Hoe moet het verder na een kabinetscrisis?

    6
    736

    Leestijd: 2 minuten.

    Komt er een kabinetscrisis? Er is aanleiding genoeg om dat te denken. Recente politieke affaires hebben de verhoudingen tussen de vier coalitiepartners danig verpest. Vooral het klimaat en het kinderpardon zorgen voor verdeeldheid. Bij het eerste onderwerp staan VVD en CDA tegenover D66 en ChristenUnie. Bij het tweede kan de VVD alleen in de rechts-populistische oppositie op steun rekenen. En wie weet wat er nog voor nieuwe ruzieonderwerpen bijkomen. Dat kan dus nooit lang goed blijven gaan.

    Zou je althans denken. De vraag is alleen hoe het na nieuwe Kamerverkiezingen verder zou moeten. Want als de opiniepeilingen er niet faliekant naast zitten, zal de politieke versplintering onverbiddelijk blijven toeslaan. VVD, CDA en D66 staan alle drie op fors verlies. Oppositiepartijen als FVD, Partij voor de Dieren en wellicht ook DENK gaan winst boeken. In wat bescheidener mate zullen ook GroenLinks en PvdA hun zetelaantal vergroten. Als je de polls mag geloven zit een kabinet van vier partijen er straks niet meer in. Dat worden er zes. Of zeven. Wie heeft er zin in zo’n monstercoalitie?

    En dan hebben we het nog niet eens over de inhoud gehad. Want sommige combinaties zijn bij voorbaat onmogelijk. Bijna alle partijen weigeren samen te werken met de PVV. Maar ook los van dit ‘cordon sanitaire’ zijn er heel weinig aanknopingspunten om te regeren met Geert Wilders. Want dat zou betekenen: Nederland uit de EU, de grenzen sluiten voor vluchtelingen en het klimaatprobleem ontkennen. Koerswendingen die ook de VVD niet voor haar rekening wil nemen. FVD is nog door geen enkele partij uitgesloten, maar dat hangt grofweg dezelfde standpunten aan als de PVV. Dat maakt formatiebesprekingen zinloos. Of Thierry Baudet zou wel heel veel water bij de wijn moeten doen. Overigens is het zeer de vraag of VVD, PVV en FVD samen een meerderheid zullen verwerven. Zelfs al zouden CDA, 50PLUS en SGP zich bij een dergelijke combinatie willen aansluiten.

    Ook een volledig links kabinet is ondenkbaar. GroenLinks, SP en PvdA krijgen volgens de prognoses in de verste verte niet voldoende zetels. Ook niet als de coalitie wordt uitgebreid met D66, ChristenUnie en enkele sektarische kleine partijtjes. Dat laatste lijkt op zich toch al pure fantasie.

    Blijft over een kabinet van middenpartijen, gegroepeerd rond de VVD als grootste. Het begrip ‘middenpartij’ moet je dan wel ruim nemen. Want ook GroenLinks, PvdA en SGP zouden van de coalitie deel moeten uitmaken. Of die in elk geval op de been moeten willen houden. Ongeveer zoals de (mogelijke) gedoogcoalitie er na het aantreden van de nieuwe senaat zal uitzien.

    Zullen we die dan eerst maar eens afwachten? Het kabinet laten vallen kan daarna altijd nog.

    6 REACTIES

    1. aantal stemmen laten bepalen voor een nieuw kabinet en niet partijen uitsluiten .zoals onder andere pvc.Grootste partijen bepalen de keus.Dat is de democratie toepassen,en hopen dat de Hollandse Geest weer terug komt.
      Niet alles doen wat Brussel zegt maar ook een eigen inbreng van het eigen land en afremming van instroom.

      • En wat als de grootste partij geen partners vindt, omdat ieder ander het oneens is met de grootste partij? Mogen dan anderen proberen om partijen te vinden die bereid zijn samen te werken? Lijkt voor de hand te liggen, toch? Maar dan hebben we de huidige situatie terug. Als één partij erin slaagt om meer dan 50% van de kiezers achter zich te krijgen zal die een regering gaan vormen. In alle andere gevallen is onderhandeling nodig. Zo gaat het in de moderne democratieën om ons heen: Frankrijk, Engeland, Duitsland. En het komt dan ook voor, dat de grootste partij toch niet meedoet, omdat het grootste deel van Nederland die partij beslist niet wil. Ook dat is democratie.

