Lonken naar macht door GroenLinks potsierlijk en ergerniswekkend

    0
    61

    Leestijd: 2 minuten.

    In de strijd met Tofik Dibi om het lijsttrekkerschap hamerde Jolande Sap erop dat GroenLinks de verkiezingen moet ingaan met de inzet bestuursmacht te verwerven. Ofwel inzetten op deelname aan een kabinet. Tofik Dibi wist wel wat namen van GroenLinksers die minister kunnen worden: Paul Rösenmoller, Femke Halsema, Ineke van Gent en Sap zelf.

    Op Twitter verzuchtte iemand na het lezen hiervan: ,,Kan iemand GroenLinks vertellen dat je niet meer ministerposten kan verwerven dan zetels in de Kamer?”

    Een treffende opmerking. In navolging van de vorige GroenLinks-leider Halsema (‘GroenLinks is klaar om te regeren’), laat Sap geen moment onbenut om te laten zien aan de buitenwereld dat haar partij plaats wil nemen op het pluche.

    Voorsorteren hierop deed de partij al een paar keer. Zo werd het besluit genomen om in te stemmen met een nieuwe politietrainingsmissie naar Afghanistan en tekende GroenLinks voor een nieuwe begroting na het klappen van de Catshuisbesprekingen.  Sap wilde ermee laten zien: kijk ons eens; wij zijn bereid verantwoordelijkheid te nemen en compromissen te sluiten.

    Maar het streven naar macht om iets te kunnen veranderen in Nederland is voor GroenLinks langzaamaan een dogma geworden. Onder Halsema deed de partij het goed in de peilingen en was de partij een serieuze gesprekspartner bij een eventuele formatie.

    Nu lijkt alles wat Sap beslist verkeerd uit te pakken. De missie naar Kunduz verdeelde de partij tot op het bot, het Lente-akkoord straalt negatief af op de partij. In de compromissen was ook besloten dat mensen die milieuvriendelijk met de trein naar hun werk gaan financieel gestraft worden.

    Inmiddels staat GroenLinks in de peilingen op 5 à 6 zetels, waarmee de partij op papier alleen nog groter is dan de SGP, de Partij voor de Dieren en de eenmansfractie Hero Brinkman. De achtste partij in de Kamer; een splinterpartij.

    Het potsierlijk lonken naar de macht door GroenLinks is inmiddels niet alleen totaal misplaatst, de partij richt ook onnodig schade aan bij zichzelf. De virtuele vijf zetels in het land vertegenwoordigen waarschijnlijk alleen de harde kern van GroenLinksers die ook zelf niet los kan komen van het mantra over macht.

    Inmiddels is wel duidelijk dat de megalomane toon van GroenLinks geen prikkel veroorzaakt bij overige stemmers om over te stappen naar het groene geluid. Zij denken: laat ze daar eerst eens goed in de spiegel kijken. De houding van de partij wekt ergernis op en de neiging tot spot.

    Het gebrek aan zelfreflectie en overdosis aan opportunisme binnen de partij wordt keer op keer pijnlijk zichtbaar. Nu vechten kandidaten elkaar intern de tent uit om hoger op de lijst te komen. Tofik Dibi moet zijn plaats 10 verdedigen tegen een stuk of 4 kandidaten onder hem. Want ‘tuurlijk; wij halen met gemak tien zetels straks’.

    Bij GroenLinks vinden ze zichzelf zo professioneel en modern, dat ze de eigen kandidaten publiekelijk een kritische beoordeling meegeven. En denken daarmee weg te komen. Of hun kandidaten een knullig rekentestje laten doen, alsof het middelbare scholieren zijn.

    Het wordt tijd dat GroenLinks haar toon verandert. Jolande Sap zou hierin het voortouw moeten nemen. Het partijbestuur (met als voorzitter Heleen Weening) heeft zo opzichtig gefaald, dat het haar zou sieren als het plaats zou maken voor nieuwe mensen.

    De interne bende bij GroenLinks heeft teveel schade aangebracht en de sympathieke boodschap (een betere leefomgeving en kansen voor iedereen) van de partij volledig ondergesneeuwd.