Hoe nu verder, Mrs May?

    1
    255

    Leestijd: 3 minuten.

    De inmiddels klassieke vraag klinkt nu niet alleen in Londen maar ook in Brussel: hoe nu verder? De genadeloze afstraffing die minister-president Theresa May (Conservatieven) van de kiezers kreeg zou normaal gesproken een drama zijn dat alleen de bewoners van de krijtrotsen aangaat, ware het niet dat over 10 dagen de onderhandelingen over de Brexit moeten beginnen.

    In Brussel zullen ze ongetwijfeld graag willen weten wie aan andere kant van de tafel verschijnen. En met welk mandaat, hard of soft, een totale of behapbare breuk met de EU?
    Onder andere omstandigheden zou May nu al door haar partijgenoten van het toneel zijn gejaagd. Wie verkiezingen verliest die ze op haar sloffen had moeten winnen, weet dat haar dagen als partijleider zijn geteld. Ze voerde de slechtste campagne sinds mensenheugenis. Die campagne was helemaal op haar toegesneden, op haar “sterk en stabiel” leiderschap. Dat leiderschap bleek van bladerdeeg. Niet sterk en standvastig maar weifelend en wankelmoedig.

    Onder andere omstandigheden zou May nu al door haar partijgenoten van het toneel zijn gejaagd

    En May verloor niet zomaar: ze had zeven weken geleden toen de campagne begon een voorsprong van 20 procent op haar rivaal, de radicale Labour-leider Jeremy Corbyn. Na het opmaken van de schade bleek dat geslonken tot een paar procent. De Conservatieven blijven de grootste maar hun meerderheid zijn ze kwijt. De kiezers hebben May veroordeeld tot een “hung parliament” en de Conservatieven zullen een coalitie moeten sluiten met een van de kleinere partijen, vermoedelijk de Noord-Ierse DUP. Een debacle zonder weerga.

    May schijnt niet van plan te zijn af te treden. En de partijbaronnen schijnen nog niet te weten wat ze willen. May haar congé geven zou vermoedelijk resulteren in een machtsstrijd waarbij het bloed van de messen zal druipen. Niet bevorderlijk als het land staat voor de belangrijkste beslissingen in zijn recente geschiedenis. Nog een complicatie: er is geen talent. Als May de beste was die de partij kon bieden, komen andere gegadigden niet uit boven het formaat dwerg. Boris Johnson, de hyperambitieuze minister van buitenlandse zaken, staat ongetwijfeld te trappelen maar hij wordt door zijn collega’s totaal ongeschikt gevonden. Het buitenland kan niet groot genoeg zijn.

    Terwijl de Conservatieven treuren en intrigeren op May’s puinhoop, ging bij Labour de rode vlag in top. De Socialisten hebben het verrassend goed gedaan. Niemand gaf een penny voor de club van Corbyn. Partijprominenten hoopten zelfs op een absolute afgang zodat ze de partijleider konden lozen die vanwege zijn extreem-linkse standpunten nooit en te nimmer partijleider had mogen worden, laat staan kandidaat-regeringsleider. Maar Corbyn voerde een veel beter campagne dan verwacht. Hij had in tegenstelling tot de houterige, onzekere May wel contact met de kiezers. Hij voelde veel beter de stemming in het land aan, waar veel kiezers de buik vol hebben van de knalharde bezuinigingen van May en co. Dat zijn programma onuitvoerbaar is, was een bijkomstigheid die even niet telde.

    May haar congé geven zou vermoedelijk resulteren in een machtsstrijd waarbij het bloed van de messen zal druipen

    Toch, bij alle opluchting en tevredenheid, heeft Labour voor de derde keer op rij verkiezingen verloren. Het was veel minder erg dan gevreesd, ze zijn niet weggevaagd en hebben zelfs gewonnen ten opzichte van de verkiezingen van 2015. Maar feit blijft dat een meerderheid van de kiezers het ook niet in Labour zien zitten. Labour slaagde er uiteindelijk niet in om munt te slaan uit het ongekende geblunder van de Conservatieven.  En Corbyn is met zijn standpunten uit de jaren ‘70 van de vorige eeuw, zijn sympathieën voor terreurbewegingen als Hamas en Hezbollah, zijn bewondering voor landen als Cuba en Venezuela, niet bepaald een man voor voor de toekomst. Ook Labour zal op niet al te lange termijn de vraag moeten beantwoorden: hoe nu verder?

    Op een andere vraag zal het antwoord nog wel even uitblijven. Past de uitslag in een trend, de onvrede van de kiezers met grote ideologisch verstarde partijen of is het een eenmalige oprisping? Herstellen die partijen zich als ze weer aansprekende leiders het veld in sturen? Competentie weer meetelt? Voor één partij is het antwoord duidelijk. Ukip, de club van Geert Wilders vriend Nigel Farage en de drijvende kracht achter de Brexit, is totaal van de kaart geveegd. Ze haalde geen enkele zetel en kreeg niet meer dan een paar procent van de stemmen. Haar rol lijkt nu wel voorgoed uitgespeeld. Dat is goed nieuws maar uiteindelijk toch niet meer dan een schrale troost.

    1 REACTIE

    1. Corbyn wordt weggezet als een populist. Mensen willen redden die dreigen ten onder te gaan door hoge huren en lage lonen etc. is blijkbaar eenvoudig weg te zetten met deze term terwijl het redden van banken wordt gezien als het redden van de economie. Economen die aangeven dat de tweedeling wordt vergroot door jarenlange te rechtse politiek worden al snel vergeleken met het marxistisch denken. Zo stelde Willem Vermeend dat de wens om geen ongelijkheid te kennen, slecht uitpakte in communistische landen. Maar dat beweerde Piketty ook helemaal niet. Piketty stipte de GROEIENDE ongelijkheid aan als probleem plus de steeds groter wordende groep steenrijken die al generaties lang geen vinger hoeven uit te steken en toch per dag rijker worden. Kapitaalgroei waar geen arbeid tegenover staat vormt uiteindelijk een probleem want gratis geld bestaat niet. Om die kapitaalgroei mogelijk te maken moeten de huren worden verhoogd, de lonen verlaagd, de arbeidsvoorwaarden afgebroken, de werkdruk verhoogd, de zorg worden verminderd…
      Deze kritiek wordt dus eenvoudig weggezet als ‘populisme’. Gek, dat doen we nou nooit met het redden van banken! Probleemoplossen zonder probleem aan te pakken want de bonussen zijn er nog steeds, de risico’s ook.
      Corbyn verwoordt het ongenoegen van een groeiende groep mensen in de UK. Wie buiten de welvarende City in Londen komt, treft grote groepen mensen aan die moeten samenhokken in peperdure en kleine huurappartementen. Iets wat de liberalen hier ook lijken te willen bewerkstelligen gezien de enorme verkoop van sociale huurwoningen en de gigantische huurstijgingen. Dat is het wachten op de Nederlandse Corbyn of Sanders (Bernie, VS). Mogelijk kan de SP deze plaats innemen.
      Wat mij ook trof was de onfatsoenlijke imitatie die May weggaf van Corbyn. Ook hier slaat blijkbaar de onbeschaafde houding aan die we wereldwijd steeds meer zien. Jammer.
      Ik ben benieuwd wat de Engelsen en Schotten nu gaan doen. Maar zeker wordt het tijd dat er eens serieus gekeken wordt naar de groeiende onvrede onder het volk.

    Comments are closed.