        • Ha Gerald,

          Hoewel ik het in principe wel met je eens ben, gaat de vergelijking met Frankrijk, Engeland en Duitsland niet helemaal op denk ik, daar is in ieder geval véél minder dan in Nederland een coalitie-cultuur. In GB door het districtenstelsel dat doorgaans garandeert dat Labour of de Tories een absolute meerderheid behalen (al wordt dat langzamerhand minder, met name door de opkomst van de SNP in Schotland), in Frankrijk heb je ook een districtenstelsel en daarbovenop nog eens een direct gekozen president met vrij veel macht. In Duitsland hebben ze wel vaak coalities, maar dat is meestal maar met twee of hooguit drie partijen, en niet met een dichtgetimmerd regeerakkoord zoals hier meen ik.

          Het punt dat de heer Kockelmans in het bovenstaande stuk maakt is daarmee wel legitiem denk ik: Wat na de (vermoedelijk) onvermijdelijke kabinetsval later dit jaar? Zijn antwoord: Doormodderen op dezelfde weg, maar dan met nóg meer partijen. Ik ben daar sceptisch over, het was al moeilijk om tussen de huidige vier tot een akkoord te komen, als je daar ook nog eens PvdA, GL en SGP bij uitnodigt komen ze helemaal nergens meer aan toe, zeker als CDA en D66 wonden aan het likken zijn van een forse electorale afstraffing.

          • Mee eens, maar al die landen volgen wel dat principe van partners zoeken. Kiezers zou duidelijk gemaakt moeten worden, dat verkiezingsprogramma’s onverkort wordt uitgevoerd, mits die partij de meerderheid krijgt wat vrijwel uitgesloten is. En precies dat gebeurt onvoldoende. Politieke leiders roepen wat ze willen realiseren, zonder daarbij duidelijk te maken, dat er zeker water bij de wijn moet. Dan krijg je Rutte met z’n € 1000, Wilders met z’n AOW-leeftijd, CU met diverse thema’s, D66 met z’n referendum, etc., etc. Resultaat: ontevreden kiezers, terwijl het achteraf allemaal uitgelegd kan worden. Die uitleg is vooraf nodig, want de kiezers zijn helaas zo naïef, dat ze de beloften van politieke leiders als zeker toekomstbeeld nemen

            • Ja, een zeer terecht punt; politici zouden duidelijker moeten zijn en niet in verkiezingstijd moeten roeptoeteren om daags na de verkiezingen als een blad aan een boom de genuanceerde onderhandelaar te worden. Niet alleen over inhoudelijke punten, maar ook over voorkeurscoalities. Buma deed bij voorgaande parlementsverkiezingen voorkomen alsof het rondweg onfatsoenlijk was om de vraag zelfs maar te stellen met wie hij in een coalitie zou willen, en na de verkiezingen was opeens sprake van een “motorblok”. Laat partijen desnoods stembusakkoorden sluiten, dan weten we tenminste waar we voor stemmen.

    2. Wanneer een kabinet aftreedt komen er verkiezingen. Het volk neemt dan de regie in handen en bepaalt in het stemhokje welke partijen zij roepen om regeringsverantwoordelijkheid te gaan dragen. Voor die tijd gaan de politieke partijen het volk een cursus aanbieden: Hoe verantwoord op de juiste partij te stemmen. De cursussen zijn gratis en de kiezers krijgen er nog een gratis cadeautje bij. Lekkere kontjes worden gemasseerd en in de was gezet; leuke smoeltjes in gezalfd en in gepoederd en er worden intensieve trainingen gehouden in: wie heeft de leukste, gezelligste babbel voor de kiezers? De media laten zich niet onbetuigd. Dat het om Provinciale verkiezingen gaat, schijnt bij bijna niemand binnen te komen. De provinciale volksvertegenwoordigers zijn dan ook in geen velden of wegen ge bekennen. Ik vermoed dat zij allen van hun bazen in Den Haag een spreekverbod hebben gekregen omdat het hele spannende verkiezingen gaan worden en elk scheet die op het verkeerde moment gelaten wordt kan tot rampzalige gevolgen leiden.

    Comments are closed.