Narrenschip op drift

    2
    433

    Leestijd: 4 minuten.

    Theresa May is eind vorige week opgestapt als partijleider van de Conservatieven. Ze blijft nog aan als premier tot een opvolg(st)er is gevonden, maar ze kan alvast haar plek op de mestvaalt van de geschiedenis opzoeken. Want over één ding is vriend en vijand het wel eens: ze was de slechtste minister-president aller tijden. Slechter kan écht niet.

    Maar is dat wel zo? Hoe raar het ook klinkt, dat oordeel zou wel eens voorbarig kunnen zijn. Wie het tableau aan mogelijke opvolgers bij de Tories overziet, houdt zijn hart vast. Het aanbod varieert van gematigd incompetent tot ronduit krankjorum. En dat voor een partij die zich er op beroemde een baken van realisme te zijn. De gezond verstandpartij en dus de natuurlijke regeringspartij van het VK.

    De komende week begint het selectiefestijn. De Tories in het Lagerhuis kiezen twee kandidaten uit. Deze moeten vervolgens de rond 120.000 partijleden ervan overtuigen dat hij of zij de beste is. En tegen het eind van de volgende maand kan de nieuwe leider en toekomstige premier de sleutels van Downingstreet 10 ophalen.

    U vindt dat niet zo democratisch? Dat maar 120.000 mensen, veelal bejaard want de Tories vergrijzen sneller dan elke andere partij, de nieuwe premier kiezen? En dat de andere ruim 33 miljoen kiezers daar geen stem in hebben? Daar heeft u helemaal gelijk in, maar zo gaat het in het land met het oudste parlement van de wereld.

    Enfin, die 120.000 mannen en vrouwen zijn dus de scherprechters in een campagne die om maar één ding draait, de Brexit. Alle kandidaten willen op één of twee uitzonderingen na, maar die zijn dan ook absoluut kansloos, per 31 oktober de EU verlaten. Met deal of zonder deal, hoofdzaak eruit.

    Ze proberen elkaar daarbij te overtroeven in oplossingen die met de beste wil hooguit voor ‘onrealistisch’ kunnen doorgaan. Ze gaan in Brussel een nieuw akkoord wegslepen, want de EU is net zo gebrand op een ordelijke Brexit als het VK. En hij/zij en hij/zij alleen heeft het talent, de expertise, de hardheid om ‘ze daar in Brussel’ tot overgave te dwingen. En als Brussel niet tot inkeer komt, pech gehad (voor Brussel dan). Dan vertrekken ze zonder deal.

    Daarbij wordt gemakshalve vergeten dat er een kleine drie jaar onderhandeld is. Die onderhandelingen hebben geleid tot een ‘deal’.  Dat die deal niet door het parlement gekomen is, ligt niet aan Brussel maar aan Londen. En er is nog iets, ook niet onbelangrijk, Brussel wil niet heronderhandelen. De regeringsleiders van de overgebleven 27 lidstaten hebben geen zin om de soap tot in het oneindige te rekken. Ze hebben het gehad met Brexit.

    Dan maar zonder deal opstappen? Dat gaat ook niet. Het parlement heeft zich met ruime meerderheid tegen een no-deal uitgesproken. Dus de nieuwe premier staat voor hetzelfde probleem als Theresa May. Maar onderschat nooit de creativiteit van de ambitieuze politicus. Er zijn minstens twee kandidaten die daarvoor de oplossing hebben. Voor het eerst in 400 jaar parlementaire geschiedenis willen zij het parlement buiten spel zetten om de no-deal er voor 31 oktober door te jassen. Maar dat is zoals één van de twee ter geruststelling verklaarde, ‘niet haar eerste optie’.

    Bij een dergelijke stoet van dwazen loopt de grootste dwaas steevast voorop. En inderdaad, Boris Johnson is de grote favoriet en niet alleen van de bookmakers. Johnson is een serie-leugenaar van het niveau van zijn vrind Trump, was een beroerde minister van buitenlandse zaken, een matig geslaagde burgemeester van Londen en schijnt te denken dat hij de nieuwe Winston Churchill is. Overal waar hij zijn opwachting maakt, verschijnt in zijn kielzog de chaos. Dat was in Londen zo, op BZ en drie jaar geleden tijdens zijn eerste gooi naar het premierschap. Toen besloot zijn campagneleider dat ‘Boris’ nooit premier mocht worden. Daar hebben de Britten dus drie jaar May aan te danken.

    En zoals dat gaat, de dwaas heeft ook geluk. Bij de Tories zit de angst voor de Brexit-partij van die andere charlatan, Nigel Farage, zo diep, dat ze zichzelf hebben wijsgemaakt dat alleen Boris ze kan redden. Hoe ongeliefd Johnson ook bij de collega’s is, deze zijn bereid om over hun antipathie heen te stappen. Onder het motto: kwaad kan het beste met kwaad worden bestreden. Of, zoals één van hen zei: als er toch een klootzaak moet winnen, dan maar de onze’.

    Daarnaast geloven ze ook dat Boris ook als enige in staat zou zijn Labour-leider Jeremy Corbyn van het premierschap af te houden. Want de radicale socialist in Downingstreet is het grote schrikbeeld van elke Conservatief (en menig Labourlid). Waarschijnlijk nooit eerder is de keuze van een partijleider zo bepaald door de wishfull thinking van lieden die beter weten.

    En zo drijft dit narrenschip af naar de klippen waar het tegen te pletter dreigt te slaan. Want met Johnson aan het roer kan het niet goed aflopen. Er zijn Tories die hopen dat de omstandigheden hem tot realisme zullen dwingen. En dat hij als rasopportunist flexibel genoeg is om als het zo uitkomt van koers te veranderen. Zoiets dachten ze destijds in de VS ook van Donald Trump. We weten nu hoe dat is uitgepakt.

    Anderen klampen zich vast aan weer een andere hoop. Leiderschapsverkiezingen bij de Tories worden nooit door de gedoodverfde winnaar gewonnen. Dat zal best, maar één keer moet de eerste zijn. De Britten kunnen zich maar beter voorbereiden op minister-president Boris.

    2 REACTIES

    1. Dt is geen Johnson bashen maar een feitenrelaas waar geen speld tussen te krijgen is.Dit artikel vertolkt zozeer mijn mening dat ik het op facebook gezet heb

    2. Na het Trump-bashen is er nu een nieuw werkwoord opgedoken: Johnson-bashen, of wordt het Borashen?
      In ieder geval denken ze hier in de UK wat realistischer dan in het politiek correcte eurofiele vasteland Europa.

    Comments are closed.