Dag 189 bis

    0
    294

    Leestijd: 2 minuten.

    Een verdacht pakketje op het Binnenhof, de echte voetzoeker bleek van binnen te komen. Een brief van informateur Gerrit Zalm aan minister Edith Schippers van Volksgezondheid, het eigen risico moet toch maar 385 euro blijven en niet omhoog naar 400 euro zoals eerst de bedoeling was.

    De vier onderhandelende partijen waren het daar over eens. Ze moesten wel een berichtje in de wereld sturen en hun muur van zwijgzaamheid rond de formatie doorbreken, want de hoogte van het eigen risico is van invloed op de premies die de ziektekostenverzekeraars uiterlijk 12 november bekend moeten maken. Op 1 oktober moet één en ander in het Staatsblad staan, dus er was haast geboden.

    Het lijkt ook wat vreemd als de Miljoenennota optimisme over de economie ademt, terwijl de koopkrachtplusjes minimaal zijn. Bovendien was tijdens de verkiezingscampagne meer dan de helft van de partijen vóór verlaging van het eigen risico. Toch hield CDA-leider Buma een slag om de arm, de bevriezing op 385 euro geldt dan wel voor 2018, dat biedt echter geen garanties voor 2019. We kunnen dus nog alle kanten uit.

    Om handhaving op 385 euro te bekostigen (het kost 120 miljoen)  moeten in elk geval de premies met een tientje per jaar (83 cent per maand) omhoog.

    Hogere lonen en meer koopkracht zijn inderdaad een sleutel om uit de impasse te komen waar we nu – post crisis –  in zitten. De geldpersen draaien volop, de rente is minimaal, maar de inflatie ook. En juist een beetje meer inflatie is het smeermiddel van de economie.

    Het kabinet legt de verantwoordelijkheid om de lonen te verhogen (en dus de koopkracht) vooral bij de sociale partners. Om het goede voorbeeld te geven wordt dus nu toch maar afgezien van de verhoging van het eigen risico. Psychologisch gezien klinkt dat aardig, maar om vijftien euro minder eigen risico voor een zieke te vervangen door een tientje meer voor alle premiebetalers is toch wel erg kruidenieren. Als dat het handelsmerk wordt voor het nieuwe kabinet, houden wij ons hart vast.

    Of zou men al voorsorteren op een korte looptijd van het komende kabinet en dan moet je in elk geval niet in de boeken staan als een partij die het eigen risico wilde verhogen.

    Het oogt toch een beetje griezelig. Sommige ingrediënten mengen lekker in de keuken omdat ze complementair zijn. Om te zeggen dat er nu vier tegenpolen in de schaal worden gegooid om tot een kabinet te worden geklutst, is wat veel gezegd, maar echt lekker mengen doet het ook niet. Nu wordt met een snufje zout en een korreltje peper geprobeerd alsnog een aardige maaltijd op tafel te krijgen. Dat riekt naar een toekomst waarbij ieder steeds een beetje uit eigen ideologische keuken in de pan mag doen, een sterrenrestaurant lijkt het zo niet te worden.