Nederland kan geen complete krijgsmacht betalen

    6
    381

    Leestijd: 3 minuten.

    Wie in de vergaderzaal van de Eerste Kamer omhoog kijkt, ziet een prachtig beschilderd plafond. Engelsen, Duitsers, Afrikanen, Chinezen, de hele wereld keek naar wat er in de Republiek gebeurde. Inmiddels zijn we een koninkrijk en verdween de ooit zo grote interesse. Nederland is, zoals een Italiaanse minister ooit zei: een land ter grootte van een zakdoek. Dat weet de hele wereld. Behalve Den Haag. Zelfs in het algemeen redelijk nuchtere politici als Jan Terlouw vinden Nederland een middelgrote staat. Met een forse economie.

    Onzin natuurlijk. Nederland is een tuinstaat. Een soort Tuindorp Oostzaan, dat is het eigenlijk. Maar dan wat minder klein. Kan zo’n landje zich een volledige krijgsmacht permitteren? De vraag stellen is haar beantwoorden. Nee dus. Dat was in de vorige eeuw al zo. En toen kwam het vredesdividend. Daar was de Haagse nomenklatoera wel heel blij mee. Het departement van Defensie werd geslacht. Nu is er ook geen enkele reden waarom wij een groter leger zouden hebben dan bijvoorbeeld Luxemburg, maar hier zien we een vreemde discrepantie. De vaderlandse regeringen, en met name hun ministers van buitenlandse zaken, zoals Bot, Rosenthal, en Koenders, meenden een groot land te vertegenwoordigen. Daar hoort deelname aan internationale operaties bij. Dus zit de krijgsmacht in Mali, in Afghanistan, in Estland, Irak en zo verder.

    Om internationaal geloofwaardig te kunnen zijn, werd voor miljarden aan JSF’s aangeschaft, een wapensysteem waarvan wij niet alleen de aanschaf, maar ook de exploitatie nauwelijks kunnen betalen. Dus wordt er bezuinigd op tanks, pantser- en vrachtwagens. Inmiddels zelfs op het schoeisel van de infanterie. De in Hengelo geproduceerde brandwerende uniformstof wordt gebruikt in het Amerikaanse leger, maar voor onze jongens is het te duur.

    Een tragische mismatch tussen ambitie en mogelijkheden. Het Haagse gat tussen waan en werkelijkheid leidde inmiddels tot dodelijke slachtoffers. Dat kan zo maar zo blijven. Want gevechten worden niet gewonnen door vliegtuigen, maar door de gewone soldaat. Wie hem zonder adequaat materiaal en met een zwakke leiding op pad stuurt, vraagt om pijnlijke nederlagen. En slachtoffers. Zie het debacle van Srebrenica.

    Het is daarom nodig dat wij onze defensie grondig herzien. Wij kunnen geen complete krijgsmacht betalen. Zelfs niet als wij dat zouden willen. En dat willen wij niet, maar dat ter zijde. Als we inderdaad bereid zijn om, laten we zeggen 1,5% van ons BNP uit te geven aan defensie, dan kunnen wij daar óf een goede landmacht van betalen, gericht op de verdediging van Nederland zelf, óf een stevige luchtmacht en marine. Die laatste moeten we dan wel samen met de Belgen in de ‘lucht’ houden. En dat moet in Europees verband, anders heeft het allemaal nog geen betekenis. Internationale missies moeten we alleen nog doen als het ECHT moet. Laten we zeggen, nooit meer dan twee. Twee bataljons mariniers en twee keer zoveel marechaussee en commando’s zou ook helpen. Het ministerie in Den Haag kan met de helft van de ambtenaren toe en de helft van de generale staf. Dat geld kan mooi naar de operationele diensten. Voor moderne computers, bijvoorbeeld.

    Buitenlandse Zaken moet op cursus in Kopenhagen, om te leren hoe je zonder aardgas een hoger BNP per hoofd kunt produceren en tegelijkertijd een passende – dus bescheiden – rol kunt spelen op het wereldtoneel. De Scandinaviërs hebben al lang een prima samenwerking. Kijk maar eens naar die ene ambassade in Berlijn. Wij hebben ook zo’n samenwerking, de ooit zo geweldig succesvolle Benelux. Die samenwerking nieuw leven inblazen zou alle drie partners enorm helpen. Zowel voor wat betreft hun positie in Europa als in de wereld. Zowel voor wat betreft defensie als de economie als buitenlandse zaken.

    Maar ja, wie verbetering en vooruitgang wil, komt in Den Haag al gauw bij een oogarts terecht.

