Lood om oud ijzer

    1
    255

    Leestijd: 1 minuten.

    Het was al ongebruikelijk, de Belgische premier Charles Michel kwam in de problemen met zijn Vlaams-Nationalistische coalitiepartner N-VA en zette die zomaar op een zijspoor. De N-VA wilde zich profileren met het oog op de komende verkiezingen in mei 2019. Het VN-verdrag van Marrakesh bleek de brug te ver. Dat tekenen zette de deur open voor meer rechten voor asielzoekers en dus voor meer toestroom, aldus de N-VA in de hoop een snaar te raken bij de Belgische bevolking. De N-VA zei uit de coalitie te stappen als Michel het verdrag zou tekenen en Michel deed dat.

    Wie heeft dan gebroken, degene die de voorwaarde stelt of degene die hem negeert? En wie betaalt? De Belgische politiek was even in rep en roer. Normaal gaat een premier naar de koning om het ontslag van zijn regering aan te bieden als een grote coalitiepartner afhaakt. Michel nam de vlucht vooruit en verving de N-VA-ministers. Verder met een minderheidsregering. Het was zoals gezegd ongebruikelijk en Michel leek even weg te komen. Met wat wisselende meerderheden uitdienen tot de verkiezingen van mei. Charles Michel dacht steun te krijgen bij de linkse partijen, maar kreeg die niet.

    Een week nadat dat ‘vervolgregering’ Michel II tot stand kwam, moest toch de stekker er uit. Michel moest toch naar de koning. De moraal is dan ook dat een poging tot doorregeren met een wankele minderheidsregering tot mislukken is gedoemd, zeker als er veel rancune in de lucht is.

    Maar het is een bijzondere situatie dat de verkiezingen al zo dichtbij waren. Koning Filip houdt het ontslag van de regering dan ook in beraad. Maar of er wordt besloten tot uitdienen met een minderheidsregering of nieuwe verkiezingen maakt gezien de tijd weinig uit. Verkiezingen in februari of mei.

    België heeft in het verleden bewezen dat het prima gaat met een regering a décharge. In 2010 duurde de formatie 541 dagen, bijna twee jaar en een wereldrecord. Met België ging het in die tijd prima, de recessie ging grotendeels aan haar deur voorbij.

    Hoe het de komende maanden verder gaat met de Belgische regering is dan ook grotendeels lood om oud ijzer. De verkiezingen moeten uitwijzen wie uiteindelijk het grootste profijt heeft getrokken uit ‘Marrakesh-gate’. De uiteindelijke oogst kan nog meer politieke fragmentatie zijn, net als bij ons.

    1 REACTIE

    1. Ja, die was leuk. België ging het juist zonder regering voor de wind. Dat geeft je te denken. Misschien moet er voor de rust van’t volk en land er gewoon eens een tijdje geen regering zijn. Hoogsten een noodorgaan, die bij echte plotselinge onvoorziene gebeurtenissen met het parlement beslissingen neemt.
      En verder: lekker rust in de tent.
      Over rust gesproken: zo’n immigranten-pact schiet toch ook niets op beste mensen.
      Het gaat over mensen die er niet zijn, eventueel nog komen en splijt de politiek, maatschappij en zelfs de landen binnen de EU uiteen in twee polariserende kampen, bij groepen die er dus al zijn.
      Wat is nu eigenlijk de politieke oplossing???
      En voor de linkse ideologen onder u: was/is het u waard? Heeft u niets beter te doen? U speelt namelijk het populisme volledig in de kaart. Dat alles voor iets dat niet is – wellicht komt (vele Arabieren en Afrikanen) – en de boel zo op de spits drijft? Want het gaat er echt niet beter op worden…
      Hoogstens voor immigranten.
      En hoe meer er komen hoe meer mensen inzien dat dat echt niet gaat werken…
      Letterlijk en figuurlijk.
      Proficiat!

    Comments are closed.