Gestold wantrouwen

    6
    578

    Leestijd: 2 minuten.

    De coalitie ruziet (onder meer) over een versoepeling van het kinderpardon, maar VVD-fractieleider Klaas Dijkhoff is standvastig. “We hebben een regeerakkoord,” herhaalt hij voor elke camera. En in dat regeerakkoord staat dat het kinderpardon blijft zoals het is. Dat is in de kabinetsformatie zo afgesproken. Hoe zou je een kabinet op de been kunnen houden als je over ieder geschilpunt steeds weer opnieuw moet onderhandelen? Dan verandert elke regeerperiode immers in één lange formatie?

    Toch zijn regeerakkoorden minder vanzelfsprekend dan ze lijken. Tot 1963 regeerden partijen altijd zonder dergelijke afspraken. Kabinetten traden aan met een ‘regeerprogramma’, een lijstje met de beleidsdaden die ze hoopten te realiseren. Alleen de ministers en staatssecretarissen hadden zich daaraan te houden. De coalitiefracties hoefden zo’n programma niet vooraf te onderschrijven. Laat staan dat ze er aan gebonden waren.

    Toegegeven: dat was een andere tijd. De politieke tegenstellingen waren minder groot dan in onze dagen. Zo leek het in elk geval met de blik van vandaag. En de media speelden een minder bepalende rol in het politieke proces. Kranten, toen nog de belangrijkste nieuwsbronnen, waren verzuild. Ze preekten alleen voor eigen parochie. Veel conflicten tussen regeringspartijen kwamen destijds trouwens niet in de openbaarheid. Er werd minder gelekt en minder de publiciteit gezocht.

    Het is dus niet voor niets dat vanaf 1963 (op één uitzondering na, het kabinet-Den Uyl in de jaren zeventig) coalitiepartijen de boel steeds van te voren ‘dichttimmeren’. Ze weten dan waaraan ze zich te houden hebben. Aan hun morrende achterban kunnen ze uitleggen dat ze eigenlijk een heel andere koers voorstaan. Maar tja, dat regeerakkoord. “Gestold wantrouwen” noemde CDA-premier Ruud Lubbers dergelijke documenten zeker niet ten onrechte.

    Maar regeerakkoorden zijn niet alleen een probaat middel om te voorkomen dat in coalities steeds de pleuris uitbreekt. Ze kunnen ook knellen. Soms zo erg dat een van de regeringspartijen om aanpassing moet smeken. Het regeerakkoord wordt dan ‘opengebroken’. Dat laatste gebeurde bijvoorbeeld in 2012, kort na het aantreden van het tweede kabinet-Rutte. De inkomensafhankelijke zorgpremie, die de partijen waren overeengekomen, belandde op aandringen van de VVD weer in de prullenbak. Dat gebeurde met instemming van de PvdA, die ook compensatie kreeg.

    De situatie op dit moment is heel anders. Drie van de vier regeringspartijen willen het kinderpardon verruimen. Ze kunnen in principe rekenen op een meerderheid in de Kamer. Maar de VVD houdt vast aan het regeerakkoord.

    De tegenstellingen spelen op op een moment dat Mark Rutte het land uit is. In het weekend, toen het CDA de discussie over het kinderpardon nieuw leven inblies, zat hij op Curaçao. Vandaag en morgen spreekt hij de wereldelite in Davos. Bij thuiskomst mag hij weer eens gaan proberen zijn kikkers in de kruiwagen te krijgen. Hij heeft inmiddels ruime ervaring.

    6 REACTIES

      • Kunt u iets meer informatie geven. De Raad van State doet heel veel uitspraken. En wat bedoielt u met de toevoeging “D66”? Het is toch geen verwijzing naar de partij van de vice-voorzitter, De Graaf?

      • Voor dat v.d. Graaf aantrad bij de RvS werd hem gevraagd of zijn d66 achtergrond van invloed kon zijn op het werk bij de RvS? Zo werkt dit niet was zijn antwoord.
        De twijfel die nu naar buiten komt v.w.b. de bestraffing voor aanwezigheid in Syrië kan nu al van invloed zijn op uitspraken van rechters lijkt mij
        Het tijdstip gooit de vraag in de ring van is dit een poging om het congres van het CDA te beïnvloeden en vooral de vraag van wat te doen met vrouwen en kinderen in Syrië?
        Voor mij is dit duidelijk weer een voorbeeld van waar de (D) in d66 voorstaat: Democratie alla (D)66?
        Partijpolitiek daar waar het niet thuis hoort en verkrachting van een eeuwenoud instituut.

    1. Hoezo gestold wantrouwen? De vier partijen proberen om ons kiezers juist scherp te houden door met elkaar te dollen en te rollebollen. Dat is so wie so gezond, want dollend en rollebollend bewegen is goed voor ieders lijf en leden. En die kinderen kunnen zich toch niet verdedigen dus daar over dollen en rollebollen moet kunnen. Dat geldt ook voor het klimaat ook hier moeten de kiezers wel bij de les blijven en hoe hou je kiezers beter bij de les dan door als politici te dollen en te rollebollen met elkaar. En onze kinderen en kleinkinderen, ach die zoeken het straks zelf maar uit. Ach ja, na ons de zondvloed en dat wordt met mooie verhalen uiteraard keihard ontkend want politici zijn integer, betrouwbaar en deskundig. Het volk moet niet zeuren en drammen, maar positief mee denken. Het komt heus wel allemaal goed als er maar vertrouwen is en dat ontbreekt er te veel en te vaak aan. Dus het een en ander ligt echt aan de burgers en absoluut niet aan bruggen bouwende politici.

    2. In het regeerakkoord staat dat de regels rondom het kinderpardon vaststaan. Waar CDA, D66 en CU voor pleiten is voor een andere uitvoering van diezelfde regels. Dat is dus helemaal niet in strijd met het regeerakkoord.

    3. Nu ben ik benieuwd of en wanneer het kinderpardon en marrakech samen kan gaan komen
      Als dit kan gaan gebeuren heeft de politiek een probleem.

    Comments are closed.