De pyrrusoverwinning van Xi Jin Ping

    7
    468

    Leestijd: 4 minuten.

    De politie in Hongkong heeft de opstand tegen de machthebbers in Beijing nu nagenoeg de kop in gedrukt. De laatste verzetshaarden worden opgerold en de meeste opstandelingen zitten vast of worden opgepakt. Het communistische regime in Beijing heeft zijn tanden laten zien. De vijand is verpletterd. De ijzeren vuist heeft gezegevierd. En het is een pyrrusoverwinning.

    Want als president Xi Jin Ping en zijn kornuiten denken dat de rust nu voor goed zal terugkeren, maken ze zich schuldig aan wensdenken. Zo ‘n situatie wordt, zie boven, meestal beschreven met de clichés uit de oorlogsvoering. Beijing heeft nu ‘een slag gewonnen’ maar het is nog maar de vraag of ze ‘de oorlog zal winnen’. Die oorlog gaat nu over de gezindheid, the hearts en minds, van Hongkongs ruim zeven miljoen inwoners. En dat ziet er voor Xi en co niet goed uit. Verreweg de meeste inwoners zouden volgens peilingen nog steeds met volle overtuiging het verzet steunen.

    Hongkong heeft eerdere protesten tegen het centrale gezag in Beijing gezien. Die waren soms hevig en langdurig maar niet zo heftig en gewelddadig als die van dit jaar. Zes maanden woedde in Hongkong een guerrilla over de toekomst van de stad. Blijft ze meer of minder democratisch of wordt ze met huid en haar opgeslokt door Beijing?

    Toen Hongkong in 1997 door de Britten werd overgedragen aan de communisten, tekenden Londen en Beijing een overeenkomst waarbij de democratie in de voormalige kroonkolonie tot 2047 gewaarborgd zou zijn. Dat heette ‘één land, twee systemen’. Sceptici vroegen zich van meet af aan af hoe lang Beijing zich daaraan zou houden. Optimisten dachten dat de communisten zich wel zouden weten te beheersen. Voortijdig de zaak naar hun hand zetten zou onverstandig en bovendien niet nodig zijn. De appel zou hen na verloop van tijd van zelf in de schoot vallen.

    De sceptici hebben gelijk gekregen. De bonzen in Beijing konden hun ongeduld niet bedwingen. Ze lieten de stad besturen door zetbazen en het ‘één land en twee systemen’ werd vanaf dag één gestaag en stelselmatig uitgehold. En begin deze zomer barstte de bom. Een wet om misdadigers uit te leveren naar het vaste land was net een stap te ver. De Hongkongers vreesden dat hun bestuurders ook dissidenten zouden uitleveren en kwamen in opstand. De wet werd uiteindelijk ingetrokken maar toen was het al te laat. Het conflict escaleerde en kon tenslotte alleen met geweld beëindigd worden.

    Xi Jing Ping mag zich nu de heerser noemen over zeven miljoen morrende en potentieel opstandige Hongkongers. Hij heeft moeten toezien dat die inwoners bereid zijn grote offers te brengen voor hun democratische principes en instituties. En dat ze vooralsnog geen zin hebben om deel uit te maken van zijn grote project, een machtig door de communistische partij totaal beheerst China.

    Dat is ook de prijs van zijn steeds eigenmachtiger optreden. Xi is nu praktisch alleenheerser, de nieuwe keizer. Hij zou nu bijna net zo machtig zijn als de stichter van communistisch China, Mao Ze Dong, een van de grootste massamoordenaars uit de geschiedenis. Dat is inclusief de persoonsverheerlijking en het steeds strakker aandraaien van de totalitaire duimschroeven. Onder Xi  verandert zijn rijk in de volmaakte surveillancestaat. Big Brother van George Orwell mag voor ons een angstaanjagend schrikbeeld zijn, in Xi’s China is hij een kleine jongen.

    Die ontwikkelingen en met name de berichten over de opsluiting in ‘heropvoedingskampen’ van een miljoen! Oeigoeren, een moslim-minderheid in het westen van het land, hebben het protest in Hongkong verder aangewakkerd. Je kunt het de meeste Hongkongers en met name de opstandige jeugd niet kwalijk nemen dat ze zo ‘n leven geen aanlokkelijk perspectief vinden.

    Dat wordt uiteraard ook gezien door de inwoners van Taiwan. Dit eiland heeft zich na de communistische overwinning in 1949 afgescheiden van het moederland. Het werd onder de paraplu van de VS eerst economisch en later ook politiek een succes. Taiwan is nu een meer dan redelijk functionerende democratie en dat willen de meeste bewoners ook graag zo houden.

    Taiwan staat na Hongkong op de nominatie om weer door China ingelijfd te worden. Beijing beschouwt het eiland als een afvallige provincie en heeft in de loop der jaren regelmatig gedreigd met een invasie. De aanwezigheid van de VS heeft de toenmalige machthebbers daar steeds van weerhouden. En onder de huidige omstandigheden is het evenmin aannemelijk dat Xi een conflict met de VS zal riskeren. Aan de handelsoorlog met Donald Trump heeft hij zijn handen meer dan vol. En dan hebben we het nog niet over het vooruitzicht dat de Taiwanezen niet de rode vlag zullen uithangen als Beijing binnen dreigt te vallen.

    Xi staat, kortom, voor het failliet van zijn levenswerk, de ‘één China-politiek’. Hoe dat falen in eigen land zal uitpakken, staat nog te bezien. Vermoedelijk zal het zijn positie (voorlopig) niet aantasten. Zijn rivalen heeft hij uit de weg geruimd, dissidenten zitten in de gevangenis of liggen op de begraafplaats. En de bevolking heeft hij afgekocht met economische groei en een stijgende levensstandaard. Maar buitenlandse bewonderaars van het Chinese model en zijn leiders moeten nu wel beter weten.

