De rode loper naar het Witte Huis

    4
    357

    Leestijd: 4 minuten.

    De Democratische partijtop begint ‘m nu echt te knijpen. Wat eerst nog niet meer dan een scenario was voor een horrorfilm, zou nu zomaar werkelijkheid kunnen worden. ‘Een rooie op weg naar het Witte Huis’. Met in de hoofdrol Bernie Sanders, een 78-jarige hartpatient uit Vermont.

    Zover is het natuurlijk nog lang niet. De huidige bewoner, en ster in zijn eigen horrorshow, is niet van plan plaats te maken voor een andere senior met maffe ideeën over een staatsgezondheidszorg, gratis onderwijs voor iedereen en een Green New Deal. De Democratische top vreest dat Donald Trump ook na de presidentsverkiezingen in november in het Witte Huis zit. Omdat hun kandidaat onverkiesbaar is. Omdat de meeste Amerikanen diens socialisme niet pruimen. En omdat geen enkele andere Democratische kandidaat hem schijnt te kunnen stoppen.

    Sanders is van huis uit geen Democraat. Hij maakt deel uit van de Senaatsfractie omdat het zo uitkomt. Hij is een outsider, altijd geweest. De Democraten zijn een brede volkspartij, met liberale en conservatieve stromingen, bij elkaar gehouden door de bereidheid tot het compromis. Sanders doet niet aan compromissen. Niet aan de partij en niet aan de werkelijkheid. ‘Niemand mag hem, hij kan met niemand samenwerken, hij heeft nooit iets tot stand gebracht’. Aldus Hillary Clinton over de man die haar vier jaar geleden tijdens haar campagne het leven zuur maakte.

    En toch ligt hij op koers om de Democratische presidentskandidaat te worden. Over de oorzaken van zijn succes lopen, zoals altijd bij een omstreden figuur, de meningen uiteen. En allemaal hebben ze een kern van waarheid.

    Sanders is net als Trump een populist. Net als zijn tegenpool put hij uit het overborrelende reservoir van afkeer en haat jegens het establishment in al zijn verschijningsvormen. Sanders is tegen de plutocraten van Wall Street, tegen de gevestigde politiek van Washington en tegen de macht van het bedrijfsleven. Maar terwijl je je kan afvragen of Trump het ooit meende, is Sanders bloedserieus. Vier jaar geleden moest hij het in de voorronde nog afleggen tegen een kandidaat van het establishment, Clinton. Nu ligt de weg naar de kandidatuur open.

    Sanders profiteert van de polarisatie die onder Trump verder is opgelaaid. Tegenover het radicalisme van Trump staat nu het radicalisme van Sanders. Het is zwart tegen wit (of rood in het geval Sanders). In zo’n confrontatie hebben gematigde kandidaten nauwelijks een kans. Voor het kleurloze midden, met zijn compromissen en zijn pragmatisme, loopt de kiezer niet gauw warm. Passie is daar ver te zoeken. En als Sanders én Trump in één ding goed zijn, is het het oproepen van passie.

    Dan heeft Sanders ook nog het geluk dat het gematigde kamp verdeeld is. Als men zich daar zou verenigen achter één kandidaat, zou Sanders volgens de experts geen kans hebben. Dat is trouwens nog maar de vraag, zie boven. Geen van die gematigde kandidaten heeft tot nu toe weten te overtuigen. Zaterdag is hun laatste kans. Als Sanders bij de voorverkiezingen in South Carolina wint of op zijn minst goed scoort, is er geen houden meer aan. Dan kan de socialist volgende week dinsdag, op Super Tuesday, als 14 staten voorverkiezingen houden, de oogst binnenhalen. En wordt het, zoals de partijtop vreest, scherven opvegen in november.

    Nu al wordt gewerkt aan operatie schadebeperking. Sanders moet zoveel mogelijk verkiesbaar worden gemaakt. Hij zou ‘eigenlijk’ geen socialist zijn. Hij is ‘eigenlijk’ een sociaaldemocraat van het Scandinavische stempel. Alleen, de man zelf vindt zich wel degelijk een socialist. Hij heeft ook nooit een geheim gemaakt van zijn afschuw van het kapitalisme. Sociaaldemocraten willen het kapitalisme beteugelen. Sanders wil het afschaffen. Probeer dat in de VS maar eens aan de man te brengen.

    Je mag aannemen dat de Trump-campagne het draaiboek voor de anti-Sanders filmpjes al klaar heeft liggen. Sanders op huwelijksreis in de Sovjet-Unie. Sanders’ lof voor Cuba. Sanders’ connecties met de toenmalige communisten in Nicaragua. Zoveel kansen voor open doel geeft een kandidaat zelden ongestraft weg. En wat je van Trump verder ook mag vinden, hij is een gehaaid campaigner.

