Hooligan op reis

    2
    185

    Leestijd: 4 minuten.

    Het zou zo maar eens een plezierreisje kunnen worden voor Donald Trump. Vandaag en morgen de NATO-bondgenoten op hun falie geven. De Duitsers op stang jagen met importheffingen op hun auto’s. Bij Theresa May in de Brexit-brei roeren. Dan even golfen in Schotland en als uitsmijter een top in Helsinki met vriend Vladimir. Met als bonus dat de achterban thuis het allemaal prachtig zal vinden.

    De zenuwen in Brussel zouden de afgelopen dagen op knappen hebben gestaan. De president heeft vastgesteld dat de NATO een blok aan het Amerikaanse been is. Hij ziet sowieso weinig in bondgenootschappen en dat de Europese bondgenoten te weinig bijdragen aan hun eigen verdediging, maakt het er niet beter op. De twee procentsnorm (2 pct van het bruto binnenlandsproduct) voor defensie wordt maar door een paar lidstaten gehaald. Ook vorige presidenten, George W. Bush en Barack Obama, hebben zich daarover beklaagd. Vergeefs. Nu wordt het tijd om de koppen tegen elkaar te slaan.

    Wat Trump precies gaat doen weet natuurlijk niemand. Hij heeft al gedreigd om troepen terug te trekken uit Duitsland. Dat zou hij serieus kunnen menen. Het zou ook onderhandelingstactiek kunnen zijn om de Europeanen even stevig onder druk te zetten. En het kan even goed bedoeld zijn om bondskanselier Angela Merkel te jennen. Dat schijnt een nieuwe hobby te zijn. Merkel is de kanselier van de handelsoverschotten en wordt vaak gezien als de eigenlijke leider van het westen. Dat zijn twee affronts in een persoon en dat kan hij niet over zijn kant laten gaan.

    Met die twee procent heeft Trump natuurlijk een punt. Dat beseffen ze ook in Brussel, Berlijn, Den Haag en de andere regeringscentra. Vandaar de plechtige bezweringen van leven beteren, loyaliteit en verzekeringen dat de Europeanen hun stinkende best doen. Er is geen betere bondgenoot dan Europa, aldus Donald Tusk, voorzitter van de Europese Raad. Dat ziet de Amerikaanse Donald graag: anderen die voor hem door het stof gaan.

    Het slotcommuniqué zal duidelijk maken of het genoeg is. Althans, als dat communiqué er komt. Er is ongetwijfeld gesleuteld en gevijld aan een voor Trump aanvaardbare verklaring, maar je weet het natuurlijk nooit. De grote angst van de andere landen is een reprise van zijn optreden vorige maand tijdens de G-7 in Canada. Toen weigerde hij uiteindelijk tot ieders verbijstering botweg het communiqué te ondertekenen. Het was diplomatie met de honkbalknuppel. Met name de gastheer, de Canadese premier Justin Trudeau, kreeg later per twitter de volle laag. Wegens de volgens Trump te hoge Canadese importheffingen op Amerikaanse zuivel.

    De handelsoorlog met de EU, – de heffingen op staal en aluminium, de dreiging van importheffingen op auto’s en de represailles van de EU -, staat bij de NATO-top formeel niet op de agenda. Alleen, Trump is qua temperament en ‘filosofie’ niet geneigd die zaken van elkaar te scheiden. De EU is voor hem net als de NATO een uitvreter, die profiteert van de jarenlange Amerikaanse ruimhartigheid. Daar gaat hij nu een einde aan maken.

    Dat allemaal een stuk genuanceerder ligt, dat de economieën van de VS en de EU nauw met elkaar verweven zijn, dat de NATO ook in het belang van de VS is, is iets waarmee je bij Trump niet moet aankomen. Het draait zoals altijd om zijn gezichtspunt, zijn versie. Feiten staan dan alleen maar in de weg, net als 70-jaar Atlantische samenwerking. Hoe dan ook, het zal in Brussel allemaal niet bijdragen tot een constructieve sfeer.

    Het bezoek aan Theresa May in Londen is een intermezzo waarin de president nog eens kan herhalen waarom Brexit zo’n goed idee is. Trump heeft veel fans onder de Brexiteers, die net als hij schijnen te gedijen in de chaos die ze bezig zijn aan te richten. Hooligans onder elkaar, dat is goed voor zijn ego en zo gesterkt kan hij op naar Helsinki.

