Merkel kan nog even blijven

    4
    400

    Leestijd: 3 minuten.

    Bondskanselier Angela Merkel heeft nog enig respijt gekregen. Coalitiepartner SPD besloot de regering met Merkels CDU toch maar niet op te blazen. Dat leek de afgelopen weken een reële mogelijkheid, maar uiteindelijk besloten de sociaaldemocraten toch maar verder voort te modderen in de door de basis gehate Grote Coalitie (GroKo).

    Het vooruitzicht van een explosief einde aan Merkels vierde regering, de derde GroKo, was gevoed doordat de SPD-basis vorige week twee vertegenwoordigers van de linkervleugel tot de nieuwe partijvoorzitters had gekozen. Dit duo had op zijn minst gezinspeeld op een voortijdig einde van Merkel IV. Maar op het partijcongres waar dat had moeten gebeuren werd niet eens vuurwerk afgestoken. Het was voor een opstand tegen het regeergeile partij-establishment een uiterst tamme bedoening.

    Dat lag ook aan de nieuwe leiders. Norbert Walter-Borjans en Saskia Esken moesten al voor het congres inbinden. In plaats van opblazen willen ze nu het regeerakkoord aanpassen. Het moet ‘socialer en klimaatvriendelijker’ en de overheid moet meer investeren. Hoe hard dat eisenpakket is, werd niet duidelijk. Ze hadden het over ‘gesprekken’ die nog voor kerst moeten plaatsvinden. Wat ze gaan doen als de CDU niet thuis geeft, bleef eveneens onduidelijk. De boel alsnog opblazen?

    Het congres had het zoveelste begin van de vernieuwing of in elk geval nieuw elan moeten zijn. Het werd de zoveelste demonstratie van de sociaaldemocratische malaise. Voor links is de coalitie met Merkel de hoofdoorzaak van de neergang. De kanselier zou steeds weer het sociaaldemocratische bordje leeg eten. Helemaal ongelijk hebben ze niet. Merkel eigent zich graag sociaaldemocratische thema’s toe. Niettemin, als analyse is het toch te gemakzuchtig. De SPD heeft al langer geen aansprekend verhaal en talent meer. Zelfs geharde partijveteranen vragen zich inmiddels af of de SPD zichzelf niet overleefd heeft.

    De keuze voor het verse leidersduo is symptomatisch. Ze zijn beide niet eens tweederangs. Walter-Borjans is een apparatschik die een paar jaar een matige minister van financiën in de deelstaat Noordrijn-Westfalen was. Collega Esken is een backbencher met minimale bestuurlijke ervaring. Voor een partij die coryfeeën heeft voortgebracht als Willy Brandt, Helmut Schmidt en Gerhard Schröder, de laatste SPD-kanselier, is dat wel erg schamel.

    Bij ons in de polder is de partijvoorzitter meestal een amateur die (hopelijk) weinig kwaad kan. Wie weet bijvoorbeeld wie de voorzitter van de VVD is? Of de PvdA? Of GroenLinks? In Duitsland maar ook in andere landen is hij/zij de politieke leider. Een partijvoorzitter van de SPD is qualitate qua meteen kandidaat-kanselier. Alleen al bij de gedachte dat één van de twee de SPD-lijst zou aanvoeren, krijgt menig sociaaldemocraat ongeveer een hartstilstand. Zover zal het waarschijnlijk niet komen, want de partij staat in de polls op 14 à 15 procent.

    Het congres heeft uiteindelijk niets opgelost. De partij blijft in de gehate GroKo omdat niemand verkiezingen aandurft. Met aangeslagen ministers in wie de achterban geen grein vertrouwen heeft. Met een nieuwe leiding die bij haar eerste optreden de twijfels over haar geschiktheid alleen maar heeft versterkt.

    Als je dan toch winnaars van het congres moet aanwijzen, kom je, oh ironie, uit bij de CDU. De kans dat Merkel de rit tot de verkiezingen van 2021 uitzit is aanzienlijk gestegen. Ze zou daarmee met haar grote partijgenoot Helmut Kohl, de kanselier van de eenheid, de boeken in gaan als de langst zittende Duitse regeringsleider.

