De halve waarheid van Arib

    3
    807

    Leestijd: 2 minuten.

    Tweede Kamervoorzitter Khadija Arib heeft bij premier Mark Rutte geklaagd over de gebrekkige informatievoorziening van het kabinet aan het parlement. De media zijn vaak veel sneller op de hoogte dan Kamerleden, schrijft ze. Journalisten worden door ministers en staatssecretarissen eerder ingelicht over allerlei belangrijke politieke beslissingen dan de volksvertegenwoordiging. Terwijl die toch het kabinetsbeleid moet controleren.

    Het is niet de eerste keer dat Arib zich hierover opwindt. Bijna twee jaar geleden stuurde ze Rutte al een brief met dezelfde strekking. De Kamervoorzitter is naar eigen zeggen dan ook zeer verbaasd ‘dat het verschijnsel zich met regelmaat blijft voordoen’.

    Haar brief klinkt heel redelijk, maar zoals Arib weet bevat die slechts de halve waarheid, of nog minder. Het klopt namelijk niet dat de hele Tweede Kamer een kennisachterstand heeft. Dat geldt alleen voor de oppositie. De coalitiepartijen, of in elk geval de leiders daarvan, zijn uitstekend op de hoogte van wat het kabinet allemaal van plan is. Iedere maandagochtend zetten zij ‘de klokken gelijk’ in een beraad op een van de departementen, in aanwezigheid van Rutte en de vicepremiers en soms nog enkele vakministers. In vorige kabinetsperiodes speelde dat overleg zich af op andere tijdstippen en plekken, maar het vindt al sinds mensenheugenis plaats. Een oudgediende als Arib kan dit niet ontgaan zijn, want ze is lid van de PvdA, een partij die in het verleden van vele coalities deel heeft uitgemaakt.

    De Tweede Kamer hakt formeel weliswaar de knopen door, maar debatten zijn in het algemeen niet meer dan toneelstukjes, waarvan de afloop bij voorbaat vaststaat. De uitkomst wordt immers ‘voorgekookt’ in het wekelijkse coalitieoverleg. Een enkele keer gebeurt dat in samenspraak met oppositiepartijen, maar dan moet het wel om ‘bevriende’ oppositiepartijen gaan, waarvan de parlementaire steun in bijvoorbeeld de Eerste Kamer noodzakelijk is.

    Dit zou alleen kunnen veranderen als er een minderheidskabinet aantreedt zonder vaste gedoogpartners. De kans dat zoiets gebeurt is klein. En de kans dat zo’n kabinet het lang uithoudt ook.

    Je kunt het betreuren dat dit zo is. Je kunt het consequent benadelen van een deel van de Kamer zelfs ‘staatsrechtelijk onaanvaardbaar’ noemen, zoals Arib doet. Maar met dergelijke grote woorden schiet je weinig op. Kabinetten hebben er nu eenmaal geen enkel belang bij hun tegenstanders in de oppositiebankjes eerder bij te praten dan strikt noodzakelijk.

    Voor de bühne sprak Rutte vrijdag overigens zijn steun uit voor Arib. Tijdens zijn wekelijkse persconferentie noemde hij haar brief ‘terecht’. Hij heeft die ook in de ministerraad besproken. Maar of we er verder ooit nog iets van horen valt sterk te betwijfelen.

    3 REACTIES

    1. Het feit dat een bewindspersoon moet aftreden wanneer deze een ‘doodzonde’ begaat is de grootst mogelijke onzin die er bestaat. Het hangt namelijk af van de politieke machtsverhoudingen af en hoe het de dames en heren het beste uitkomt. In de kwestie AP23/Spijkers werden de volksvertegenwoordigers vele malen door bewindslieden voorgelogen (CDA, PvdA, VVD)en dan kun je het beste elkaar dekken en niks aftreden. CDA, PvdA. VVD haalden opgelicht adem toen een staatssecretaris van CDA huize besloot dat het beerputdossier pas openbaar mag worden zeventig jaar na het overlijden van de heer Spijkers. Er was en is niet een partij die deze immorele vuiligheid ter discussie durft te stellen. Ook de media houden zich stil, ook zij durven immorele vuiligheid geen immorele vuiligheid te noemen. Kennelijk bang voor machthebbers die vinden dat immorele vuiligheid in de beerput moet blijven en klokkenluiders kapot gemaakt behoren te worden.

    2. De Tweede Kamer hakt formeel weliswaar de knopen door, maar debatten zijn in het algemeen niet meer dan toneelstukjes, waarvan de afloop bij voorbaat vaststaat. De uitkomst wordt immers ‘voorgekookt’ in het wekelijkse coalitieoverleg. Een enkele keer gebeurt dat in samenspraak met oppositiepartijen, maar dan moet het wel om ‘bevriende’ oppositiepartijen gaan, waarvan de parlementaire steun in bijvoorbeeld de Eerste Kamer noodzakelijk is. Ik hou van cabaret en kijk graag naar onze dappere volksvertegenwoordigers wanneer die weer volop bezig zijn het volk het hele en eerlijke verhaal uit te leggen. Toen soldaten puur voor de lol werden vermoord door een AP23 logen bewindslieden de boel bij elkaar en de partijen met bloed aan hun handen dekten elkaar bij het leven. En de media zwegen dat hier sprake was van moord met voorbedachte rade en dus totaal immoreel. Dus er echt helemaal niets aan de hand.

    3. En als de oppositie beter geïnformeerd zou zijn, zouden we dan al die veranderingen in het nadeel van de gewone burger niet hebben plaats gevonden ? Zouden we dan niet in de chaos zijn beland waarin we ons nu bevinden ? Ik beweer dat niet alleen de debatten een schijnvertoning zijn, de hele oppositie is een schijnvertoning. 50 jaren geleden kon één ouder een heel gezin onderhouden. Nu, zijn daar, zeker in het geval van laagopgeleiden, twee ouders voor nodig. Terwijl beide ouders aan het werk zijn, of slapen na nachtdiensten in bedrijven waar ‘s-avonds het licht gewoon uit zou kunnen, worden veel kinderen opgebracht door de grootouders en/of door de media. Veel oudere werknemers zijn afgedankt om nooit meer aan het werk te komen – terwijl werkkrachten van de andere kant van Europa hierheen gesleept worden. Waar was de oppositie ? Druk met de betogingen in Gaza ? Zijn dat soort zaken de taak van de oppositie ? Nu zijn ze wederom samen met de regering druk met stikstof – om als het ware de opwarming van de aarde te stoppen – maar ondertussen rijden ze wel gewoon door in vette BMW’s of nog duurdere stikstof blazende bolides. Echte oppositie ís er helemaal niet, die moet opnieuw worden uitgevonden.

    Comments are closed.