Geef de radicale islam geen kans

    7
    490

    Leestijd: 4 minuten.

    De afgelopen weken hield de Tweede Kamer een onderzoek naar de financiering van moskeeën door Arabische ‘weldoeners’. Dat onderzoek leverde een onthutsend beeld op. Althans voor wie toen pas de oogkleppen afdeed. Er dreigt een islamistische parallelsamenleving.

    Wie de laatste jaren het nieuws uit de islamistische krochten heeft gevolgd, kon het natuurlijk weten. Sommige, niet alle, moskeeën zijn broedplaatsen van uiterst onaangenaam gedachtegoed. Imams verkondigen er denkbeelden over vrouwen, homo’s, de westerse samenleving in het algemeen die, understatement, op gespannen voet staan met onze cultuur en rechtsorde.

    Het zou misschien nog tot daarentoe zijn als het achter de moskeedeur zou blijven. We hebben in de polder zo onze ervaringen met religieus fanatisme. De mannenbroeders van de SGP staan ook niet bekend om hun verlichte denkbeelden. Maar zij accepteren uiteindelijk wel onze rechtsstaat, zij het soms met tegenzin zoals bij het passief kiesrecht voor vrouwen.

    De opstelling van de meest fundamentalistische, salafistische moslims getuigt zelden van dat soms schoorvoetende respect. Het optreden van een aantal imams tijdens de hoorzittingen kan worden samengevat met de opgestoken middelvinger: denk en zeg maar wat je wil, je kan ons niks maken. Soms zelfs in precies dit soort bewoordingen.

    We hebben in dit land lang parallelle samenlevingen gehad. De verzuiling was in wezen weinig anders. Katholieken, protestanten, sociaaldemocraten en liberalen leefden langs elkaar, ieder in het eigen levensbeschouwelijke getto. Maar de leiders van de zuilen beseften dat er een groter belang was. Het land moest bestuurd worden. Ze waren bereid compromissen te sluiten, te pacteren. Het was polderen avant la lettre. En die cultuur overleefde het einde van de verzuiling.

    Met de radicale moslims is het een ander verhaal. Dat is een groep die geen boodschap heeft aan de samenleving waarvan ze toch deel uitmaakt. Voor wie er nog niet achter is: daar kun je niet mee pacteren. Compromissen zitten er niet in. Dat is onmogelijk met figuren die tot in de punten van hun baard overtuigd zijn van de superioriteit van hun geloof.

    We weten niet goed hoe we met dit verschijnsel om moeten gaan. In gesprek blijven, de boel bij elkaar houden, de redelijke elementen aanspreken? Je kan thee drinken tot het je oren uitkomt, het zal behalve wat vrome frases niks opleveren. De radicale islam staat vijandig tegenover de polder. Onze tolerantie, het idee dat er altijd wel ergens een mouw aan te passen valt, ziet ze als een teken van zwakte.

    De andere zuilen waren ook de aanjagers van de verheffing van en binnen hun gemeenschap. Dat droeg uiteindelijk ook bij aan hun ondergang. Ze hadden zich overbodig geëmancipeerd. En dat ging in de laatste fase verbluffend snel. Binnen een kleine 20 jaar was het wel klaar.

    De kans dat het met de radicale islam net zo gaat, is verwaarloosbaar. Er waren en misschien zijn ze er nog steeds, islamkenners die geloofden dat een Europese islam mogelijk was. De islam zou zich als elke andere religie aanpassen aan het gastland en de daar heersende opvattingen. Die ‘Europese’ moslims zouden die opvattingen op hun eigen manier ‘inkleuren’ maar zeker accepteren. Dat kan natuurlijk nog altijd, nooit de hoop opgeven, maar dan moeten we hier wel aan de slag.

    Dat gaat niet zonder de inzet van gematigde moslims. Zij staan in de vuurlinie bij deze interne jihad. Als zij hun radicale geloofsgenoten niet tot de orde willen of kunnen roepen wordt het een moeizame onderneming. Zij verdienen daarbij alle steun maar die dient zorgvuldig gedoseerd te worden. Kritiek op en afwijzen van wat de radicale imams uitbroeden en verkondigen zal  in gematigde kring en de welwillende weifelaars niet altijd goed vallen. Wanneer die groep het als collaboratie, heulen met de vijand, ziet, gaat het niet lukken.

    Dat betekent uiteraard niet dat wij met de handen in de schoot de afloop van de broedertwist moeten afwachten. We, de staat en samenleving, zijn geen passieve toeschouwers die langs de lijn alleen maar kunnen hopen op een goede uitslag. We zullen zelf het heft in handen moeten nemen. Tolerantie jegens de intoleranten kunnen we ons niet veroorloven.

    Om te beginnen moeten we de buitenlandse financiering van moskeeën en hun mantelorganisaties verbieden. Dat gaat ongetwijfeld herrie geven, niet in de laatste plaats bij de theedrinkers en de boel-bij-elkaar-houders die blijven geloven in de dialoog ook als de ander al lang zijn vingers in de oren heeft. Oostenrijk is ons daarin voorgegaan. En, hoera, hier wil het kabinet dit nu ook.

    De Franse president Emmanuel Macron heeft onlangs voorgesteld de opleiding tot imam onder staatsgezag te brengen. Met een curriculum in het Frans en waarin geen plaats is voor het werk van extremisten. Zouden we hier ook over na kunnen denken.

