Plicht tot “schone kleren” brug te ver voor Ploumen

    5
    291

    Leestijd: 2 minuten.

    “Verantwoorde kledingproductie is een stap dichterbij”, juicht De Sociaal-Economische Raad (SER) vandaag. Voor het eerst maken kledingbedrijven gezamenlijk bekend in welke fabrieken zij hun kleren laten maken. Deze bedrijven beloven om met concrete plannen te komen om verbeteringen in gang te zetten. Zo kunnen misstanden met onder andere kinderarbeid en milieu worden aangepakt.

    Het ligt in de bedoeling, dat bedrijven die kleren laten produceren in landen als India, China of Bangladesh publiekelijk aan de schandpaal worden genageld als ze hun spullen onder erbarmelijke omstandigheden laten maken. Vorig jaar werd in het bijzijn van minister Lilliane Ploumen (Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking) een convenant ondertekend om de arbeidsomstandigheden in textiellanden te verbeteren. Aanleiding was de ramp in Rana Plaza, een bedrijfsgebouw in Bangladesh dat instortte. Daarbij kwamen 1100 mensen om het leven. Het leidde tot veel verontwaardiging.

    Door het convenant moeten consumenten in veel winkels terecht kunnen voor “schone” kleren. Grote kledingbedrijven zoals C&A doen er aan mee, maar het gaat in totaal nog steeds om minder dan de helft van de markt. Bovendien kan de consument niet aan een label of keurmerk zien of het product verantwoord gemaakt is.

    Het is zelfs helemaal niet de bedoeling dat wij precies kunnen zien welk bedrijf waar de producten laat produceren.

    Minister Lilliane Ploumen bij de presentatie van het textielconvenant, vorig jaar juli.

    “Dat heeft te maken met concurrentie,” zei demissionair minister Ploumen dinsdag. Dat neemt niet weg dat bedrijven “zullen doen wat binnen hun vermogen ligt”.

    Het gaat om vrijwillige afspraken tussen bedrijven onderling. Er is geen wettelijke plicht voor bedrijven om transparant te zijn over hun productieproces. Bedrijven worden dus niet verplicht om in hun jaarverslagen aan te geven hoe ze in verre landen omgaan met kinderarbeid, gevaarlijke chemicaliën of vakbondsrechten. Dat zou te ingewikkeld zijn en te veel werk met zich brengen.

    De overheid verplicht bedrijven wel om een financieel jaarverslag te maken en dat moeten ze laten controleren door een onafhankelijke accountant. Beleggers kunnen dan beoordelen of de bedrijven er alles aan doen om maximale winst te halen uit het geïnvesteerde vermogen. Bedrijven staan voortdurend onder druk om de kosten te drukken. Dat kunnen ze doen door gebruik te maken van goedkope arbeid en het minder nauw te nemen met milieunormen.

    Een wet om bedrijven te dwingen tot transparantie en zo te komen tot maatschappelijk verantwoord ondernemen is voor PvdA-minister Ploumen nog steeds een brug te ver. Maar er komt een herkansing. De demissionair minister is binnenkort verlost van regeringspartner VVD en zij kan dan als Kamerlid initiatieven nemen om bedrijven te dwingen tot meer openheid.

    5 REACTIES

    1. We leven in een vreemde wereld. Dankzij kinderarbeid kon Nederland het bestaansniveau nog enigszins dragelijk maken in de 19e eeuw en ook nog wel een deels in de 20e. Nu proberen enige Aziatische landen ook op te klimmen in welvaart en wat doen landen als Nederland? Juist: ze maken kinderarbeid in die landen haast onmogelijk. Zo blijven ze lekker arm.

      • Dat is een denkfout. Kinderarbeid in Aziatische landen is niet nodig als men in Europa en Amerika bereid zou zijn om iets meer voor kleding en andere zaken te betalen. Als we meer betalen, kunnen volwassenen meer verdienen en is kinderarbeid gauw uit de wereld. Dat in Europa kinderarbeid ooit nodig was wil niet zeggen, dat we dat daarom vandaag ook zouden moeten promoten of toestaan. Een zelfde redenering kun je opzetten voor slavenarbeid van eeuwen geleden. En dat staan we om dezelfde reden toch ook niet meer toe?

        • Blijkbaar is men in Europa en de VS niet bereid meer voor kleding te betalen. Als de Aziatische landen ook te duur worden zal de kledingindustrie verder geautomatiseerd worden. Veel goedkope arbeid zal dan verdwijnen in de komende jaren. Wie worden daar de dupe van? Niet de “rijke” landen!
          Slavenarbeid is in grote delen van de wereld niet meer toegestaan, maar is daarmee slavernij ook verdwenen? – ik dacht het niet!

          • Slavenarbeid is bijna overal niet meer toegestaan, maar inderdaad niet verdwenen. Maar datzelfde geldt voor zeeroverij (Nederlandse zeerovers waren ooit en zijn nog steeds nationale helden!), moord, etc. Het gaat erom je beschaving te tonen en daarnaar te leven. En dan past kinderarbeid zoals dat nog steeds in Azië gebeurt, niet.

            Men is in Europa en Amerika niet bereid méér voor textiel te betalen, omdat de mogelijkheid blijft bestaan om minder te betalen. Maar als die mogelijkheid verdwijnt of wanneer de schaduwkant ervan breed wordt gecommuniceerd, zullen veel mensen er toch vanaf zien te kopen. Dat verdergaande automatisering dan de inkomsten in Azië doet dalen is een keerzijde, die vervolgens aangepakt moet worden. Dát vind ik pas beschaving.

            • Ik wens u veel succes met uw “beschaving”, maar vrees, dat de armen in Azië daar niet mee geholpen zijn. Maar dat zal dan wel weer een “denkfout” zijn.

    Comments are closed.