Olympische dromen zijn bedrog

    0
    195

    Leestijd: 2 minuten.

    Succes werkt aanstekelijk. Nadat Duncan vorig jaar het songfestival naar Nederland zong vochten gemeenten om de eer om dat evenement naar zich toe te trekken. En na het succes van Max Verstappen in de racerij vochten Assen en Zandvoort om de organisatie van een Formule1 race. Het kon niet uitblijven, na de successen van Nederlandse dames in het handbal, voetbal, wielrennen, en atletiek is er nu weer een initiatief om de Olympische Spelen naar ons land te halen.

    Oud-atleten en mensen uit het bedrijfsleven hebben de handen ineengeslagen om een stevige lobby te gaan voeren. Voorzitter Anneke van Zanen-Nieberg van NOC*NSF vindt het fijn dat er initiatieven zijn. De droom om de Olympische Spelen te organiseren zal altijd levend blijven, zegt zij in het AD.

    Als je wint heb je vrienden, soms heel bekende vrienden. Als een Nederlandse sporter wereldkampioen of Europees kampioen wordt kan die rekenen op een enthousiaste felicitatie van niemand minder dan onze premier Mark Rutte. Maar als het aankomt op financiële steun van het kabinet aan een groot sportevenement wint de Hollandse zuinigheid het van de Hollandse trots, dat “we” het in dit kleine kikkerlandje voor elkaar krijgen om op het podium van de wereld de hoogste trede te bereiken.

    Het organiseren van de Olympische Spelen in Nederland, is als trainen voor de Elfstedentocht. Je kunt er veel vreugde uit putten, maar het leidt tot niets. Na de Olympische Spelen in Amsterdam, in 1928, kwam meermalen de wens naar voren om het over te doen. Nederland was er nog het dichtst bij in 1985. Amsterdam bracht toen een zogeheten bidboek uit en bond daarmee de strijd aan met Parijs, Barcelona, Belgrado, Brisbane en Birmingham.

    Het trefwoord was “compacte spelen”, een ander woord voor “het mag niet teveel kosten”. In een tijd van bezuinigingen bij de overheid werd gekeken naar andere steden die eerder de Olympische Spelen binnenhaalden en die daar steevast een strop van vele miljoenen aan overhielden. Het Olympische dorp voor de sporters en de peperdure stadions en andere sportterreinen bleken niet te exploiteren. Dat mocht dus niet gaan gebeuren in het zuinige Nederland. Het was dan ook geen verrassing dat niet Amsterdam, maar Barcelona de Olympische Spelen van 1992 kreeg toegewezen.

    Acht jaar geleden kwam het tot een “Olympisch Plan 2028”. NOC*NSF deed haar best om de aangesloten sportbonden op één lijn te krijgen. Zou het niet mooi zijn als, precies na een eeuw, de Spelen opnieuw naar onze hoofdstad zouden komen. De poging strandde al in een vroeg stadium. Nederland deinsde er weer voor terug om zich in een peperduur avontuur te storten. De Olympische Spelen van 2028 gaan naar Los Angeles.

    Geen nood. Een half jaar voor we de Nederlandse successen gaan vieren bij de Olympische Spelen in Tokyo, zijn die van 2032 nog niet vergeven. Je moet er op tijd bij zijn. Zo’n zeven jaar voor de Spelen zijn de kaarten over het organiseren daarvan al geschud. We kunnen er dus nog vijf jaar over dromen. En daarna zullen we, om met NOC*NSF te spreken, er altijd over blijven dromen.