    En in het voetspoor daarvan maatregel nummer drie: stel het islamitisch onderwijs onder curatele. Dat gaat zo mogelijk nog meer gekrakeel geven. De vrijheid van onderwijs, artikel 23 van de grondwet, zou dan in het geding zijn. Je kunt je afvragen of artikel 23 ook geldt voor lieden die andere artikelen van de grondwet niet erkennen, maar dat is een kluif voor de staatsrechtgeleerden. In elk geval, een school moet geen vrijplaats worden voor indoctrinatie en ondermijning. Daar zal de onderwijsinspectie verscherpt op moeten toezien.

    Je kan dit desgewenst nog aanvullen met een verbod op hoofddoekjes e.d. maar dat wordt gauw symboolpolitiek die afleidt van wat toch de hoofdzaak is. Geef de radicale islam geen kans.

    7 REACTIES

    1. Wat is er mis met radicale moslims en fundamentalistische christenen? Zij doen de wil van God, dan wel Allah en wat is daar mis mee? Bekeringsdriftige moslims en christenen deugen niet in mijn ogen, omdat zij pretenderen Gods, dan wel Allahs wegen en gedachten te kennen en de gevolgen kennen we. Zolang mensen geofferd mogen worden op altaren van het eigen gelijk is dat in mijn visie afgodendienst, daar, zover mij bekend, het verboden is om mensenoffers te brengen, noch lichamelijk, geestelijk, of op welke andere wijze dan ook. Ik ben dus van mening dat groepen moslims en christenen afgodendienaars zijn daar zij de wereld willen beheersen en ieder die zich niet naar hen schikt, lichamelijk, of geestelijk, of anders kapot gemaakt behoren te worden omdat God/Allah dat wil.

    2. Het salafisme is sinds 1928 ondanks alle middelen die ertegen gebruikt zijn alleen maar groeiende. Het gaat hier niet om een soort contra-gereformeerde kerk, maar om een gedachtengoed die alles inclusief het leven ondergeschikt maakt aan het behoud en de overwinning van de oorspronkelijke islam. Het is geen randverschijnsel, maar wordt door 78% van de Marokkanen en 34% van de Turken in Nederland aangehangen. Van de overige moslims hebben we weinig kritiek gehoord en al helemaal geen massaal protest hiertegen gezien – niet tijdens het “Kalifaat” en niet na de bloedige aanslagen in Europa. Wat er in het “Kalifaat” gebeurde, kan ook hier gebeuren. Met het groeiende salafisme van de ene kant en de overheid die van de andere kant doorgaat de controle over de situatie te verliezen, is dat een kwestie van tijd. Nú is het dus tijd om op te houden met populistische uitspraken en acties en om échte oplossingen te bedenken voor deze échte dreiging. Laten, om te beginnen, de jongeren om wiens toekomst het gaat, eens wat minder feestvieren en zich serieus gaan bezighouden met waar hun leven echt om zal gaan.

    3. Vanaf de jaren 60 van de vorige eeuw zien we in Nederland en Europa een duidelijke teruggang van het christendom en het christelijk geloof. Vanaf ongeveer diezelfde periode zien we de komst van migranten naar Europa en de opkomst van de islam. Die twee ontwikkelingen staan niet los van elkaar. Het lijkt me wijs onze christelijke geschiedenis en identiteit, die we terugvinden in onze taal en cultuur, te verdedigen. Anders komt er vanzelf wat anders voor in de plaats…

    4. Vanaf de jaren 60 van de vorige eeuw zien we een duidelijke teruggang van het christendom en het christelijk geloof. Ongeveer vanaf diezelfde tijd zien we de komst van migranten naar Europa en de opkomst van de islam op ons continent. Die twee ontwikkelingen gaan kennelijk hand in hand. Het lijkt me wenselijk om onze christelijke geschiedenis en identiteit die we terugvinden in onze taal en cultuur krachtig te verdedigen. Anders komt er vanzelf wat anders voor in de plaats…

    5. Wat nu gaat gebeuren met de radicale Islam lijkt op wat wij vroeger deden. Het koloniseren van een nieuw land ten koste van de inheemse bevolking. Door toedoen van Europeesche landen verdwenen de Maori’s de Aboriginals en de Indianen bijna volledig uit hun oorspronkelijke landen. Misschien is het nu onze beurt om te verdwijnen. Wij kunnen de radicale Islam niet meer keren zonder drastische maatregelen. Op het moment is Wilders de enige politicus die direct hier mee aan het werk wil.

    6. Karl Poppers TOLERANTIEPARADOX
      Onbeperkte tolerantie moet leiden tot het verdwijnen van tolerantie . Als we ongelimiteerd tolerant zijn, zelfs jegens hen die zelf intolerant zijn, we niet bereid zijn een tolerante samenleving te verdedigen tegen de aanvallen van de intolerante medemens, dan zal de tolerante mens te gronde gaan en met hem de tolerantie.

      • Ik ben een andere Henk dan bovenstaande.
        Gezien de volstrekt onbeschofte houding van de imam bij de commissie en het agressief afwijzen van onze rechtsregels waarbij hij ook meineed pleegde, is het volkomen terecht dat de man achter de tralies verdwijnt. Opruien onder het mom van godsdienstvrijheid is onacceptabel en dient vervolgd te worden.
        Men dient ook te beseffen dat als dit niet wordt aangepakt, dit ook een vrijbrief is voor fundamentalistische Christenen om zich ook zo te gaan gedragen. En financiële steun daarvoor uit de USA van religieuze christenen is dan ook toegestaan; gelijke monniken, gelijke kappen.

    Comments are closed.