    En voor haar beoogde opvolgster Annegret Kramp-Karrenbauer (AKK) is het een mooie gelegenheid om haar blazoen op te poetsen. AKK heeft als partijleider tot nog toe niet weten te overtuigen, maar ze kan nu tegenover het SPD-duo haar tanden laten zien en zo haar positie tegenover rivalen in de eigen partij verstevigen.

    Enige voorzichtigheid blijft uiteraard geboden, want met een coalitiepartner die zo op drift is, ben je nooit van iets zeker.

    4 REACTIES

    1. Beste Ronaldo,
      Wat jij hier beschrijft is nou precies mijn “angst”. Je hebt
      mijn artikel niet goed begrepen. Ik heb nooit veel opgehad
      met Merkel, dat schreef ik al. Maar net als jij heb ik ook veel
      meer op met de stabielere Duitsers dan met de onbetrouwbare
      Fransen, nog even los van de zeer arrogante trekjes van onze
      zuiderburen. Kortom, ik ben het volledig met jou eens. Ik hoop
      dat ze in Den Haag gewaarschuwd zijn. Fijne dag,
      Bert.

    2. Jammer, dat er op dit toch goede artikel van Peter
      geen enkele reactie komt?!? Toch best interessant!
      Ik daag u uit, vanuit Eemnes,
      Bert

    3. Arm Duitsland?!? Wat zal onze Macron hiervan genieten!!
      En, nu best belangrijke conclusie’s te trekken. Laat onze
      regering in de komende decennia dus maar echt goede
      afspraken gaan maken met Frankrijk. Onze oosterburen
      zullen politiek zeker de komende jaren geen enkele invloed
      meer hebben; dus met een “verlopen” Merkel, zonder enige
      opvolger van betekenis!! Wat zijn die Duitsers dom, dom en
      nog eens dom. Al jaren geleden was toch al duidelijk dat onze
      Merkel niet “het eeuwige leven heeft”. En zorg dan op tijd voor
      een waardige opvolger. En dat hebben de Duitsers dus niet ge-
      daan en nu grijpt dus Frankrijk de macht in Europa. Dom, dom!
      Van mij mag Merkel nog wel even blijven. Maar voordat ze naar
      het bejaardenhuis gaat: ik ben er blij om!! Zij was immers echt
      de grootste ramp voor Europa, veroorzaakt door Duitsland, sinds
      1945. En dat blijft mijn heilige overtuiging!!, beste vrinden.
      Groet uit Eemnes, Bert.

      • @Bert,
        Merkel mag zich dan wel in een soort demissionaire toestand in Duitsland bevinden, achter de schermen in de EU is zij nog volop aanwezig. De aanstelling door haar laatst van een Duitse ECB-directeur die pro-Lagarde is heeft dat wel bewezen. Lagarde en de vergroting van de macht van het Europese project hebben haar volledige steun gekregen.
        In tegenstelling met u, Bert, verwacht ik juist problemen met Macron. Die wil dolgraag Frankrijks budgettaire problemen (verlangens gele hesjes en vroege + hoge pensioenen Fransen) financieel met de EU ‘delen’. Natuurlijk ook de kosten van zijn eigen leger… Da’s Frankrijks financiële oplossing en redding. Een Europese Transferunie met een gezamenlijke (Franse) minister van Financiën die in alle EU-landen de baas is… Dan mogen wij zeker nog langer doorwerken?
        Nee, geef mij maar dan maar de ‘zuinige’ Duitsers en a.u.b. geen transferunie. Of denkt u dat wij van onze regering – in het kader van gelijke sociale EU-rechten – net als de Fransen weer eerder met pensioen mogen? 🥳
        Ik zou zeggen kijk eens naar het ‘huwelijk’ tussen KLM en Air France. Dan ziet u gelijk hoe ‘de machtsverhoudingen’ komen te liggen…

    Comments are closed.