Dans

    0
    74

    Leestijd: 2 minuten.

    Het grote wachten duurt nu vier jaar en een beetje. De economische crisis kwam in 2008 via de voordeur naar binnen, ging rustig zitten, bestelde het uitgebreide lunchmenu en bleef zitten. Ook na de koffie en de calvados, zij bleef zitten.

    We boden geld, veel geld, belastinggeld, dus we hadden er hard voor gewerkt, maar zij wilde niet vertrekken. Intussen waren we gewend geraakt aan termen als systeembank en ratingbureau en de crisis kreeg ons stevig in de greep. Zij bedreigde ons met Argentijnse toestanden, en nadat ons werd uitgelegd dat dat iets met pensioenen en spaargeld te maken had, werden we bang. Zo bang, dat de hand op de knip ging en die nieuwe vaatwasser ook wel even kon wachten. En die caravan ook, en de winterschilder ook. De iPad niet, want dat is wat anders. Dat is vooruitgang. En leuk.

    Met zicht op de soberste Sinterklaas sinds de jaren tachtig, wilde het tijdens de Troonrede daarom ook niet echt gezellig worden. Realistisch, hoorde IJs. Niet verrassend, zei een ander. Ronduit pessimistisch kan je ook zeggen, dacht ik. En de oplossing veur deze greute uitdagingen? Veerkracht! De staat van de economie is zo triestig dat een vergelijking met 200 jaar geleden wel toepasselijk leek. Grapje van de premier. 200 jaar geleden. Het berevel was net uit, en ingeruild voor klassenstrijd, uitbuiting en vijandig nabuurschap. Waterloo stond voor de deur. Mooie boel.

    Het was een noodgreep, Bea weet het ook niet meer. We moeten wachten tot die klotecrisis voorbij is. Klaar. En iedereen die er toe doet weet het. De prijsdaling van huizen zet door, het aantal werklozen stijgt, er is geen houden aan. Politici die beloven Nederland sterker uit de crisis te halen zijn utopisten. Een echte crisis, en dat is deze, breekt af, sloopt als een tornado alles wat er op zijn pad komt. Dat je de verwoesting vervangt voor iets dat beter is dan voor de tornado lijkt me een mooi idee. Maar zeg niet dat er geen sprake is van geldverslindende verwoesting. Nederland komt niet sterker uit de crisis, Nederland komt zwakker uit de crisis. Dat lijkt me ook volstrekt logisch, anders zouden we wel vaker een crisisdecenium afspreken in Brussel, niet?

     

    Een echte crisis, en dat is deze, breekt af, sloopt als een tornado alles wat er op zijn pad komt

     

    Het is een uit de hand gelopen bokswedstrijd. Je springt, je danst, je ontwijkt, de bel. Je staat op, danst, en haalt uit. Mis. Nog een keer. En nog eens. Je wordt moe. Je krijgt een klap, het wordt zwart. De bel. Terug in de hoek, lucht, water. Opnieuw. Nog een klap, 1 oog gaat dicht. Je wankelt, maar bent nog niet verslagen. Je haalt uit, raak. Rust, dansen. En door. Geen knock out, dat is het doel. Geen knock out, want dan is het over. Het lichaam is verwoest, de hersens zijn geschud. Je bent de weg kwijt. En dan zie je ineens die dame. Een dame met een hoed. Ze zit op een grote stoel, in een schijnwerper. Ze zegt je dat de uitdaging groot is, maar dat je met voldoende veerkracht zult overwinnen. Wat bazelt dat mens nou, denk je nog, ik hoop dat ik de avond haal. En dan komt die knal. Een mokerslag, de genadeklap. Je lette niet op, was afgeleid. Afgeleid door onzinnig gereutel. Van een dame met een hoed. En een uitkering van 8 ton.

    Lees eerdere columns van IJs:

    Masker

    Droom

    Sapje

    Ben

    Gassen

    Alle columns

    Volg Frontbencher.nl op Twitter

    Volg Frontbencher.nl op Facebook