En Lodewijk, hij ploetert voort

3
2038

Leestijd: 3 minuten.

De PvdA lijkt weer in de lift te zitten. De Europese verkiezingen werden een onverwacht succes en ook in de peilingen maakt de partij een doorstart. Over de oorzaken van deze  opleving breekt menig Binnenhof-watcher het hoofd. Akkoord, de overwinning bij de Europese verkiezingen was voornamelijk het werk van Frans Timmermans. Maar zo’n effect is meestal eenmalig en van beperkte duur. Dus: wat zouden de andere oorzaken kunnen zijn?

Je hoort wel eens dat de PvdA profiteert van de malaise bij de SP en de stagnatie bij GroenLinks. De tomaatrode concurrenten lijken terecht te zijn gekomen in een onstuitbare neerwaartse spiraal en het einde is nog niet in zicht. En bij GroenLinks lijkt de wind in de zeilen geluwd. De ambitie van Jesse Klaver, de grootste worden op links, lijkt de laatste maanden vertraging op te lopen. Dat zijn inderdaad ontwikkelingen die de PvdA in de kaart kunnen spelen. Maar zeker weten doen we het niet.

Maar over een ding zijn de meeste waarnemers het waarschijnlijk wel eens. De wederopstanding kán niet het werk van Lodewijk Asscher zijn. Zonder heel erg te overdrijven zou je zelfs kunnen zeggen dat het ondanks de partijleider gebeurt.

Asscher zeult nogal wat geschiedenis mee. Hij was een goede wethouder in Amsterdam, althans er waren weinig gefundeerde klachten. De fans rangschikten hem al bij de grote sociaaldemocratische wethouders als Floor Wibaut en Jan Schaefer. Met die reputatie maakte hij zeven jaar geleden de overstap naar Den Haag.

Hij werd vice-premier in Rutte-II en kreeg een belangrijke portefeuille, sociale zaken. Maar hij voldeed niet aan de vermoedelijk te hoog gespannen verwachtingen. Niet dat hij zwaar teleurstelde. Hij bleek redelijke middelmaat. Er waren geen opvallende blunders en ook geen aansprekende prestaties. Dat kan. Een goede wethouder is niet automatisch een goede minister. Maar wat hem het meest moet hebben gestoken is dat hij, de wonderboy, politiek overvleugeld werd. Niet alleen door premier Mark Rutte, dat is niet verrassend, maar ook door zijn partijgenoten Jeroen Dijsselbloem, de minister van financiën, en fractievoorzitter en partijleider Diederik Samsom.

En toen kwam de inmiddels roemruchte lijsttrekkersverkiezing. Dat is sowieso zelden een goed idee omdat het als het niet goed gemanaged wordt en uit de hand loopt een partij kan verscheuren. Het betekent in elk geval gauw herrie in de tent. Zeker in een partij als de PvdA waar de persoonlijke verhoudingen traditioneel nogal gevoelig liggen. (En dat is een understatement.) Bovendien, ook niet onbelangrijk, de kiezer houdt niet van dit soort herrie.

Enfin, de afloop is bekend. De verkiezing liep uit op broedermoord. Asscher rekende meedogenloos af met Samsom en werd partijleider en lijsttrekker. De Kamerverkiezingen van twee jaar geleden werden een debacle. De PvdA leed de grootste nederlaag ooit. Het doek leek te zijn gevallen voor wat eens een grote volkspartij was. En er waren nauwelijks sociaaldemocraten die achter de wolken het morgenrood nog zagen gloren. De PvdA werd afgeschreven, ook door eigen (voormalige) kopstukken. En Asscher? Asscher mocht blijven omdat kennelijk niemand anders aan het hoofd van de uitvaartstoet wilde lopen.

Je kan met de beste wil van de wereld niet beweren dat hij van die herkansing een glansnummer heeft weten te maken. Het zou kunnen dat hij intern bezig is de partij weer op poten weet te krijgen, maar voor de buitenwacht blijft hij vooral een kleurloze apparatsjik. Het is net als met zijn ministersschap niet goed en niet slecht. Aan de interruptiemicrofoon, het brandpunt van het debat, is hij geen matador maar ook geen brekebeen. Ook als linkse oppositieleider blijft Asscher in de schaduw, dit keer van Jesse Klaver.

En toch, ondanks dit weinig inspirerende geploeter blijft de PvdA in de peilingen stijgen. Misschien zijn er net als in de sport ook in de politiek mysterieuze krachten werkzaam. En als dat zo is en die trend doorzet kan Asscher opeens, zo maar, zijns ondanks een winnaar worden.

 

3 REACTIES

  1. D66 is aardig teruggevallen – net als de PVV trouwens…
    En ook de SP zit aardig in het slob. Dus vanuit die twee linkse partijen zal veel naar de PvdA zijn overgelopen. Overigens wat Wilders betreft – zo zie je toch maar met de 9 zetels van Asscher – het kan in de politiek verkeren. Dus wellicht is er ook voor hem nog hoop.
    In de linkse vijver zwemmen de vissen richting PvdA. Hoe zal het in de rechtse vijver vergaan? Zal het akkefietje Otten vs Baudet ze in ook beweging zetten? Of komt er van ‘buiten af’ iets in het verweer dat de kiezer polariseert? (Zie link)
    Hoe dan ook met Asscher’s PvdA kan de linkse kiezer wel macht uit oefenen op het klimaatbeleid dat veel kost. Het kabinet wil immers het liefst met hem samenwerken. Dat trekt vast linkse kiezers. En.. de VVD is daarin simpel: afwentelen van de kosten op de minst bedeelden…
    En daar kan de PvdA handig op inspelen. GroenLinks, da’s toch wat meer voor de elitairen. Die kunnen hun zonnepanelen zelfs wel betalen… Bovendien: is cultureel radicaler.
    De arbeider wil toch vlees op zijn brood. Asscher weet dat.
    https://www.telegraaf.nl/nieuws/330506608/radicale-moslims-in-verweer-tegen-boerkaverbod

  2. Waar miet het geen met ons land? Mijn Lodewijk ploetert voort; mijn Jetten tobt maar voort:mijn Thierry slaat in het rond met zijn handtasje; Mijn Jesse maakt misrekeningen;Mijn GroteSterkeLeider schijnt onder Thierry te liggen; Bij het CDA zit een man die geen ambitie heeft voor de top. Bij de ChristenUnie en nog meer bij de SGP bidt men voor de bekering van Nederland. Bij de VVD is nog niet duidelijk wie de grootste heeft. Bij de Partij voor de Dieren hoor je dat de partij te weinig van mensen houdt. Ik word radeloos en stem dus voortaan op mijn Henk met als enige reden dat ik 50 plus ben.

  3. ik lees de spitse, priemende stukken van Peter van Nuijsenburg met plezier. Maar waarom zo donker: miskrekening van Klaver,tobben met Jetten, en vandaag schijnt de zon ook niet voor Lodewijk Asscher.
    Van Nuijsenburg lijkt me een somber mens. Nu ben ik wel lid van de PvdA dus extra gevoelig voor die negatieve stukjes. Denk eens terug hoe met vreugde in de pers de zg ondergang van de partij werd bezongen. Tja ! En toch, heer Van Nuijsenburg, blijf schrijven. Uw artikelen zijn voor mij De Vreugde van de Dag.

Comments are closed.