Rosenmöller maakt come back

    5
    487

    Leestijd: 2 minuten.

    Volkomen onverwacht komt Paul Rosenmöller, voormalig leider van GroenLinks, terug in de politiek. Lang zag het ernaar uit dat hij er zijn bekomst van had. De goedgebekte Rosenmöller slaagde erin om in 2002 de rijzende politieke ster Pim Fortuyn flink van repliek te dienen. Na de moord op Fortuyn in 2002 volgden doodsbedreigingen en in 2003 verdween Rosenmöller van het politieke toneel.

    Woensdag maakte de 63-jarige Rosenmöller in de Volkskrant bekend dat hij lijsttrekker wordt van GroenLinks bij de (getrapte) verkiezingen voor de Eerste Kamer. Dat betekent in praktijk dat hij daar de eerste jaren fractieleider is. Een deeltijdbaan die Rosenmöller makkelijk kan combineren met zijn werk als commissaris bij de Nederlandse Spoorwegen en als toezichthouder bij de Autoriteit Financiële Markten.

    Het is weer een wending in het leven van Rosenmöller, die een kind is van zijn tijd. Zijn vader was directeur bij de warenhuisketen Vroom & Dreesmann, maar de jonge Rosenmöller koos niet voor het gemakkelijke leventje van een rijkeluiszoontje. Eind jaren zeventig was hij een van de talrijke studenten die de revolutie predikten. Rosenmöller werd lid van een van de vele linkse splintergroepen, de marxistisch leninistische Rode Morgen. Daarna werd hij bekend als vakbondsleider in de Rotterdamse haven.

    Rosenmöller sloot zich aan bij GroenLinks, een fusie van kleine linkse politieke partijen die onder meer de communisten van de CPN en de pacifisten van de PSP verenigde. Hij kwam in 1989 in de Tweede Kamer en werd in 1994 de politiek leider van GroenLinks. Hij trad aan in een nieuw politiek tijdperk. Voor het eerst sinds mensenheugenis maakten de christendemocraten geen deel uit van de regering. Het was de tijd van de paarse coalitie, waarin PvdA, VVD en D66 het voor het zeggen hadden.

    De SP, een linkse concurrent van GroenLinks, kwam in de Tweede Kamer met als fractieleider de scherpe debater Jan Marijnissen. Waar de SP de partij was die het rechtse kabinet het liefst met tomaten zou bekogelen, koos GroenLinks onder leiding van Rosenmöller voor een meer constructieve oppositie. Rosenmöller maakte de geesten in zijn partij rijp voor een eventuele deelname aan de regering, maar daar is het nooit van gekomen.

    Ook niet toen GroenLinks bij de vorige verkiezingen voor de Tweede Kamer groter werd dan ooit door 14 zetels te behalen. De politieke leider, Jesse Klaver, haakte bij het onderhandelen over een nieuw kabinet af omdat hij het niet met VVD en CDA eens kon worden over het vreemdelingenvraagstuk. Klaver haalt Rosenmöller na zestien jaar terug naar politiek Den Haag nu zich nieuwe kansen aandienen.

    Als we de peilingen moeten geloven, zit het er dik in dat de coalitie met het aantreden van de nieuwe Eerste Kamer daar de meerderheid kwijt is. Dan is het de vraag of GroenLinks kiest voor zakendoen met het kabinet Rutte3 of op ramkoers gaat en aanstuurt op nieuwe verkiezingen. PvdA-leider Lodewijk Asscher zegt te kiezen voor het laatste, nadat eerder de SP al zei niet met de VVD te willen regeren en eveneens de confrontatie zoekt.

    Rosenmöller kiest als de nieuwe rechterhand van Jesse Klaver in een interview met de Volkskrant voor een andere benadering: “Wij voeren geen oppositie tegen een kabinet, we voeren oppositie vóór verandering. Als het kabinet GroenLinks nodig heeft voor een voorstel, gaan we onderhandelen…” Met Klaver en Rosenmöller aan het roer is er weinig sprake van linkse samenwerking en kan Rutte3 de hoop koesteren nog een tijdje in het zadel te blijven.

