De toenemende vluchtigheid van de politiek

    2
    557

    Leestijd: 2 minuten.

    VVD’er Arno Rutte (geen familie) heeft gisteren afscheid genomen van de Tweede Kamer. Hij kan de werkdruk niet meer aan en gaat iets anders doen. Rutte is bepaald niet de eerste die ermee stopt. Een enorme stoet collega’s, van uiteenlopende politieke richtingen, ging hem voor.

    Een nieuw verschijnsel is dit niet. Ook in de voorgaande regeerperiode hielden Kamerleden er massaal mee op. Nieuw lijkt me wel dat zich onder de vertrekkers zoveel fractievoorzitters bevinden. Sinds de verkiezingen van maart 2017 waren dat er al maar liefst vier: Emile Roemer (SP), Alexander Pechtold (D66), Sybrand Buma (CDA) en afgelopen dinsdag Marianne Thieme (PvdD).

    Het afhaken van de laatste is (zoals wel vaker bij de dierenpartij) nogal raadselachtig. Maar dat Roemer, Pechtold en Buma hun functie neerlegden had een duidelijke reden: een pijnlijk gebrek aan resultaat. En geen enkel uitzicht dat het onder hun leiding ooit nog goed zou komen. Hoe eerder ze hun loopbaan beëindigden, hoe beter het voor hun partij was.

    Dat zoveel partijleiders zich genoodzaakt zien de Kamer tussentijds te verlaten kan geen toeval zijn. Het is een symptoom van de almaar toenemende vluchtigheid van de politiek. Succes en nederlaag volgen elkaar in steeds sneller tempo op. Roemer, Pechtold en Buma golden ooit (echt nog niet zo lang geleden) als de redders van hun partijen. Maar een paar ongelukkige optredens of affaires later bleek de kiezer volledig op ze uitgekeken.

    Niet alleen voor individuele politici wordt de houdbaarheidsdatum steeds korter. Dat geldt ook, en zelfs nog veel sterker, voor partijen. Neem de PvdA. In 2012 hoorde ze tot absolute winnaars van de verkiezingen, nog geen vijf jaar later was ze de grootste verliezer ooit. En inmiddels staat ze – althans volgens Maurice de Hond – weer op de tweede plek en kan ze op meer dan een verdubbeling van het zetelaantal rekenen.

    Ander voorbeeld: Forum voor Democratie. Die partij kwam in 2017 met een zeer bescheiden aantal van 2 zetels in de Kamer. Twee jaar later mocht ze zich de nummer 1 bij de Provinciale Statenverkiezingen noemen. Volgens de peilingen was ze op dat moment ook in de Kamer de grootste partij van Nederland, met een virtueel zetelaantal dat de 30 naderde. Maar intussen is ze (opnieuw virtueel uiteraard) weer weggezakt naar de middenmoot.

    Die snelle wisseling van de kiezersgunst komt niet helemaal uit de lucht vallen. Ze is al decennia aan de gang. Denk maar aan de ineenstorting (gevolgd door een wedergeboorte, gevolgd door een nieuwe ineenstorting) van het CDA. Of denk aan de LPF, die in 2002 uit het niets met 26 zetels in de Kamer kwam, maar een paar jaar later alweer werd opgeheven.

    Maar het gaat wel allemaal steeds vlugger. De verliezer van vandaag is de winnaar van morgen. En vervolgens de verliezer van overmorgen. Triomf en debacle komen dichter en dichter bij elkaar te liggen. Geen enkele partij (behalve enkele hele kleintjes) onttrekt zich daar nog aan. Zelfs de VVD van Mark Rutte niet. Want ook de electorale resultaten van de liberalen laten forse schommelingen zien. Het Binnenhof lijkt wel een achtbaan, met zenuwslopend bochtenwerk. Geen wonder dat veel Kamerleden denken: wegwezen hier.

    2 REACTIES

    1. Voor iedere vrouw die vreemdgaat heb je een man of vrouw nodig die zo mogelijk ook vreemd gaat……

    2. Toenemende vluchtigheid van de politiek. Wat zeker ook mee speelt is, wie heeft wie gevangen? Heeft de politiek het klootjesvolk in de houdgreep, of andersom? Of geldt het voor beiden? Waar is toch de mooie tijd van de verzuiling toen het huwelijk tussen gekozene en kiezer eeuwig was tot de dood hen scheidde? Tegenwoordig scheidt men er maar op los, of erger men pleegt overspel dat het een lieve lust is. Komt allemaal door de vrouwen emancipatie. Terwijl vader Politicus hard werkt voor vrouw en kroost, duikt vrouwlief achter zijn rug om met weet ik wie allemaal de koffer in. Er is nog een partij die stand houdt en tegen vrouwe emancipatie is. Nee, niet GroteSterkeLeider, nee, ook niet Thierry. Nee, de SGP natuurlijk. De vrouw die wel de juiste mond mag opentrekken in gehoorzaamheid aan haar man in alles.

    Comments are closed.