf zijn hoofd op het offerblok gelegd. Er is bloed gevloeid en vaak zijn een paar druppels voldoende voor de kiezer, de rechtgeaarde socialisten hebben immers een punt binnengehaald.

    Het is niet duidelijk wat Schulz nu gaat doen. Toen hij het partijleiderschap neerlegde, dacht hij nog minister te worden. Hij is nu echter dermate beschadigd dat hij met goed fatsoen niet meer terug kan en Nahles de kans moet geven het regeerakkoord er door te slepen de schade binnen de SPD te herstellen. Daar heeft zij op dit moment de beste kaarten voor.

    Als het allemaal goed komt rest voor Schulz de eer dat hij de SPD en het land heeft gered door zichzelf af te branden. Een beetje dealen met Commissie-voorzitter Juncker en voorzitter van de Europese Raad Donald Tusk was uiteindelijk toch makkelijker.

    8 REACTIES

    1. @ HaSt 12 februari 2018 at 14:04
      We begrijpen elkaar, geloof ik. Je vindt Schulz een sneue figuur door zijn “mislukte” laatste jaar. Maar hij heeft wel zijn hele succesvolle leven daarvoor genoten van erebaantjes. Dit is logica van de koude grond, waar ik niet mee uit de voeten kan. Het zij zo.

    2. Ach… Wie weet, komt ie veel beter terecht dan hij had durven hopen…
      Wat dacht je van Schulz als president van de Verenigde Staten van Europa? Goed, zo ver is het nog niet, ‘t is nog geen 2025, maar dachten ze laatst niet even aan Rutte?
      Maar ja, die wilde niet………
      Heeft het in 2019 nog druk met het landsbelang..
      Als de SPD achterban het regeerakkoord goedkeurt is hij wel de held van het Europese Parlement. Wat is er niet mooier dan een ‘groundfather’ van de federalisatie van de Unie te belonen met een ‘keizerlijke’ europese kroon!

      • @HaSt
        Leg eens uit, “sneue figuur, altijd als verkeerde man op de verkeerde plaats”??? Voor mij kan Schulz, hoewel niet mijn type politicus, toch bogen op een bloeiende carrière als burgemeester, EU-parlementslid en langdurig gewaardeerd voorzitter van het EU-parlement. En natuurlijk heeft hij ook kritiek gehad, zoals alle politici die op hoog politiek niveau hun werk doen.

        Hij is dus niet echt het type van een sneue figuur die altijd de verkeerde keuzen maakt. Alleen het laatste jaar ging het mis, of tenminste niet zoals gehoopt. Maar het is wel de vraag in hoeverre dat door hem komt; in ieder geval heeft hij het tij niet kunnen keren, terwijl men daar wel vanuit ging. We moeten afwachten hoe het afloopt.

        • @Piet – hij heeft idd een mooie carriere achter de rug met “erebaantjes” maar toen hij eenmaal voor het electoraat verscheen ging het helemaal fout. Het bovenstaande artikel legt het allemaal goed uit.

          • @HaSt
            Maar het artikel gaat toch alleen over het laatste jaar??? Ik schrijf “Alleen het laatste jaar gaat het mis, of tenminste niet zoals gehoopt”. Maar daarvoor heeft hij een schitterende loopbaan als politicus. Dat waren zeker erebaantjes, maar op kwaliteit verworven. Eigenlijk overkomt hem wat heel veel politici overkomt, namelijk na een aantal succesjaren gedwongen een stap terug moeten doen of erger. Maar die gedwongen stap terug maakt iemand nog geen sneue figuur, want een politicus heeft een houdbaarheidsdatum, heel normaal omdat de samenleving verandert.

    Comments are closed.