    5 REACTIES

    1. Kijkend naar de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen van gisteren valt mij het e.e.a. op. Dat is vooral de overweldigende winst van GL in Groningen, van 4 naar 11 zetels. Ik kan me voorstellen, dat GL met de terugkeer van Rosenmöller een strategische zet heeft willen doen met dit gewenste effect in het achterhoofd. Misschien is het zelfs wel een voorschot op de verkiezingen van volgend voorjaar voor de Provinciale Staten en, indirect, de Eerste kamer in mei. Het is een mooie opsteker voor die partij.

      De PvdA blijft stabiel, ook niet slecht. Jammer van de SP, maar die moet echt eens bij zichzelf te rade gaan hoe ze hun verhaal beter over het voetlicht kunnen brengen. En de “andere” groene partij, PvdD, bravo.

      Kortom, links doet weer mee.

    2. Uw vraag komt op mij weliswaar wat suggestief over, wellicht ook zo bedoeld, maar mijn antwoord is toch “linkse samenwerking bracht sinds 1945 geen enkele zegening”. Niet omdat links daartoe niet in staat zou zijn, of erger nog, bewust het land in het verderf stort. Dergelijke oordelen worden wel heel vaak gehoord, ook hier. Alsof links tot niets in staat is. Toch heeft linkse samenwerking in een kabinet sinds 1945 weinig opgeleverd. Waarom niet??? Omdat er geen linkse kabinetten met samenwerkende partijen waren. de kabinetten sinds 1945 waren altijd rechts of een samenwerking tussen rechts en links. Het veelgehoorde verwijt, dat links er een puinzooi van zou maken is daarom evengoed een verwijt naar rechts, omdat zij met alles hebben meegedaan. Linkse samenwerking zou voor Nederland iets unieks zijn, maar nooit vertoond en daarom erg moeilijk. Het is moeilijk om de eigen overtuigingen los te laten en de ander ook iets te gunnen. Ik hoop, dat het deze keer wel lukt. Rosenmöller is ertoe in staat.
      In het buitenland zijn overigens veel vaker linkse regeringen aan de macht geweest die een land uit een recessie hielpen. Daar zou Nederland van kunnen leren, als rechts de moeite zou nemen om die successen te onderzoeken.

    3. Zo wordt GL langzaam maar heel zeker een partij waarmee rekening moet worden gehouden. Rosenmöller is één van de politici met de meest diverse ervaring en bovendien politiek bedreven. Net als de Groenen in omringende landen kunnen ze hier een vuist maken en dat lijkt me nodig om de groei van populistische bewegingen te stoppen. Dat de linkse samenwerking met deze aanstelling uitblijft en Rutte III zou mogen blijven, lijkt me nog lang niet zeker. Want de wens om te veranderen kan net zo goed tot uiting komen in stevige oppositie van GL als in onderhandelen door GL. En Klaver heeft al laten zien, dat hij niet schroomt om met onderhandelen te stoppen als het verwachte resultaat hem niet bevalt. En zeker nu de Eerste Kamer waarschijnlijk een belangrijke politieke rol gaat spelen is een zwaargewicht als Rosenmöller zeer welkom.

    4. “Wij voeren geen oppositie tegen een kabinet, we voeren oppositie vóór verandering. Als het kabinet GroenLinks nodig heeft voor een voorstel, gaan we onderhandelen…” Met Klaver en Rosenmöller aan het roer is er weinig sprake van linkse samenwerking en kan Rutte3 de hoop koesteren nog een tijdje in het zadel te blijven. Twee vragen: Wat is er mis met het genoemde standpunt? Welke concrete zegeningen heeft linkse samenwerking, zeg sinds 1945, volk en vaderland gebracht?

    Comments are closed.