Lege handen

    1
    288

    Leestijd: 4 minuten.

    Uiteindelijk bleek de ‘prachtige vriendschap’ tussen Donald Trump en Kim Jong-un niet eens genoeg om de wereld zelfs maar een minimaal akkoordje te kunnen tonen. Het werd zelfs onverrichterzake huiswaarts voor de Amerikaanse president. Met lege handen. Zelfs een symbolisch troostprijsje zat er niet in. Er was niet eens tijd voor een afsluitende lunch.

    Soms is het beter om op te stappen, aldus de president. De Noord-Koreaanse dictator wilde in een klap een einde aan alle economische sancties. Daar wilde en kon Trump niet aan beginnen. Wat Kim bood, de ontmanteling van een verouderde en al afgeschreven kerninstallatie was te mager. Dat ging ‘m niet worden.

    Is de top in Hanoi daarmee mislukt? Trump had vooraf de verwachtingen al teruggeschroefd. Hij voorzag dat er een lange weg te gaan is. Zolang Kim geen proeven met kernwapens en raketten uitvoerde, was hij tevreden. Het uiteindelijke doel, geen kernwapens op het Koreaanse schiereiland, was een project van de lange adem.

    Toch, voor een man die geneigd is alles af te meten aan de kansen op snel succes, moet dit een grote teleurstelling zijn. Vriendschap, wat je je er in dit geval ook bij moet voorstellen, alleen is geen basis voor een akkoord. Je kunt elkaar ‘prachtige’ brieven schrijven en onder de kin kietelen, belangen geven altijd de doorslag. En die botsten in Hanoi op elkaar. Kim gaat zijn kernwapens niet opdoeken, – levensverzekering! -, en Trump kan dan geen sancties versoepelen. De rest was whishfull thinking.

    Het geeft ten overvloede ook weer eens de grenzen van de methode-Trump aan. Je bouwt een vertrouwensbasis op met de tegenpartij en dan komt de deal op den duur vanzelf wel. Goede wil, daar draait het om. Dat werkte misschien in het vastgoed maar niet in de internationale politiek. En zeker niet bij de oplossing van een probleem waar zijn voorgangers al een dikke 60 jaar hun tanden op hebben stuk gebeten.

    Diplomatie is vooral schaven. Maanden en soms zelfs jaren scherpe kantjes wegvijlen en bijslijpen tot er een compromis ontstaat. Het is werk voor experts, op basis van wederzijds respect voor elkaars positie. Het vereist een minimum aan vertrouwen en een maximum aan geduld. Het gaat gepaard met tegenslagen, soms het smijten met deuren en niet zelden loopt de zaak vast. En dan begin je opnieuw. Illusies armer en ervaringen rijker. Je hoeft geen psycholoog te zijn om in te zien dat dat niet strookt met het karakter van de president.

    Zelfs de symboolpolitiek, dat redmiddel om een mislukking nog een beetje kleur te geven, bood in Hanoi nauwelijks soelaas. Voor zover bekend blijven de plannen voor zakenkantoren in Pyongyang en Washington op de plank. En ook over de plechtige semi vredesverklaring die de wapenstilstand van de Koreaanse burgeroorlog (1950- ’53) zou moeten vervangen, hoorde je in Hanoi niemand meer.

    En hoe moet het nu verder? Waarschijnlijk gaat het proces nu verder op de gebruikelijke manier. Met de experts op verschillende niveaus, met vooruitgang uitgedrukt in millimeters en pas een top als feestelijk slotakkoord. De deelname van andere belanghebbenden, China, Japan, Rusland en Zuid-Korea, zou ook weer ter sprake kunnen komen. Dat is eerder gebeurd. Maar het was vooral een formule voor stagnatie. Jarenlang onderhandelen hebben per saldo niks, niets, nada opgeleverd.

    Misschien ligt er nu een kans voor de Zuid-Koreanen. President Moon Jae-in was erg ‘teleurgesteld’ over de uitkomst in Hanoi. Maar hij heeft inmiddels zoveel geïnvesteerd in de toenadering tot Kim dat hij het niet wil opgeven. Het gaat om zijn plaats in de geschiedenisboeken, – de wegbereider van de Koreaanse hereniging – en dan wil je nog wel een een oogje dichtknijpen voor de realiteit. En die realiteit is vooralsnog dat het Noorden graag de miljarden van het Zuiden in de zak steekt en daarna steeds een lange neus maakt. In elk geval staat er dit voorjaar een top tussen Moon en Kim op de agenda. Dat Moon afbelt is niet waarschijnlijk. De illusie is en blijft een onvervangbare drijfveer.

    De andere hoofdrolspeler, China, zal niet ontevreden zijn over het falen in Hanoi. De opstelling van Beijing is puur negatief. Een deal tussen Kim en Trump is niet in haar belang. Voor de Chinezen is Noord-Korea een vazalstaat. Soms lastig op het onhandelbare af, maar als het er op aankomt weet Kim dondersgoed wie hem in het zadel houdt. En wat hij wel en niet kan. Op eigen houtje avonturieren zit niet in het pakket.

    Voor Trump betekent de mislukking in Hanoi een weinig glorieuze terugkeer naar de realiteit van Washington. Terwijl de president met zijn Noord-Koreaanse vriend confereerde, getuigde een voormalige vriend onder ede voor het Congres. Michael Cohen, Trumps oude advocaat en specialist louche klussen, verklaarde dat de president een ‘oplichter’ en een ‘racist’ is.

    Cohen onthulde niet of de president wist van de inmenging van Rusland in de presidentsverkiezingen van 2016. Dat wist hij niet. Maar voor Trump was de getuigenis van zijn voormalige ritselaar ongetwijfeld een voorbode van wat hem de komende maanden te wachten staat. Het zou hem ongetwijfeld een lief ding waard zijn geweest als een triomf in Hanoi afgeleid had van de rauwe werkelijkheid van Washington.

    1 REACTIE

    1. Ik denk zelf dat Trump een groot staatsman is en dat hij zo groot is dat velen hem niet kunnen begrijpen omdat zij geen grootse visie hebben op America first. Het kan dan niet verbazen dat deze integere en deskundige man door ene Cohen zo hard wordt aangevallen terwijl iedereen weet dat hij de naam President Integer zou moeten dragen voorgedragen voor de Nobelprijs wanneer hij China op de knieën krijgt en vervolgens Noord-Korea. Dan Europa plat en de NAVO plat en nog veel meer plat zodat de hele wereld zal zien en ervaren wat America First daadwerkelijk inhoudt.

    Comments are closed.