Monasch misbruikt PvdA voor eigen campagne

    0
    96

    Leestijd: 3 minuten.

    Natuurlijk wekt Jacques Monasch graag de indruk dat hij na zijn deconfiture als kandidaat-lijsttrekker voor de PvdA dan maar in alle haast een partij uit de grond probeert te stampen waarmee hij nog mee kan doen aan de verkiezingen van 15 maart. Links natuurlijk, want hij blijft sociaaldemocraat, maar wel met een boodschap voor al die voormalige PvdA-stemmers die al lang zijn weggelopen naar Wilders’ PVV en dat in maart weer dreigen te doen. “Veel PVV-stemmers hebben het hart op de goede plek,” zegt Monasch in de Volkskrant. “Alleen hebben ze het gevoel dat er aan tal van problemen niets wordt gedaan en dan stemmen ze maar op Wilders.”  Links, maar ook conservatief dus, met een ouderwetse Pikzwarte Piet en een minder hartelijk welkom voor asielzoekers.

    Dus is hij deze week druk gaan bellen en vergaderen met links-conservatieve geestverwanten, zoals de Volkskrant vandaag schrijft. Want erg ver weg is maart ook niet meer. Maar die haast is schijn. De namen en nummers van mogelijke medestanders had Monasch natuurlijk al lang in zijn agenda staan. En zijn campagne is natuurlijk ook al tijden geleden begonnen, als er iemand is die daar kaas van heeft gegeten dan is het Monasch wel.

    Bij de verkiezingen van 1994 en 2002 was het voormalige PvdA-Kamerlid campagnemanager voor de PvdA en hij was eigenaar van bureau ‘Monasch Strategie en Communicatie’. Niet de eerste de beste dus. Beetje door de wol geverfd als het gaat om campagne voeren en de campagne van Monasch begint natuurlijk niet pas nadat die eigen links-conservatieve partij op de Albert Cuypmarkt zal zijn opgericht. En die campagne begon ook niet deze week, met het misleidende persbericht – want echte campagnestrategen zijn spinnende linkmiegels – dat het PvdA-bestuur Monasch had geweerd als kandidaat-lijsttrekker.

    Wanneer Monasch het idee opvatte voor zichzelf te beginnen zullen we wellicht nooit precies weten, maar zijn kandidaatstelling als lijsttrekker betekende in ieder geval voor de buitenwacht de aftrap van zijn campagne (nadat hij zich al herhaaldelijk met een eigenzinnige opstelling in een positie als buitenbeentje binnen de PvdA-fractie had weten te manoeuvreren).
    Want waar begint een campagne mee? Jezelf op de kaart zetten van een het grote publiek. En wie kende buiten het Binnenhof en Sneek tot voor kort Jacques Monasch? Bijna niemand. Zoals de campagnestrateeg had voorzien, leverde zijn kandidaatstelling hem heel wat aandacht op: hij was in the picture, ook bij de media, en volgens de ijzeren logica van diezelfde media was de betrekkelijke backbencher ook weer groot nieuws toen hij sneuvelde als kandidaat-lijsttrekker. Weer een moment dat door hem zelf was gecreëerd, want natuurlijk wist Monasch zelf donders goed dat hij met eisen op de proppen kwam die het PvdA-bestuur nooit kon inwilligen, zoals invloed op het verkiezingsprogram dat bij de PvdA zoals bij elke partij (behalve de PVV) door het congres wordt vastgesteld.

    Als klap op de vuurpijl stapte Monasch uit fractie en partij en is hij in ieder geval tot het aantreden van de nieuwe Tweede Kamer misschien dan wel letterlijk een backbencher op het achterste rijtje van de plenaire zaal – voor de media en ook voor veel mogelijke kiezers is hij al lang een frontbencher, en op de berichtgeving in de Volkskrant af te gaan ook niet lang meer in zijn eentje.

    Het is alleen de vraag hoe lang Monasch nog even de schijn op wil houden dat hem bij zijn vertrek bij de PvdA niets anders restte dan een nieuwe partij op te richten. Het liefst had hij dat meteen op de Albert Cuyp gedaan, bij zijn mededeling dat hij de PvdA verliet, maar goed fatsoen en gezond verstand maanden hem tot geduld. Het partijprogramma ligt natuurlijk al lang klaar, en als hij nog dit jaar met zijn nieuwe partij komt de naam misschien ook al: DS16.

    Bekijk hier het volledige overzicht van alle peilingen

    Volg Frontbencher op twitter

    Like Frontbencher op Facebook