Schoorvoetende toenadering coalitie en oppositie

    2
    358

    Leestijd: 2 minuten.

    Het is nog voornamelijk aftasten maar het lijkt erop dat de regeringspartijen en oppositie elkaar op een aantal belangrijke punten tegemoet willen komen. De verwachtingen moeten niet te hoog worden gespannen en harde toezeggingen werden er tijdens de eerste ronde van de algemene beschouwingen in de Tweede Kamer niet gedaan, maar er leek iets interessants te ontluiken.

    Die toenadering kon je vooral uit de toon van het debat opmaken. VVD-fractievoorzitter Klaas Dijkhoff nam uitvoerig afstand van het ongebreidelde kapitalisme. In een nostalgisch getint verhaal over de wederwaardigheden van de familie Dijkhoff in Eindhoven, prees hij het Philips-model, de zorgzame werkgever. Dat was een rol die met name de grote ondernemers uit het oog hadden verloren. Hij ging niet zover dat hij de markt afzweerde, hij is en blijft tenslotte een liberaal, maar een ‘marktmeester’ moet deze wel in toom houden.

    ‘De VVD wil de ruwe kantjes van het kapitalisme afslijpen’, constateerde Lilian Marijnissen (SP) tevreden. Het werd niet door Dijkhoff tegen gesproken. Het past ook in de recente koerswijziging van zijn partij. De markt is niet langer heilig en de overheid niet langer de boeman. De liberalen hadden ook al de middengroepen herontdekt als ruggengraat van de samenleving.

    GroenLinks-leider Jesse Klaver stak op zijn beurt hand in eigen boezem. Te lang had ook hij meegedaan aan de scorebordpolitiek. Partijen die elkaar vliegen afvangen en punten scoren, zonder aan het grotere belang te denken. Als regeringsplannen goede voorstellen bevatten zou hij die voortaan niet meer om partijpolitieke redenen afwijzen. Het was een handreiking aan het kabinet dat geen meerderheid in de Eerste Kamer heeft en daar aangewezen is op de steun van GroenLinks en/of de PvdA.

    Maar bij alle harmonie wil de linkse oppositie wel degelijk boter bij de vis. Ze willen met name meer geld voor de salarissen van leerkrachten, de politie en de mensen in de zorg. Dijkhoff, de matig debuterende CDA-fractievoorzitter Pieter Heerma en de sterk operende D66-voorman Rob Jetten gooiden niet meteen de deur in het slot. Ze waren bereid om over een aantal voorstellen ‘na te denken’. En hoewel het kabinet het laatste woord heeft, gaven ze daarmee onmiskenbaar een signaal van welwillendheid af. Het is nu wachten op het antwoord van minister-president Rutte die donderdag de kabinetsplannen verdedigt.

    Het debat kende verder nauwelijks verrassingen of het moest zijn dat Geert Wilders bij de andere partijen steun zocht in zijn conflict over de (vermeende) beïnvloeding door ambtenaren van het ministerie van justitie van zijn ‘minder Marokkanen’-proces. De PVV-leider was trouwens beter op dreef dan bij voorgaande optredens. Vooral 50-PLUS-kiezers zullen toch enigszins verontrust hebben gezien hoe Wilders en niet hun Henk Krol vol voor hen in de bres sprong. Terwijl Krol wat plichtmatig sputterde, trok Wilders fel van leer tegen de dreigende kortingen op de pensioenen.

    Wilders was misschien geïnspireerd door de recente verwikkelingen binnen concurrent Forum voor Democratie (FvD). Hij kwam in het nevenduel der populisten stukken beter voor de dag dan Thierry Baudet. Hij was slagvaardig als in zijn beste dagen. De borealist stelde opnieuw teleur aan de interruptiemicrofoon. De kunst van het debat krijgt hij maar niet onder de knie. Te lang van stof, zelden to the point, de uil van Minerva kwam weer niet van de grond.

     

     

     

    2 REACTIES

    1. In de politiek gaat het om macht krijgen, behouden, versterken en uitbreiden. De ‘rekening’ leg je bij de meest kwetsbare mensen neer en hen die zich het minst kunnen verweren. Speelt een beetje met het volk, stoere taal uitslaan, huilie, huilie doen , net wat het beste uitkomt. Dien alles wat sterk is, alles wat macht heeft en trap zo hard je kunt naar hen die niets of nauwelijks iets voor stellen (zo zeg je dat natuurlijk niet).

    2. Bij mij en vele anderen is onze overheid wel degelijk de boeman en dat dat die voor altijd blijven. Bij de aandelenlease affaire mochten de leasebanken ons veel geld afhandig maken, nadat de regering Balkenende de Hoge Raad in cassatie daarvoor toestemming had gegeven (Cees Roelofs: het bedrog van Legiolease); ook nadat de Rechtbank Amsterdam ons eerder een forse schadevergoeding had toegekend.
      Deze inmenging in zgn. onafhankelijke rechtspraak zullen wij de staat nooit vergeven. Onze vijand is de Staat en daar zullen wij naar handelen.

    Comments are closed.