    6 REACTIES

    1. @Baaper
      Kijk, zo gaat dat nou. Bevalt de tekst van iemand niet, dan geef je er een denigrerende kwalificatie aan, zonder dat je op de inhoud ingaat of weet wie de schrijver is en vanuit welke visie iemand iets schrijft. Vaak zeggen dergelijke kwalificaties meer over de schrijver zelf dan over de beoordeelde. Het lijkt mij niet zo’n gek idee om eerst eens te kijken wie de veroordeelde eigenlijk is. Dan kun je nog steeds kritiek hebben, maar is die in ieder geval gebaseerd op kennis over iemands achtergrond. Ton Doesburg een “stagiair” noemen en “iemand die vrij slecht op de hoogte is”, kan weliswaar, maar daarmee maak je vooral jezelf een onwetende beginneling en belachelijk. Begin bijvoorbeeld eens met snel even Wikipedia-info bekijken en vorm dan een oordeel. Wees blij, zoals ik, dat mensen met ervaring en visie, zoals Ton Doesburg, de moeite nemen om nu en dan hier iets leesbaars te schrijven, ook al is het niet jouw visie.
      En misschien kun je ook je eigen visie iets verder uitwerken in plaats van alleen op de man spelen. Die eigen visie is namelijk een stuk interessanter.

    2. Ik hoop dat ze het landleger aanhouden. Je weet maar nooit…
      Stel dat in de toekomst het Nederlandse volk de EU ontwikkelingen niet prettig vinden en besluiten – net als in Catalonie, voor onafhankelijkheid te stemmen.
      Stuurt dan de centrale regering van de EU naar ‘haar’ provincie en wingewest een Europese politie/leger macht?
      De Spaanse regering doet dat nu.
      De EU zwijgt..
      Maar wil wel graag een ‘eigen’ leger.

    3. Na het lezen van dit artikel vraag ik mij af welke stagiair dit heeft mogen opschrijven? Het is een tentoonstelling van een afwijking dat het Nederlandse volk al jaren met zich meedraagt. De beweging van het gebroken geweertje zou er trots op zijn, een beweging die ladingen doden op haar geweten heeft. Het is een andere vorm van de “weg met ons” mentaliteit die zo schadelijk is gebleken. Al met al een jammerlijk stuk van iemand die vrij slecht op de hoogte is.

      • Beste Baaper,
        Er staat niet dat Nederland moet ontwapenen maar dat Nederland de gelden voor defensie verkeerd heeft verdeeld. Zo laat men de militairen oefenen door ‘pang-pang’ te laten roepen en eerlijk gezegd komt dat nogal achterlijk over. Dat doe je die mensen toch niet aan!
        Dan geeft Nederland honderden miljoenen euro’s per jaar uit aan de missie in Mali terwijl de militairen ter plaatse aangeven eigenlijk niet goed weten wat ze er moeten doen. Als er strijdende partijen zijn, mogen de Nederlanders niet schieten om de strijdende partijen te scheiden (vertelde een Apachevlieger in het NOS-journaal) maar ze mogen wél dienen als schietschijf. Ook hier: dat doe je je eigen mensen toch niet aan!
        Nederland kocht wapens zoals luchtafweerraketten die voor veel landen te duur waren om aan te schaffen. En dan besluit dat kleine Nederland dat wij dit wél aanschaffen. Dus: géén geld voor kogels maar wél geld voor materieel dat vervolgens bijna permanent in het buitenland gestald staat (Turkije).
        Ik vind het dus een uitstekend stuk van meneer Van Doesburg omdat hij vragen stelt bij de verdeling van de gelden voor defensie. Hij heeft het echt niet over ontwapening.

        • Daarmee heb je een sterk punt Petra. De besteding aan dure wapensystemen en de verwaarlozing van het ‘basispaket’ oftewel de keuzes. Overigens vind ik dat ze gewoon de in NAVO-verband afgesproken 2% moeten uitgeven. Een goed leger is voor onze vrijheid een must. Je hebt het afgesproken, dan moet je niet zeuren, gewoon doen. Onze militaire werken niet alleen maar wagen ook nog eens hun leven. De politiek is verplicht goed zorg te dragen voor ‘haar’ militairen. Maar daar schort het momenteel nog aan, gezien de dodelijke ongelukken, die niet hadden hoeven bestaan.
          Wellicht kan de regering bij wet vastleggen dat bij elke groei van het BNP een deel/percentage van de extra belastingsinkomsten gebruikt wordt om naar die 2% te groeien.
          Verder weten we allemaal dat alle voorgaande regeringen defensie als sluitpost van de begroting gebruikte. Helaas heeft het dan wel de aspiraties om mee te willen doen met de grote landen in de NAVO.
          Dat is an sich niet erg – en vaak door de politiek gewenst – maar dan moet ze wel voor een goede uitrusting zorg dragen – dus geld.
          Of de politiek moet haar internationale aspiraties staken…
          Het is het een of het ander.

    Comments are closed.