Shakespeare? Niks Shakespeare

    3
    211

    Leestijd: 0 minuten.

    Bij verslagen over de Brexit kom je vaak de naam van William Shakespeare tegen. Wat zich in Albion afspeelt zou een drama, tragedie zijn die van de ganzenveer van the Bard had kunnen vloeien.

    Maar die vergelijking kom je voornamelijk in de buitenlandse pers tegen. De Britten zelf gebruiken de naam zelden ijdel. Met reden. Want de Brexit is geen drama, tragedie of zelfs maar een klucht de geniale schrijver waardig.

    Er zijn geen helden, de schurken zijn van het niveau winkeldiefstal, de plot is ondoorgrondelijk en de afloop is wat er verder ook nog gebeurt onbevredigend.

    Als je het toch met iets wil vergelijken doe het dan met een soap. Zo’n eindeloze aaneenschakeling van onwaarschijnlijkheden. Waar niemand meer een touw aan kan vast knopen, maar waar je desondanks toch verslingerd aan raakt.

    Of nog beter: het leven zelf. In al zijn krankjorume absurditeit en onvoorspelbaarheid. Waar zelfs Shakespeare niet aan kan tippen.

    3 REACTIES

    1. Het ergst van Brexit vind ik dat de gewone Europese burger, die het zeker niet breed hebben, moeten betalen voor deze Brexit; ‘hard’ of ‘zacht’. Het zou voor Europa, en waarschijnlijk ook voor Groot Brittannië zelf, alleen maar goed zijn als de hele Brexit affaire wordt teruggedraaid.

    2. Dat men in twee jaar onderhandelen de grens in Noord-Ierland over het hoofd heeft gezien is onbeģrijpelijk. Wat kan men in May’s verdrag veranderen, waardoor Engeland niet opgesloten zit in een douane-unie? Je kunt uitstel tot 30 juni vragen of tot Sint Juttemis. Geen soft Brexit en geen hard brexit kan dat veranderen. Morgen moet het Engelse parlement dus kiezen: hard Brexit onmiddellijk, óf in de EU blijven. Dan is deze soap tenminste afgelopen en kan Europa zich met andere zaken bezig houden. Ik heb het helemaal gehad met de noes en de ayes.

    3. Brexit en Goede tijden, slechte tijden, zijn beiden een soap. Bij de laatste kun je het over je heen laten gaan en dat is het dan. Bij de eerste wordt duidelijk dat je steeds beter begrijpt dat gewone mensen steeds minder iets hebben met de politiek. En dat snappen de dames en heren politici dan weer niet. Kennelijk toch twee totaal gescheiden werelden die nauwelijks iets met elkaar gemeen hebben, behalve natuurlijk in verkiezingstijd wanneer de dames en de heren politici werkelijk alles, maar dan ook werkelijk alles uit de kast halen on het volk te behagen en het feest van de democratie te vieren, terwijl achter de schermen de strijd losbrandt wie het met wie mag doen en op welke wijze.

    Comments are closed.