De krullenjongen van de twee M’s

    3
    707

    Leestijd: 2 minuten.

    Zeker anderhalf jaar deed het verhaal de ronde, zowel in binnenlandse als buitenlandse media. Mark Rutte zou naar Brussel gaan om een Europese topfunctie te bekleden. Voor iemand van zijn statuur lagen de felbegeerde posten daar voor het opscheppen. Want in de EU, zo wisten – uiteraard anonieme – bronnen, stond onze superervaren premier in zeer hoog aanzien. Er werd zelfs gesproken van de drie M’s die in Europa de dienst uitmaakten. Dat waren Merkel, Macron en, jawel hoor, Mark.

    Maar Rutte wilde niet naar Brussel. Geen belangstelling, liet hij al in een vroeg stadium weten. Geen ambitie. Hij bleef liever in Den Haag om zijn derde en vermoedelijk straks ook zijn vierde kabinet aan te voeren.

    Ja ja, glimlachten de anonieme zegslieden begrijpend. Zoiets moest Rutte wel zeggen. Een premier die openlijk laat weten dat hij weg wil, die is ook weg. Eerst even de buit binnenhalen. Daarna zou Teflon-Mark ongetwijfeld verklaren dat het allemaal leugentjes om bestwil waren geweest. En dat hij uiteraard wel degelijk interesse had in een Europese overstap.

    Maar onlangs kwamen de topfuncties in Brussel vrij en wat bleek? Rutte ging inderdaad niet. Sterker: zijn naam deed in het geruchtencircuit niet eens meer de ronde. Nóg sterker: Rutte slaagde er ook niet in een andere Nederlandse kandidaat voor het EU-commissievoorzitterschap benoemd te krijgen. Frans Timmermans – ooit minister van Buitenlandse Zaken onder Rutte – werd gepasseerd door een Duitse concurrente en moest blijven wat hij al was: vicevoorzitter. Troostprijs!

    Afgelopen week kwam er een herkansing. Nederland mocht die mooie topfunctie in Brussel dan zijn misgelopen, maar nu zou het wél lukken. Jeroen Dijsselbloem – de vroegere minister van Financiën onder Rutte – zou de baas worden van het Internationaal Monetair Fonds. Althans de Europese kandidaat voor die baan. De premier zelf leidde de lobby, dus dat zat snor. M en M zouden de derde M toch niet opnieuw laten stikken?

    Maar dat gebeurde wel degelijk. Dijsselbloem gaat het IMF helemaal niet leiden. Hij moest het afleggen tegen een Bulgaarse. Rutte deed achter de schermen vreselijk zijn best voor hem, maar helaas. Opnieuw krijgt Nederland het deksel op de neus. Dit keer resteert er zelfs geen troostprijs, zoals een paar weken terug nog met Timmermans.

    De vraag is dan ook: waren die verhalen over de enorme Europese invloed van Rutte niet een tikkeltje overdreven? Bestaan die drie M’s wel echt? Zijn het niet gewoon de twee M’s, die – zoals altijd al – de gang van zaken in de EU bepalen? Is onze Mark heus meer dan een krullenjongen uit een tamelijk bescheiden lidstaatje?

    3 REACTIES

    1. Ik ben dan ook voor herstel van de oude tijd toen Suriname nog Nederlands Guyana was en Indonesie, ons Indie en ga zo maar door. Geloof maar dat ze in Brussel voor ons zouden sidderen en dat ze maar wat graag met ‘onze’ Thierry en met ‘onze’ GroteSterkeLeider om de tafel zouden gaan zitten om te strijden voor het behoud van de enige en ware Nederlandse identiteit zoals die onder meer nog te zien is in Volendam. ‘Onze’ Mark zou uitgeroepen worden tot koning, de eerste koning die De enige en ware M ezal zijn. Dus niks drie M’s. MarkMajesteit. Ik ga voor twee M’s.

    2. Doordat nu twee Nederlanders zijn afgewezen, heeft Rutte twee troeven in handen:
      – men kan hem bijna niet meer passeren als er nog een mooi baantje vrij komt in Brussel OF
      – Rutte heeft niets meer te verliezen en kan zijn poot stijf houden bij voorstellen om geld naar Zuid-Europa te sturen. Hij kan zo PVV/FvD de loef af steken en verzekerd zijn van Rutte 4

      Mark Rutte!

    3. Dat krijg je als je met iedere functie met de arrogante Nederlandse kop vooraan wil staan. Dan krijg je de deksel vanzelf op je neus.

    Comments are closed.