Hoe urgent is het Urgenda-vonnis?

    3
    540

    Leestijd: 2 minuten.

    De uitspraak van de Hoge Raad, dat de Staat de uitstoot van broeikasgassen eind volgend jaar met 25 procent moet verminderen ten opzichte van 1990, werd door de milieubeweging met groot gejuich ontvangen. De zaak was aangespannen door Urgenda. Deze milieugroep verschilt met het kabinet van mening over het tempo van de aanpak van het klimaatprobleem. Volgens de Staat was 20 procent reductie volgend jaar genoeg om de klimaatdoelstellingen op langere termijn te halen. En bovendien zou het niet aan de rechter zijn om besluiten te nemen over de vermindering van broeikasgassen.

    Dat laatste is de Hoge Raad dus niet eens met de Staat. Volgens de Hoge Raad bepaalt de grondwet dat Nederland het klimaatverdrag van de Verenigde Naties moet naleven en dat die de verplichtingen van het Europees Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens moet nakomen. En dat verdrag bepaalt dat de Staat de bevolking moet beschermen tegen de gevaren van de klimaatverandering, zoals stijging van zeewater en extreme temperaturen. Maar de Hoge Raad geeft de Staat wel gelijk dat het niet aan de rechter is om op de stoel van de minister-president te gaan zitten. De Hoge Raad bepaalt niet hoe de reductie van 25 procent gehaald moet worden. Het is aan de politiek om te beslissen over maatregelen om dat te bereiken.

    En daar wringt de schoen. Het is nog maar de vraag of de milieubeweging niet te vroeg juicht. De rechtbank in Den Haag stelde Urgenda al in 2015 in het gelijk in deze zaak. De Hoge Raad bevestigde dit vonnis en ook eenzelfde vonnis van het gerechtshof. Het kabinet had dit dus al jaren zien aankomen, maar trof niet de benodigde maatregelen. Wie nu denkt dat er in de kortste keren kolencentrales worden gesloten, megastallen worden afgebroken of vliegtuigen aan de ketting worden gelegd, komt bedrogen uit.

    “Het doel blijft het doel te halen”, zei premier Mark Rutte vrijdag over het vonnis. Deze week kreeg hij nog van het Planbureau voor de Leefomgeving te horen dat Nederland nog ver van die 25 procent af zit. Rutte geeft dan ook niet de garantie dat die 25 procent gehaald wordt. Het kabinet wil er alles aan doen  om het doel te halen en wil dat “stap voor stap” doen.

    Het enige wat Rutte er concreet over los liet was dat hij wil bezien wat de maatregelen om de uitstoot van stikstof terug te dringen bijdragen aan de vermindering van de uitstoot van broeikasgas. We weten al dat we volgend jaar niet harder mogen gaan rijden dan 100 kilometer per uur, maar wat de burger verder te wachten staat aan maatregelen om het klimaat te redden blijft hoogst ongewis.

     

     

    3 REACTIES

      • @Haasnoot
        Het artikel waar u naar verwijst toont aan dat regeren in Nederland een wassen neus is. Links of rechts, het maakt niet uit. Het leidt slechts de woede van het volk af van het onderliggende probleem.

        We zijn aan handen en voeten gebonden door internationale verdragen die zijn gesmeed door bureaucraten. Toevallig aangeschoven ministers mochten meekijken. Kamerleden stonden voor een fait accompli en mochten instemmen zonder dat ze begrepen wat de consequenties waren en het stemvee wordt niets gevraagd. Een referendum is taboe, want dan zouden die internationale diplomaten gezichtsverlies leiden als zou blijken dat het volk helemaal niet gediend is van die afspraken.

        Toch begin ik me af te vragen of die 150 Kamerleden slimmer zijn dan de gemiddelde Nederlander. Zoals een aap die darts gooit de beurs beter voorspelt dan beursspecialisten.

        • @Holleman,
          U heeft zeker een gelijk. De democratie wordt feitelijk steeds verder ‘kaltgestelt’.
          Het meest domme vind ik evenwel dat Rutte de ‘toekomst’ vastzet met wettelijke deadline’s die in zijn (onnozele?) politieke ambities weleens door een toekomstige regering als onhaalbaar ervaren kan worden.
          De maatschappelijke ontregeling en schade – door een dan rechtelijk afgedwongen vonnis – kan gigantisch zijn…
          Het beperkt die toekomstige regering in bestuurlijke manoeuvreer ruimte en ergo: het zijn ‘onvoorzienbare’ toestanden die Rutte nu niet KAN bevroeden die daar debet aan zijn.
          Adequaat re(a)geren wordt moeilijk zo niet onmogelijk gemaakt met bestuurlijke maatschappelijke chaos als resultaat.
          Zie de hedendaagse (politieke) stikstofcrisis en het stilvallen van een hele bouwsector in een tijd van economische hoogconjunctuur.

          Rutte zou nu toch moeten beseffen dat juridische klimaatdoelstellingen in tijddeadline’s niet het geijkte juridische pad is om beleid vast te zetten. ‘T is vandaag de dag immers al desastreus gebleken. Maar ja… Fouten toegeven… da’s natuurlijk een politieke doodzonde. Gewoon nog harder doorgaan op dezelfde weg is hier het politieke mantra, vrees ik.

    Comments are closed.