Dag 100

    3
    377

    Leestijd: 2 minuten.

    Op de 100e dag van de kabinetsformatie neemt de ChristenUnie plaats aan de onderhandelingstafel. Samen met VVD, CDA en D66 gaat ze proberen een nieuw kabinet te vormen. Mocht dat lukken – en de kans daarop is zeker niet denkbeeldig – dan zou het de tweede keer zijn in zijn korte geschiedenis dat het kleine partijtje het tot het regeringspluche brengt.

    De ChristenUnie werd in het jaar 2000 opgericht. Ze was een fusie van twee orthodox-christelijke partijen: het Gereformeerd Politiek Verbond (GPV) en de Reformatorisch Politieke Federatie (RPF), die al langer in de Tweede Kamer zaten.

    De eerste verkiezingen waaraan de ChristenUnie deelnam in 2002 werden een teleurstelling. De partij haalde maar 4 zetels, 1 minder dan GPV en RPF samen hadden bezeten. Lijsttrekker Karst Veling maakte plaats voor André Rouvoet, maar dat had nog niet meteen effect. Bij nieuwe verkiezingen in 2003 scoorde de ChristenUnie zelfs maar 3 zetels. Pas in 2006 ging het beter: de partij verdubbelde haar zetelaantal naar 6, tot dusver het record. Doordat bij de kabinetsformatie achtereenvolgens de SP en GroenLinks afvielen – over de oorzaak zullen we hier maar niet twisten – kwam de ChristenUnie zelfs in het kabinet. Samen met CDA en PvdA vormde ze begin 2007 Balkenende IV. Rouvoet werd vicepremier en minister voor Jeugd en Gezin. Zijn partijgenoot Eimert van Middelkoop kreeg Defensie. Daarnaast leverde de ChristenUnie ook nog een vrouwelijke (opzienbarend in orthodox-christelijke kring!) staatssecretaris, Tineke Huizinga (Verkeer en Waterstaat).

    Balkenende IV werd geen succes. Het motto van het kabinet luidde: “Samen werken, samen leven”, maar in de praktijk was er vooral sprake van samen ruziemaken. Met name tussen premier Jan Peter Balkenende (CDA) en vicepremier Wouter Bos (PvdA) bestond een schrijnend gebrek aan chemie, maar ook andere bewindslieden, zoals CDA’er Maxime Verhagen en PvdA’er Bert Koenders, konden elkaars bloed wel drinken. De ChristenUnie zat tussen twee vuren in. Rouvoet probeerde de gemoederen af en toe te sussen, waarbij hij iets meer naar het CDA dan naar de PvdA helde. Maar als leider van de veruit kleinste regeringspartij had hij weinig in de melk te brokkelen. Na een jaar of drie kwam het kabinet, dat te maken kreeg met de ernstigste financiële crisis van na de oorlog, ten val.

    Bij de verkiezingen van 2010 trad Rouvoet nog eenmaal als lijsttrekker op. De ChristenUnie verloor 1 zetel en kwam op 5. Datzelfde aantal werd ook behaald in 2012, toen Arie Slob lijsttrekker was. Dit jaar – Slob had inmiddels plaatsgemaakt voor Gert-Jan Segers – was het verkiezingsresultaat opnieuw 5 zetels.

    Het lijkt opmerkelijk dat een zo klein partijtje als de ChristenUnie al voor de tweede maal in korte tijd in aanmerking komt voor regeringsverantwoordelijkheid. Maar bij nadere beschouwing is dat toch minder vreemd. De ChristenUnie wortelt weliswaar in de bible belt, los van haar ethische standpunten is ze een keurig middenpartijtje, steeds bereid zich soepel op te stellen en zo nodig water bij de wijn te doen. Op veel terreinen, zoals milieu, migratiebeleid en inkomensvraagstukken, is de ChristenUnie eerder linksig dan rechts. Gaat het om bijvoorbeeld de EU dan neigt ze weer wat meer naar de behoudende kant.

    De afgelopen regeerperiode vormde de ChristenUnie samen met D66 en SGP de “constructieve oppositie”, die Rutte II op de been hield als het in de Eerste Kamer weer eens mis dreigde te gaan. Met D66 gaat de partij nu – ondanks alle bonje van de laatste tijd – vermoedelijk regeren. En mocht dat gebeuren dan kan het nieuwe kabinet in veel noodgevallen ongetwijfeld rekenen op steun van de SGP. Die partij is nog veel orthodoxer dan de ChristenUnie, maar de gemeenschappelijke zwarte-kousenachtergrond blijkt telkens weer een band te scheppen.

    3 REACTIES

    1. Partijen, die niet met andere partijen willen praten en dus uitsluiten, zijn ondemocratisch.
      Neem de kiezers serieus ! Kijk wie de grootsten zijn, dan kan er misschien snel een kabinet
      geformeerd worden. Compromissen sluiten, dat is de oplossing.

    2. Steeds weer duikt het zwarte kousen verhaal weer op bij bepaalde scribenten, als het over de kleine christelijke partijen gaat. Volgens mij slaat dit totaal helemaal nergens op en heeft het met inhoud in ieder geval helemaal niet te maken. Waren er maar meer van dergelijke constructieve, verstandige, bestuurskundige partijen als die kleine christelijke. Dat zou veel goeds voor ons land beloven. En die zwarte kousen worden volgens mij door heel veel vrouwen van niet christelijke partijen minstens zoveel gedragen.

    Comments are closed.