De kiezer betaalt de kosten van de versplintering

    2
    325

    Leestijd: 1 minuten.

    Het was te voorzien: door de politieke versplintering duren onderhandelingen over de vorming van colleges van burgemeester en wethouders steeds langer. In Rotterdam bijvoorbeeld bleken de besprekingen een gebed zonder end. Pas over een paar weken, op 5 juli om precies te zijn, zullen de nieuwe wethouders worden geïnstalleerd, zo is de planning.

    5 juli, dat is meer dan honderd dagen na de gemeenteraadsverkiezingen. Dan krijgt Rotterdam een college dat bestaat uit maar liefst tien wethouders, afkomstig van zes partijen, die samen een meerderheid in de gemeenteraad hebben van 1 zeteltje.

    Er is weinig politieke expertise nodig om te beredeneren dat zo’n college niet erg stabiel is. Er hoeft maar een klein ongelukje te gebeuren en er is sprake van een collegecrisis. En dan is goede raad duur, want er komen tot 2022 geen nieuwe gemeenteraadsverkiezingen. De eventuele brokken zullen straks gelijmd moeten worden door dezelfde partijen die zo ontzettend lang over de formatiebesprekingen hebben gedaan.

    Tien wethouders is trouwens aan de zeer hoge kant. Het huidige Rotterdamse college telt er vijf. Nu is Rotterdam met zijn ingewikkelde politieke situatie en zijn ellenlange onderhandelingen een nogal extreem voorbeeld. In veel andere gemeenten is het college van B en W al lang gevormd. In één gemeente,  het Zeeuwse Kapelle, is het zelfs al weer gevallen.

    Niettemin passen de Rotterdamse ontwikkelingen in een trend. Het AD rekende deze week voor dat het aantal wethouders als gevolg van de moeizame coalitievorming en het grote aantal partijen dat achter de collegetafel plaatsneemt fors stijgt. In de 295 gemeenten waarin de coalities rond zijn, werden 1144 wethouders aangesteld. Dat zijn er 39 meer dan in 2014 en zelfs 98 meer vergeleken bij 2010. Wethouders, zo schrijft de krant, verdienen tussen de 64.000 en de 137.000 euro per jaar. Een toename van het aantal wethouders met enkele tientallen loopt dus al snel in de miljoenen. Zo bezien betaalt de kiezer de kosten van de politieke versplintering. Aangezien die versplintering ook door de kiezer is veroorzaakt een logische gang van zaken, maar misschien wel iets om over na te denken.

    Dat nadenken gaat verantwoordelijk minister Kajsa Ollongren (Binnenlandse Zaken) dan ook doen, heeft ze aangekondigd. Waartoe het moet leiden is overigens onduidelijk. Gemeenten bepalen (binnen de door de wet gestelde limieten) zelf hoeveel wethouders ze aanstellen, en dat blijft zo, heeft de minister al laten weten. Maar het kan natuurlijk nooit kwaad als leden van het kabinet eens goed nadenken.

    2 REACTIES

    1. Eerlijk gezegd vind ik het een zeurverhaal. Misschien een idee dat er een artikel geschreven wordt waarom de versplintering is ontstaan en zich doorzet? Er wordt met geld gesmeten alsof het niets is, als het maar bij de juiste mensen terecht komt.Mensen met macht dus.

    2. De kiezer betaalt niets. Die belastingen worden toch geheven en weggegeven. Die paar miljoentjes zijn niets vergeleken de duizenden miljoenen die Rutte zo nodig aan de aandeelhouders van Shell moest geven. Buitenlanders nota bene. Hoe gek kan de politiek wezen. Dat één man dat heeft bewezen, dat een heel kabinet zich in de rondte liegt… Het volk en zichzelf bedriegt.
      Dus dat zeuren over een tiental miljoentjes voor mensen hier in ’t land die nog onbewezen hun stinkende best gaan doen voor ons volk, om de plaatselijke gemeentes te besturen. Het wordt m.i. zeuren in de marge.
      Belastingen worden geheven en weggegeven. Miljarden! Daar hebben we toch niets over te zeggen. Zelfs als we stemmen… Staat gewoon niet in de programma’s!!
      Weg democratie. Weg ‘ons’ geld…
      Wel, dan gun ik onze wethouders toch best een salaris. Ook al worden het er meer en meer. Ook al versplintert het elke keer. T’ is tenminste voor de Nederlanders!
      En VOOR de democratie!!
      En niet voor ‘onzichtbare’ buitenlanders…

    Comments are closed.