    7 REACTIES

    1. Er zijn nu drie echte grootmachten in de wereld, de NAVO , het Warschaupact en China. China met ruim 1,3 miljard inwoners bezit ongeveer 20 % van de totale wereldbevolking. De rest woont in India en de overige landen van de wereld. Bovendien is China inmiddels 1 van de grootse economieën van de wereld. Ze hebben dus geld en macht.
      Europa heeft maar een klein volk en een klein stukje wereld. Hoe lang kunnen we nog weerstand bieden tegen de 3 grootmachten. Alleen als we bescherming krijgen van de NAVO en vrede sluiten met het Warschaupact, kunnen we Europa nog redden. Anders zullen we overheerst worden door een onmenselijke regering. Mao, Stalin, en Hitler zouden nu feest gaan vieren, eindelijk is er een leider opgestaan die wel de hele wereld kan veroveren.
      Het gele gevaar !!

    2. De pyrrusoverwinning van Xi Jin Ping. Voor de korte termijn zou dan best waar kunnen zijn, maar geldt dat ook voor de lange termijn? Kan Peter deze vraag beantwoorden?

    3. Rebellie slaagt pas als de staat slappe knieën krijgt en opziet tegen bloedvergieten. Ik ben bang dat mensen als Xi uit ander hout gesneden zijn en dat binnenkort heel Hongkong in een heropvoedingskamp verdwijnt. Het zal ons er niet van weerhouden zaken met China te doen.
      Erst kommt das fressen, dan die moral.

    4. De hele situatie doet mij denken aan de jaren 20 uit de vorige eeuw. Toen Chamberlain en vele andere westerse politici het ‘gevaar’ van een totalitair systeem onder de hoede van zekere dictator Adolf Hitler onderschatte.
      Ook hij moest niets van democratie weten. Ook hij had concentratiekampen waar tegenstanders en een bepaald ‘religieus’ volk in ‘verdween’. Goed Xi mag het dan nu nog… ‘opvoedingskampen’ noemen maar hoe lang blijft zo iets… ‘opvoedkundig’? 🤔
      Hitler liet zijn oog ook ‘vallen’ op andere landen waar Duisters woonden. We weten nu terugkijkend in tijd wat daar van gekomen is.
      Chamberlain kon dat niet weten. Hij zocht vrede met Hitler.
      In Taiwan wonen veel Chinezen. En Taiwan is zoals Adolf eens beweerde van buitenlandse gebieden met Duitsers: van Xi – zegt hij openlijk. Toch is het net als Tsjechoslowakije toentertijd een legitieme democratie. Een ander land. Hitler liet zich niet tegenhouden voor zo iets. En Xi…
      Is Trump de enige ‘westerse’ leider die tegenstand bied? Terwijl hij door velen in Europa zo wordt verguisd? Zijn ‘we’ dan blind voor de geschiedenis? Chamberlain voorzag het niet…
      Maar wij?

      • Anderzijds: wat hebben Hongkong en Catalonië gemeen?
        Ook daar strijdt men voor democratische rechten die door het centrale gezag niet worden erkend. Ergo: hier betreft het een apart volk met een eigen taal en cultuur die geschiedkundig de pech hadden – in de tijd der Zeven Provinciën – te verliezen van een Spaanse overheerser. Een ander volk dat onze voorvaderen overheerste.
        ‘Wij’ werden onafhankelijk, het Catalaanse volk toen ‘helaas’ niet.
        Zelfs in een ‘modern’ Europa – binnen de ‘waardegemeenschap’ EU – zwijgen alle Chamberlains over ‘onze’ eerste politieke gevangenen in de EU. De democratisch gekozen regering van Catalonië. 🤐
        Timmermans ziet het niet…🙈
        En de Nederlandse regering zegt ineens: Spanje da’s interne aangelegenheden in het buitenland… 😖 Goh, ik dacht toch echt: dat we een ‘gezamenlijke’ markt, munt en ‘waardegemeenschap’ waren…
        Dat Timmermans daarom ook: Polen en Hongarije op hun ‘rechtstaat’ aanspreekt. Maar over ‘onze’ Catalaanse politieke gevangenen horen we niets???
        Tja, populisten en separatisten.
        Daar hebben ze in de top van de EU ‘andere’ waarden voor…

    5. Uit China dat Tibet annexeerde, waar miljoenen Oigoeren in “heropvoedingskampen” zitten en meer executies plaats vinden dan waar ook ter wereld, importeren we zonder gewetensnood kerstcadeaus en smartphones en we exporteren er onze melkpoeder naar toe. Daarentegen mogen we geen olie importeren uit of tomaten exporteren naar ons buurland Rusland, omdat een Russische raket per ongeluk een vliegtuig met 196 Nederlanders uit de lucht schoot en een stuk van het oude Rusland annexeerde.
      Ik weet het: het hemd is nader dan de rok, maar dit toont wel de schizofrenie van de Hollandse koopman/dominee. Dit beleid is noch verstandig noch moreel hoogstaand en gaat de burger heel veel geld kosten. Nederlanders die die hypocrisie zat zijn, stemmen FvD.

    6. Dat gaat natuurlijk een guerilla strijd worden. Dat kan je dus niet winnen met geweld. Alleen met een verdrag blijkt het mogelijk het geweld te stoppen (Ierland, Colombia, Zuid Afrika, East Timor, Papua (Indonesia), etc.).
      Mr. Ping zou moeten leren dat er niet alleen ping is maar ook pong.

    Comments are closed.