De kat met negen levens

    5
    274

    Leestijd: 2 minuten.

    De Britse premier Theresa May is de dans weer een keer ontsprongen. Ze heeft de stemmingen in het Lagerhuis opnieuw overleefd en mag terug naar Brussel om te onderhandelen over de grens tussen Noord-Ierland (Brits) en Ierland (EU-territory). Tegelijk keurde het parlement een voorstel goed om geen Brexit zonder deugdelijk akkoord uit te voeren. Oftewel, het Lagerhuis wil geen harde Brexit, maar een amendement voor uitstel van de deadline van 29 maart haalde het niet.

    Het voorstel om niet uit de EU te stappen zonder begeleidend akkoord (dus zonder nieuwe handelsakkoorden of tenminste een overgangssituatie) was echter niet bindend voor de regering. Voor wie er nog een touw aan vast kan knopen, May haalde een gelijkspel met het parlement, eerdere afstraffingen die haar vanuit die richting ten deel vielen, bleven uit.

    May mag nu terug naar Brussel om een betere deal voor Noord-Ierland uit te werken, de zogeheten ‘backstop’. In Mays deal met de EU blijft Noord-Ierland de huidige douaneregels volgen en mag het VK geen nieuwe handelsakkoorden sluiten zo lang er geen definitieve oplossing is gevonden. Anders komt er een harde grens tussen Noord-Ierland en Ierland om te voorkomen dat chloorkippen en gemodificeerd voedsel zo maar de EU binnen kunnen.

    De EU heeft bij herhaling al aangegeven dat er niet meer valt te onderhandelen over het akkoord dat in november werd gesloten. Maar nu ligt de bal toch weer in Brussel. De EU heeft geen belang bij een harde Brexit, de Britten ook niet. Eigenlijk helemaal niemand. Dus is het nu weer de vraag wat May toch nog kan binnenslepen door opnieuw in Brussel te gaan praten. En daarmee zit de EU toch in de positie van de uiteindelijke schuldige. Immers, als helemaal niets wordt geboden kunnen de Britten altijd zeggen dat ze bruut buiten de deur zijn gezet en dat de consequenties ook de verantwoordelijkheid van Brussel zijn.

    Het feit dat een motie voor uitstel van de Brexit tot eind dit jaar het niet haalde, betekent wel dat het Lagerhuis druk op de ketel wil houden richting Brussel. Als er wordt bewogen, moet dat snel of anders volgt de apocalyps die Brussel dan mede op haar geweten heeft. Een nieuw referendum zit er ook niet in.

    Maar als de EU geen duimbreed toegeeft moet het Lagerhuis over enkele weken toch echt met de billen bloot of ze een harde Brexit aandurft of May haar laatste leven verspeelt en het Lagerhuis het initiatief hoe het verder moet gaan naar zich toe trekt. En dan kan het nog steeds alle kanten uit. Je kan zeggen wat je wil, de Britten zijn niet bang voor ‘high stakes’, ze blijven pokeren tot het einde.

    5 REACTIES

    1. Heb de debatten in het Britse lagerhuis op BBC1 gevolgd. Dat stemmen met de benen was misschien op een Grieks plein wel handig, met die nauwe corridors in het Britse parlement is het een heel gedoe. Heb Kadisha Arib al eens voorgesteld stemknoppen voor de parlementariërs te installeren – desnoods ook met “partijknoppen” voor de fractievoorzitters – en een groot bord waar het hele volk kan zien hoe de parlementariërs hebben gestemd. Te duur vond men. Groot denken kan men daar niet – zie ook die lullige vlag – maar hoeveel kost al dat hoofdelijke stemmen als je uren van parlementariërs serieus neemt? En vergelijk die kosten met het geblunder bij de belastingdienst.

      De uitslag in het Britse parlement was in zoverre duidelijk dat men geen uitstel van de Brexit wilde, maar ook geen harde Brexit. Het eerste is een opluchting: niet eindeloos dit gezeur. Het tweede leidt óf tot een harde Brexit (bevoegdheid van de regering) of een Breentry. Als de Britten echt uit de EU willen, is de harde Brexit de enige manier om de impasse te doorbreken. De EU zal dan een harde grens willen en de Ieren geen grens. Dat wordt dus een EU-akkefietje en de Engelsen kunnen kijken hoe dat afloopt.

    2. De media en vooral de Europese politici proberen een beeld te scheppen dat die Britten maar een beetje aanmodderen, maar zo is het niet.
      Ze hebben groot gelijk dat ze een Brexit willen. De kwade genius zijn de Europese bureaucraten die het Engeland uit wrok en eigen belang zo moeilijk mogelijk trachten te maken omdat ze bang zijn dat nog meer Europese landen van de Brusselse bemoeienis afwillen. Pure chantage.

      • Europa gedraagt zich afwijzend uit wrok en eigen belang. Wrok lijkt me onwaarschijnlijk, eigen belang zeker niet. Maar doen de Britten dit dan wel uit altruïsme? Zij maken gewoon idiote keuzen, te beginnen met de kiezers onder invloed van hun oneerlijke voormannen. Die hadden moeten vertellen wat de consequenties ongeveer zouden zijn. Dat wisten we hier namelijk wel. Ze hebben zichzelf en hun positie gewoon overschat en de consequenties onderschat. Dat is een dubbele fout..

    3. Opvallend dat mrs. May niet met concessies richting de EU naar Brussel vertrekt.
      Onderhandelingen hebben een delicate balans. Nu wordt er iets van de EU gevraagd
      zonder ook maar iets er voor in de plaats aan te bieden. Ook dat nu blijkt dat er onderhandeld is zonder mandaat tekent de situatie.

    4. Leve het Verenigd Koninkrijk. Leve de EU. Keihard wordt er geknokt om het volk te dienen, te begeleiden. Keihard strijden beide partijen in hun gemeenschappelijke doel om het volk duidelijk te maken dat, wat er ook gebeurt, het allemaal in het belang is voor het volk. Dat China de lachende derde is hebben beide partijen nog niet door omdat ze kennelijk denken dat Trump de Chinezen er wel onder krijgt en vergeten dat Trump niet zo heel veel op heeft met het onderling sterk verdeelde Europa.

    Comments are closed.