    Westerse diplomaten maken zich vooral zorgen over wat er kan gebeuren bij de top met Vladimir Poetin, voor de president het hoogtepunt van zijn reis. Dat komt vooral omdat de Amerikaanse politiek tegenover Rusland geen, eufemisme, ‘heldere lijn’ heeft.

    Aan de ene kant is er woede en verontwaardiging, niet van Trump overigens, over de Russische inmenging in de presidentsverkiezingen van twee jaar geleden. En zijn er sancties ingesteld wegens de Russische annexatie van de Krim en het aanstichten van de burgeroorlog in Oost-Oekraïne.

    Aan de andere kant is er de opmerkelijke sympathie van Trump voor de Russische collega. Daar zijn verschillende theorieën over in omloop. Trump is als supermacho gefascineerd door ‘sterke mannen’ en Poetin geldt als de ultieme ‘sterke man’. Ook wordt niet uitgesloten dat de Russen voor Trump belastend materiaal (opnamen van ‘golden showers’) zouden hebben. Een andere theorie suggereert dat er zakelijke belangen in het spel zijn.

    Hoe dat uitwerkt op de bijeenkomst in Helsinki is ook weer iets dat niemand kan voorspellen. Er zijn experts die hoe gek het ook klinkt hopen op een rendez-vous a la de top met de Noord-Koreaanse dictator Kim Jong-un een maand geleden in Singapore. Kim won toen weliswaar de publiciteitsslag en Trump liet zich met boter en suiker inmaken door zijn nieuwe vriend, maar er werd uiteindelijk niets substantieels weggegeven.

    Als iets vergelijkbaars de uitkomst is van zijn tête a tête met Poetin, als Trump niet de annexatie van de Krim erkent, niet belooft sancties op te heffen of toezegt troepen uit (Oost-)Europa terug te trekken, is in die optiek de top al geslaagd. Dan mag Trump goede sier maken met handdrukken, foto’s, filmbeelden en een nietszeggende slotverklaring. Dat maakt indruk op de achterban en er is geen blijvende schade aangericht.

     

    2 REACTIES

    1. Vanochtend in Trouw: “Trump stort zand in de machinekamer van de wereldeconomie”. Trump slaagt er in, als hij zo doorgaat, om in ongeveer een jaar te vernietigen waar zijn voorgangers, republikeins en democratisch, decennia over hebben gedaan om op te bouwen.

    2. Het is ‘leuk’ om te zien dat de auteur – hoewel ‘waarschijnlijk’ geen fan van Trump – precies aangeeft waar vorige Amerikaanse presidenten faalden en Trump de man is om daar eens een eind aan te maken. Het gedraal.. het op z’n loop laten der dingen.
      Als een echte populist slaat hij met zijn vuist op tafel: nu is het afgelopen! Boter bij de vis! Einde gedraal, diplomatiek gekonkel, zwakke taal… Aktie, geen gezeur, geen gemaar, zonder omhaal! De tijd van pappen en nathouden is voorbij. Het Amerikaanse volk heeft mij gekozen…
      Een handelsman tot president. Geen jurist, geen stiekeme democraat. Een man van woord en daad, een president van aktie.
      Zoals de auteur aangeeft: het is de tijd. Meerdere Amerikaanse presidenten zijn op Europese beloftes stuk gelopen. Als een olifant staat hij tussen het delicaat Europees porselein. Een hooligan op reis – hoe oneerbiedig…
      Maar ja, Trump is een populistische president. Daar moet de auteur en veel Europese leiders nog aan wennen. Trump is aktie gericht. Trump is wat andere presidenten niet waren. Een zwaargewicht.
      Tja, da’s even schrikken. En vooral…. heel erg wennen.
      Verder het gebruikelijke zwart en verdacht maken. Duidelijk een anti-populistische propaganda. Ach… ook daaraan zullen de populisten moeten wennen. ‘T gekonkel gaat immer verder… Niet iedereen is populist. Acceptatie kan je niet verwachten.
      Een hooligan is het dus. Niet constructief, zoals de eerdere presidenten. Iemand die van ‘golden showers houdt,’ suggereert de auteur zeer onbeleefd. Moet er bijna van walgen.
      ‘T is bijna ziek…
      Dit soort journalistiek.

    Comments are closed.