Droom

    0
    66

    Leestijd: 2 minuten.

    IJs wordt zo moe van de burgeroorlog in Syrië dat ie ervan gaat dromen. Angstige dromen. Ik droomde dat ik weg moest. Natuurlijk moet je weg. Je laat je toch niet afslachten door die imbeciel in Damascus, wegwezen zeg ik. Je peutert het laatste papiergeld uit je doorgelegen matras en je vertrekt. Nederland, heb je gehoord, daar moet je heen.

    Daar wonen mensen die denken als mensen, niet als zwakzinnigen. De tv kan niet mee, maar je wilt nog een keer je favoriete nieuwslezeres zien. Er is eigenlijk geen tijd, maar je bent verliefd, dus je doet het toch. De tv gaat aan, en de heimelijke liefde vertelt dat er verkiezingen aankomen in Nederland.

    Ik bleef even hangen, want er gebeurt blijkbaar iets in het beloofde land waar ik net naar onderweg was. Ze vertelt dat het beloofde land in de ban is van die verkiezingen, en dus van zichzelf. Syrië heeft als nieuwsitem al twee weken het journaal niet meer gehaald. Vanwege die verkiezingen. Dan moet er iets op het spel staan, droomde ik. De hoofdrolspelers trekken voorbij. Mannen in donkere pakken met een glimmende das. En een vrouw, die zelf nog het meest moest wennen aan haar nieuwe kapsel.

    Er bleek iets met de huizenmarkt, de economie, de munt, werkeloosheid, en de benzine is er 5 keer duurder dan in Homs. Da’s duur, dacht ik. En niet erg handig, als je vluchteling bent. De hoofdrolspelers waren acteurs. Niet erg goede, maar acteurs, zoveel was duidelijk. Het leek me ingewikkeld, in mijn droom, te moeten kiezen voor een acteur. In Syrië deden we dat ook, maar daar was het er maar een, en had je toch geen keus.

     

    Uit die tv, op naar het beloofde land! Als ik opschoot was ik nog op tijd voor het laatste debat

     

    Er was een premier die me alleszins redelijk leek, slim brilletje ook. Maar die had een fout gemaakt, omdat ie niet wilde toegeven dat alle ellende voortkwam uit de financiële sector die hij nu net zo’n warm hart toedroeg. Dat zei althans de socialist van het gezelschap, die me ook heel redelijk leek, alles wat ie zei klonk waar. Maar dat probleem had je met socialisten altijd, zei diezelfde premier dan weer.

    En toen kwam het goede nieuws. De huizenprijs was zodanig gedaald dankzij die vervloekte crisis, dat je een dief van je eigen portemonnee was als je nu geen huis kocht in het beloofde land. Uit die tv, op naar het beloofde land! Als ik opschoot was ik nog op tijd voor het laatste debat.

    Ik werd zwetend wakker, en realiseerde me dat ik het wist. En morgen gaat het gebeuren. En is die campagne gelukkig voorbij. Een campagne die me werkelijk niets bracht. Geen nieuwe inzichten, geen visionaire beelden over hoe we dit land uit z’n veronderstelde malaise trekken. Omdat er geen echte malaise is, besefte ik me. Verdeel de boel opnieuw, wat eerlijker als het kan. Stop met die walgelijke bonussen, geef het collectief de plaats die het verdient. Terug naar de basis, bezin. En als je goed zoekt is er ook nog een met een doordachte buitenlandagenda. Want in het meeste buitenland is de malaise pas echt compleet. Goed zoeken, en stemmen.

    Eerdere columns van Toon van IJsel:

    Sapje

    Ben

    Gassen

    Alle columns

    Frontbencher.nl heeft ook alle peilingen (De Hond, EenVandaag, Synovate, TNS Nipo)

    Volg Frontbencher.nl op Twitter

    Volg Frontbencher.nl op Facebook