    Dit is, kortom, in grote trekken het horrorscenario dat de Democraten uit hun slaap houdt. De New York Times maakte de afgelopen week een rondgang langs een aantal zogeheten ‘superdelegates’. Dat zijn afgevaardigden die niet gebonden zijn aan een kandidaat en het partijestablishment vertegenwoordigen. Die gesprekken waren één demonstratie van vertwijfeling. Sanders kan niet en Sanders mag niet. Zijn kandidatuur moet koste wat het kost voorkomen worden.

    Maar hoe? Het tekent hun paniek dat sommige bonzen hopen dat Sanders niet de absolute meerderheid haalt voor de automatische benoeming. Hij moet daarvoor minstens 1991 stemmen hebben. Zo niet, dan zouden de 771 superdelegates in kunnen grijpen. Op de conventie waar de kandidaat formeel op het schild gaat, zouden ze Sanders buiten spel kunnen zetten en een eigen, gematigde man of vrouw naar voren schuiven. Zoiets is sinds 1952 niet gebeurd.

    Hoe moet je dat noemen, verstandsverbijstering, totaal verlies van elke realiteitszin? Gelooft iemand daadwerkelijk dat de Sanders-aanhang dat, een coup door de partijtop,  zal slikken? Dat zou op zijn best een scheuring binnen de partij betekenen en op zijn slechtst het einde. En in het Witte Huis zit iemand schuddebuikend achter zijn twitterkanon.

    Zover zal het wel niet komen. Zo zelfdestructief zijn zelfs de Democraten niet. Als Sanders de kandidatuur wint zullen ze dat moeten accepteren. En hun vingers kruizen. Ze moeten hopen op blunders van Trump. Dat zijn regering bijvoorbeeld faalt bij de aanpak van een mogelijk corona-epidemie. En dat als gevolg daarvan Trumps grote troef, de bloeiende economie, hem uit handen wordt geslagen.

    Daar spreekt inderdaad weinig vertrouwen uit in de eigen kandidaat. Bij verkiezingen gaat het er vaak niet om dat de beste wint, maar vooral, dat de slechtste verliest.  Hoop putten uit een cliché is altijd een zwaktebod maar er zit nu vermoedelijk weinig anders op.

    4 REACTIES

    1. Ik hoop ook dat Trump het niet wint, maar de realiteit is dat hij niet alleen zal winnen maar waarschijnlijk zelfs met een overgrote meerderheid. De meeste Amerikanen willen D. Trump ondanks zijn fouten, niet kwijt. Hillary Clinton verslaan was veel moeilijker dan de huidige mogelijke democratische tegenstanders te verslaan, dit wordt een eitje voor D. Trump. De volgende 4 jaar heeft Donald Trump al lang in zijn zak. We zullen het moeten accepteren. Ik ben al lang blij dat Trump de wet niet zo veranderd dat een president ook langer dan 2 termijnen mag dienen. En Corona, Trump pakt dit niet slechter aan dan onze eigen regering.
      In de V.S. nl. tellen mensen levens niet zo zwaar. V.b. Een boer in Texas mag iedereen die zijn land zonder toestemming betreed zonder meer (dood)schieten, hij komt er gewoon mee weg. Ook de politie mag iemand zonder meer doodschieten al is het maar omdat hij vluchtte met een achtervolging. Zoals jaren geleden met die illegale tankbestuurder. De beelden staan nog op mijn netvlies gebrand.

    2. Waarom zouden de ideeën van Sanders niet kunnen werken. Ze werken al op veel plaatsen in Europa:
      – door de overheid georganiseerde ziekteverzekering;
      – recht op vakbondsvrijheid
      – maatregelen tegen discriminatie
      – minimumloon
      enz…
      zijn toch niet zo ondoenbaar en in Europa erg verspreid. Hij heeft met Trump gemeen dat hij ook de arme (en dikwijls ook blanke) Amerikaan kan raken, maar zijn oplossingen streven naar meer en niet naar minder gelijkheid. De minachting die uit dit artikel walmt, zonder echte onderbouwde argumenten en enkel refererend naar zelfverklaarde experten, die ook Trump’s succes niet hadden zien aankomen omdat ze teveel verwant zijn met het establishment, stoot tegen de borst. Ik hoop dat de toekomst het ongelijk van de schrijver zal aantonen.

    3. Sanders gaat de verkiezingen niet winnen. De zogenaamde Democraten lijken nog het meest op de VVD hier in Nederland. Sanders is een sociaal-Democraat en dan ben je in de VS een communist. Opvallend is wel dat Sanders populair is bij jongeren. Niet zo gek, studeren in dé VS is peperduur, alleen weggelegd door de welgestelden. Voor werkende jongeren is het minimum loon absurd laag. Het vermogen van de drie rijkste Amerikanen staat tegenover het vermogen van de 50 procent van de lagere onderklasse in de VS. Miljoenen twee-verdieners leven onder de armoedegrens. Toch wint Trump. De economie draait zeker niet slecht en veel Amerikanen zijn conservatief.
      En we moeten ook nog iets te lachen hebben. Want lachen blijft het, met deze politieke clown.

    Comments are closed.