Geen ambitie voor de top

0
367

Leestijd: 2 minuten.

Het mag vreemd klinken, maar er zijn een paar politici die níet als doel hebben de allerhoogste top te bereiken. Pieter Heerma is een van die zeldzame voorbeelden. Toen CDA-leider Sybrand Buma een paar maanden terug liet weten dat hij het Binnenhof ging verlaten, had Heerma zonder meer een gooi kunnen doen naar het partijleiderschap. Hij had goede papieren voor die functie, want tijdens de kabinetsformatie van 2017 fungeerde hij als mede-onderhandelaar van Buma. En als de eerste onderhandelaar wegvalt, schuift de tweede door, zou je denken.

Maar Heerma had er nooit eerder op gezinspeeld dat hij het CDA zou willen aanvoeren, en hij deed dat ook toen niet. Wel was hij bereid een kleine twee jaar voor fractievoorzitter te spelen. “Iemand moet het schip leiden tot de volgende verkiezingen,” zei hij. Maar om vervolgens ook lijsttrekker te worden zag hij niet zitten. Geen ambitie. Heerma vindt zichzelf meer een tweede man.

Waarom hij dat vindt, blijft een beetje raadselachtig. Heerma zit sinds 2012 in de Tweede Kamer, dus met zijn parlementaire ervaring zit het wel snor. Bovendien was hij voor hij in het parlement kwam diverse jaren fractievoorlichter, waardoor hij goede ingangen heeft bij de media. En hij is ook nog eens de zoon van Enneüs Heerma, in de jaren negentig enige tijd de CDA-leider. Dan zit het partijleiderschap toch in je bloed?

Maar misschien zijn de ervaringen van de vader wel de verklaring dat de zoon niet wil. Met Enneüs Heerma liep het namelijk niet goed af als CDA-chef. Hij kreeg die functie in 1994, na een monsternederlaag (20 zetels!) van de christendemocraten. Maar drie jaar later moest hij alweer vertrekken, nadat anonieme ‘lafbekken’ – zoals hij ze noemde – hem achter zijn rug maar bleven zwartmaken. Heerma sr. eindigde vervolgens tragisch. Hij kreeg kanker en stierf in 1999.

Net als zijn vader staat Pieter Heerma een ietsjepietsje links van het midden. Al moet je je daarbij niet al te veel voorstellen, want het blijft het CDA-midden. Economisch gezien neigt hij wellicht naar de progressieve kant, maar als het om normen en waarden gaat toont Heerma zich doorgaans tamelijk behoudend. Hoewel niet uitgesproken christelijk. Wat dat betreft hoort hij bij een nieuwe generatie christendemocraten, die de bijbel niet meer voortdurend raadpleegt. Hij schijnt zelfs de eerste CDA-fractievoorzitter te zijn die zich openlijk ‘agnost’ heeft genoemd.

Wie na Heerma de echte CDA-leider wordt staat nog niet vast. De ministers Wopke Hoekstra (Financiën) en Hugo de Jonge (Volksgezondheid) maken de beste kans, al zal de toekomst het leren. Het is zelfs niet helemaal uitgesloten dat Heerma na de verkiezingen fractievoorzitter blijft. Namelijk als het CDA de premier mag leveren en de partijleider dus naar het Torentje vertrekt. Maar dit scenario is hoogstwaarschijnlijk niet meer dan theorie.