Kamerleden veroorzaken hun eigen werkdruk

    2
    400

    Leestijd: 2 minuten.

    De Tweede Kamer komt morgen voor het eerst sinds bijna twee maanden weer bijeen. Dat betekent het einde van het zomerreces en het begin van het nieuwe parlementaire jaar. Het was een relatief rustig reces. Hier en daar brak weliswaar enige stampei uit (vooral bij Forum voor Democratie), maar de Kamer hoefde haar zomervakantie niet te onderbreken voor dringende politieke kwesties. Dat is wel eens anders geweest.

    Wel verschenen er de afgelopen weken enkele bezorgde artikelen over de almaar stijgende werkdruk van parlementariërs. Ook Kamervoorzitter Khadija Arib sprak daarover tijdens haar laatste speech voor het reces. De agenda van de Kamer is ‘ontploft’, zei ze toen. Er lag een lijst van meer dan tweehonderd debatten waarvoor geen gaatje te vinden viel.

    In het tv-programma Buitenhof kwam Arib gisteren op dit onderwerp terug. Ze wees er op dat fracties door de politieke versplintering steeds kleiner worden en dat Kamerleden dus gedwongen zijn meer portefeuilles op zich te nemen. Ook de sociale media zorgen ervoor dat het onze volksvertegenwoordigers soms over de schoenen loopt.

    Maar de grootste toename van de werkdruk is toch hun eigen schuld, bleek uit de woorden van Arib. Kamerleden stellen steeds meer schriftelijke vragen, presenteren een almaar toenemend aantal moties en amendementen en willen bij het minste of geringste een spoeddebat. Zo diende de Kamer vorig jaar meer dan vierduizend moties in. Dat zijn er meer dan tien per dag, de ettelijke vergaderloze dagen meegerekend.

    Arib liet weten open te staan voor meer ondersteuning van Kamerleden, maar alleen als die dan ook meer zelfdiscipline opbrengen. Mocht extra mankracht vooral zorgen voor nóg meer moties en schriftelijke vragen, dan vindt zij toenemende ondersteuning weggegooid geld.

    Arib ging ook in op het grote aantal tussentijds vertrekkende Kamerleden. In deze regeerperiode zijn er al ruim dertig opgestapt (de Kamerleden die minister of staatssecretaris werden overigens meegeteld). Het 33ste lid dat ermee ophoudt, is VVD’er Arno Rutte (geen familie van, voor zover mij bekend). Hij verlaat de politiek omdat hij ‘geen goede balans kan vinden tussen werk en privé’.

    Arib gaf hierover geen oordeel, maar vindt in principe dat Kamerleden hun termijn horen af te maken. Ze hebben een mandaat voor vier jaar en geen dag korter. Er kunnen zich natuurlijk altijd onvoorziene omstandigheden voordoen. Maar je eerst laten kiezen en dan solliciteren naar een andere baan ‘kan eigenlijk niet’, zei ze.

    Alleen jammer dat iets dat ‘eigenlijk niet kan’ in de praktijk schering en inslag is.

    2 REACTIES

    1. Alleen jammer dat iets dat ‘eigenlijk niet kan’ in de praktijk schering en inslag is. Voor mij betekent dat, dat menig volksvertegenwoordiger niet in de Tweede Kamer zit om het volk te dienen, zo heet dat toch, maar om zichzelf te dienen. Zij zijn niet gekozen om het volk te dienen (wel met die smoes) maar dat de kiezers hem/haar dient. En dan verbazen dat menigeen een hekel heeft aan die zakkenvullers, met hun blablabla verhalen. Wanneer er zoveel moties ingediend worden zoals hier aangegeven maakt de volksvertegenwoordiging zich totaal belachelijk en lijkt het erop : Ben IK in beeld, zien de mensen wel hoe IK volledig dienstbaar aanwezig ben. En maar klagen dat populisten zoveel invloed hebben.

    Comments are closed.