De SP-voorzitter stapt op, maar niet nu

    0
    342

    Leestijd: 1 minuten.

    SP-voorzitter Ron Meyer steekt dan toch de hand een klein beetje in eigen boezem. Hij stelt zich eind dit jaar, na het aflopen van zijn termijn, niet meer herkiesbaar. Daarmee neemt hij naar eigen zeggen ‘verantwoordelijkheid voor de pijnlijke nederlaag’ die zijn partij leed bij de Europese verkiezingen van vorige week. De SP zakte van 2 naar nul zetels, na een diepdroevige campagne.

    Maar is dit ook echt verantwoordelijkheid nemen? Als Meyer vindt dat die nederlaag zijn schuld is, waarom stapt hij dan niet meteen op? In een verklaring aan de leden schrijft de voorzitter dat hij er de komende vier maanden voor wil zorgen dat ‘het stokje goed wordt overgedragen’. Wat bedoelt hij daar precies mee? Stel dat één van de bewindslieden van Rutte II of III zoiets had gezegd toen ze hun aftreden aankondigden. De SP zou moord en brand hebben geschreeuwd.

    Meyer (1981) werd in 2015 – na een succesvolle carrière als FNV-bestuurder – SP-voorzitter. Hij won de interne strijd van de hervormingsgezinde tegenkandidate Sharon Gesthuizen. Dat lukte vooral doordat Meyer op steun van de op de achtergrond nog steeds oppermachtige SP-godfather Jan Marijnissen kon rekenen. En dus van het partijapparaat. Dat Jans dochter Lilian eind 2017 toenmalig politiek leider Emile Roemer opvolgde, zal zeker ook geen toeval geweest zijn. Als je in de SP-geschiedenis duikt, beland je al heel snel in stalinistische sferen.

    Zal dat door het vertrek van Meyer veranderen? Je kunt het je afvragen. Diverse partijkopstukken vinden dat het tijd is voor een interne discussie zonder taboes. Maar zou die discussie ertoe kunnen leiden dat de SP een heel andere partij wordt? Misschien als naast de partijvoorzitter ook Jan Marijnissen zijn functie zou neerleggen. Maar dat kan niet, want die heeft geen functie.